Η ζωή είναι μικρή για είναι θλιβερή...

...όπως λέει και το τραγούδι. Αλλά μετά συνεχίζει.

Η ζωή είναι μεγάλη. Μην την κάνεις καρναβάλι.

Αυτό είναι ένα από τα post που γράφω με την ελπίδα πως θα το διαβάζω σε λίγους μήνες και θα σκέφτομαι "πωωω... χάλια ήμουν τότε, αλλά πέρασε κι αυτό"...

Αυτή τη στιγμή που γράφω, έχω ένα δικό μου άνθρωπο στην Εντατική, ένας έφυγε από κοντά μας, και ένας τρίτος διαγνώσθηκε με την χειρότερη ασθένεια της ανθρωπότητας.

Το μυαλό μου είναι και δεν είναι εδώ. Λειτουργεί για τα βασικά. Νομίζω πως από κάποια στιγμή και πέρα παύουν οι λειτουργίες και συνεχίζει ο άνθρωπος με τα βασικά.

Να μην αφήνεις φωτιές να καίνε. Να κλείνεις την πόρτα όταν φεύγεις από το σπίτι. Να προσπαθείς να κοιμηθείς για να αντέξεις. Και να μην έχεις περιέργεια για το πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα.

Σκεφτόμουν, τελικά πως θα πρέπε να πεθαίνει κάποιος;

Αν χάσεις κάποιον ξαφνικά, και ο θάνατος είναι ακαριαίος, ξέρεις πως ενώ σε σκίζει ο πόνος, τουλάχιστον εκείνος που έφυγε δεν υπέφερε πολύ και δεν έφυγε πικραμένος, με τα πρόσωπα των αγαπημένων του γύρω του, να περιμένουν το μοιραίο.

Αν χάσεις κάποιον ύστερα από μάχη για τη ζωή του, μακροχρόνια και επίπονη, συνειδητοποιείς πιο αργά ότι φεύγει, και το αποδέχεσαι πιο μαλακά (όσο γίνεται) σαν κάτι προγεγραμμένο. Αλλά υποφέρει ο άνθρωπος που αγαπάς. Και κουράζεται.

Αυτή η εβδομάδα ήταν μαύρη για μένα. Και αυτό που κατάλαβα είναι πως όσο ζεις, πρέπει να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Μόνο αυτό αξίζει. Αναλώνουμε ενέργεια και φαιά ουσία για μικρότητες, και όταν χτυπήσει η άσχημη ώρα, κατανοούμε πόσο λίγοι είμαστε και πόσο αδύναμοι στην πραγματικότητα.

Και αυτό νιώθω ακριβώς αυτή τη στιγμή. Παντελώς αδύναμη.

Θέλω και έχω. Και δεν έχω.

Ναι, είμαι τραγική, το ξέρω, δεν σας έχω γραμμένους. Απλά, δεν ξέρω πια αν πρέπει να ξεκινήσω να γράφω γιατί θα καταλήξει σε ranting και το αποφεύγω.

Παρ' όλα αυτά, είναι χειμώνας και αυτό με κάνει αυτόματα χαρούμενη.

Έχω δουλειά, που σημαίνει πως έχω και χρήματα που σημαίνει πως θα πάω κάνα ταξίδι σε λίγο καιρό.

Έχω υπομονