Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

One dwarf still draws breath in Moria. Or, hey, what's up?...

Μάνα δύο-και-μισό-χρονών παιδιού με δύο δουλειές και λίγο παραπάνω χόμπι από όσο επιτρέπουν οι 24 ώρες.

Δεν σκοπεύω να γράψω πολλά, άλλωστε είναι ώρα μπάνιου και ύπνου για τον little man εδώ πέρα, αλλά ήθελα να δω αν είστε όλοι καλά και ξες, αναπνέετε ακόμα και τα ρέστα, και να ελπίζετε όπως εγώ ότι κάποια μέρα θα μπορέσετε να βρείτε χρόνο να ξανασκεφτείτε και να ονειρευτείτε χωρίς να σας σκάει από το πουθενά πλαστική νταλίκα, ή να βρίσκετε μισομασημένα μανταρίνια μέσα στην τσάντα σας ή βγαλμένα πλήκτρα του laptop μέσα στη μπανιέρα και, whatever, πράγματα που δεν πρέπει να είναι κάπου, ακριβώς εκεί.

Και αυτά ήταν όσα πρόλαβα να γράψω πριν επιτάξει τον υπολογιστή μου ο κανιβαλάκος για να δει βίντεο με σκυλάκια στο youtube.

Cheerio, ducks!

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Και ναι, είμαι ακόμα εδώ...

Από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι εδώ πάνε, χμου... Μήνες;

Σε αυτό το διάστημα λοιπόν:
α) Παντρεύτηκα και,
β) γέννησα το γιο μας.

Οι τελευταίοι μήνες ήταν αρκετά δύσκολοι από πλευράς μετακίνησης μιας και ο τυραννίσκος μου ήτανε μεγαλούτσικο αγοράκι και στο τέλος απλά καθόμουν όλη μέρα και έδινα εντολές.

Ο μικρός γεννήθηκε τον Οκτώβρη (Ζυγός σαν τη μανούλα, με ωροσκόπω Δίδυμο, ο Θεός να μας φυλάει δηλαδή) και έκτοτε απλά δεν κοιμόμαστε. Oh yeah, bitch. Ήρθε για να μας ξενυχτάει.

Ο γάμος ήταν κλειστός, ανάμεσα σε γλυκούς, στενούς φίλους. Και ήταν μια απόφαση που είχαμε πάρει από καιρό.

Ότι έλεγα πως δεν θα κάνω στη ζωή μου, το έκανα (γάμο και παιδιά) αλλά είναι ο -χμ μάλλιν πρέπει να το συνηθίσω αυτό- σύζυγός μου που με ενέπνευσε την αλλαγή μέσα μου...

Το περίεργο είναι να ξυπνάς τη νύχτα από τα λογάκια του μωρού και να υπογράφεις ή να δηλώνεις πια άλλο επώνυμο από αυτό που είχες συνηθίσει ολη τη ζωή σου.

Το μη αναμενόμενο είναι το πόσο αλλάζει η ζωή σου μέσα σε λίγες ώρες... Από εκεί που είσαι το κέντρο του κόσμου για σένα, το κέντρο βάρους αλλάζει και κάποιος άλλος έχει προτεραιότητα 24 ώρες το 24άωρο.

Και επειδή μας κατέφθασε λίγο καθυστερημένα (σε σημείο που είχα ανησυχήσει) και αρκετά απότομα (ζήτημα λίγων ωρών η γέννα), εκεί που ξυπνάς ένα πρωί και σκέφτεσαι τι σειρά έχει βγει για να κατεβάσεις, το επόμενο πρωί ξυπνάς στο μαιευτήριο αγκαλιά με ένα μικροσκοπικό πλασματάκι στα χέρια σου που αναζητάει απεγνωσμένα την προσοχή και την φροντίδα σου.

Και φυσικά είσαι χεσμένος από φόβο και ευτυχία...

Και ξαφνικά όλα παίρνουν νόημα. Νόημα που δεν πίστευες πως υπάρχει...

Είναι ένα συναίσθημα που εύχομαι στον καθένα από σας να νιώσει αργά ή γρήγορα.

Δεν έχω χρόνο για τίποτα πια. Ο μικρός καταναλώνει όλο το χρόνο μου αυτές τις μέρες. Μου είπαν πως καλυτερεύει τους επόμενους μήνες. Επιλέγω να το πιστέψω, ότι κάποια στιγμή θα ξανακοιμηθώ 3 ώρες σερί! :P

Μέχρι να ξαναβρώ χρόνο να γράψω εδώ, εύχομαι σε όλους μια καλή μέρα. Και στείλτε μου θετικά vibes για να αντέξω τα ξενύχτια! :P


Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Επειδή βαριέμαι και τα συζητούσαμε στη δουλειά...


Το ποτήρι που σπάει στο Lemon Tree των Fool's Garden ήταν ιδέα της στιγμής, καθώς έσπασαν ένα ποτήρι σαμπάνιας στο στούντιο γορτάζοντας το πρώτο τους single και απλά τους άρεσε ο ήχος που άκουσαν. Έγινε το σήμα κατατεθέν του τραγουδιού και όλοι θυμόμαστε τότε στα 90s στα μπαράκια που την ώρα που έσπαγε το ποτήρι, η ένταση του ήχου εκτινασσόταν στα ύψη.

Το Human Nature της Madonna δεν προβλήθηκε ποτέ σε καμία χώρα του Αραβικού κόσμου. Μην τολμήσουμε να παραδεχτούμε πως πηδιόμαστε, κάποιος θα το απαγορεύσει βάσει θρησκείας.

Ένα από τα πιο αρνητικά προς το περιβάλλον video clips ήταν αυτό του τραγουδιού Are you gonna go my way, του Lenny Kravitz. Η ενέργεια που κατανάλωσαν οι χιλιάδες λάμπες που χρησιμοποιήθηκαν έφθανε για να φωτιστεί μια μικρή πόλη. Συν ότι σκάσανε από τη ζέστη, απαπά...

Ο ρυθμός του καρδιακού παλμού αποτελεί βάση για μεγάλες επιτυχίες. Το Teardrop των Massive Attack, το Stay των Shakespeare's Sisters, το Cry little sister του Gerald McMann, και -εντελώς ειρωνικά- στο Love song for a vampire, της Annie Lennox, όπου και προς το τέλος γίνεται πολύ εμφανές, σαν να θέλει να παιδέψει το δόλιο το βρυκόλακα που δεν έχει παλμό...

Το τραγούδι Breathe των Prodigy, λέει στο ρεφρέν: Psycho Somatic Addict Insane. Στοίχημα πως κανείς από τους γνωστούς σας δεν το ξέρει.

Ο Paul McCartney ξύπνησε ένα πρωί με μια μελωδία κολλημένη στο μυαλό του. Έπαιξε την μελωδία στον Lennon για να τον βοηθήσει να βρει ποιό -ήδη γνωστό- τραγούδι ήταν αυτό που του είχε καρφωθεί στο μυαλό. Ο Lennon, όχι μόνο δεν είχε ξανακούσει αυτή τη μελωδία, αλλά ενθουσιάστηκε με την απλότητά της και την αρμονία της. Μπήκαν στο στούντιο την ίδια μέρα και ηχογράφησαν ένα από τα πιο γνωστά τους τραγούδια, βασισμένο στην μελωδία του ονείρου. Το τραγούδι Hey Jude.

Disturbing facts:
Το Your sex is on fire των Kings of Leon, είναι ένας ύμνος στις blowjobs.
Το Where the wild roses grow του Nick Cave, είναι η εξιστόρηση ενός φονικού. Βέβαια, θα μου πεις, έτσι είναι και τα Murder Ballads, αλλά ΟΚ, το Roses είναι επικό τραγούδι. Το Henry Lee (το ανεπανάληπτο ντουέτο με την P.J. Harvey) είναι η ιστορία του μικρού Henry, που δολοφονήθηκε από κάποια που τον αγαπούσε , η οποία τον έριξε στο πηγάδι για να ξεφορτωθεί το πτώμα του.
Το Pumped Up Kicks των Foster the People είναι η εξιστόρηση ενός school shooting και εμπνεύστηκε από τα γεγονότα της ταινίας Bowling for Columbine. Και παρά την εθιστική του μελωδία, ο τραγουδιστής σας προειδοποιεί: Better run, better run, faster than my bullet...
Το Johanna του Bobby Mackey είναι η εξιστόρηση ενός φονικού -του εραστή της Johanna, κόρης του ιδιοκτήτη ενός μπαρ- και του στοιχειώματος της Johanna στο ίδιο μπαρ, μετά την αυτοκτονία της, λόγω της τσακισμένης της καρδιάς.
 Στην ίδια κατηγορία και το Ballad of Annie Palmer, του αγαπημένου Johnnie Cash. Η  Άννι ήταν η ιδιοκτήτρια μιας φυτείας στην Τζαμάικα και είχε χόμπι να ξεκάνει τους συζύγους της. Οι τρεις σύζυγοι που "'εφαγε" είναι "φυτεμένοι" κάτω από τις τρεις φοινικιές μπροστά από το σπίτι της. Τα άλλα της χόμπι ήταν η άσκηση Voodoo και το φίκι-φίκι με τους σκλάβους της φυτείας, τους οποίους και "θέριζε" μετά για να μην βγουν παραέξω οι πομπές της. Καλό κορίτσι,  πάνω απ' όλα!
Το video clip του Mary Jane's Last Dance (Tom Petty & the Heartbreakers) είναι άκρως νεκροφιλικό. Και είναι εντελώς disturbing, γιατί όσο όμορφη κι αν είναι η Kim Basinger, δεν παύει να είναι νεκρή.



Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

So...

Και ενώ θέλω να γράψω κάτι εδώ πέρα, είμαι τόσο μα τόσο κουρασμένη που απλά δεν μπορώ να συγκεντρώσω τη σκέψη μου για να βγάλω ένα post. Αντ' αυτού, κάθομαι στον καναπέ και βλέπω Thor επειδή το τηλεκοντρόλ είναι μακρυά και δεν έχω κουράγιο να σηκωθώ να το αλλάξω, και προσπαθώ να φάω κάτι ρυζογκοφρέτες αλλά το μυρίστηκε ο παπαγάλος και μου έχει μπαστακωθεί και κάθε φορά που βγάζω μία από το κουτί ορμάει και την μαγαρίζει ο κερατάς. Και ψάχνω να βρω τρόπο να αλλάζω κανάλια στην TV μέσω laptop. Μέχρι να ΄ρθει το θύμα από μέσα και να τον χώσω να φέρει το remote και λίγο νερό και να κλείσει τον παπαγάλο στο κλουβί για να προλάβω τις ρυζογκοφρέτες πριν τελειώσουνε. Βαρειά η καλογερική, ρέι. Πωωωω, πτώμα ζωντανό λέμε...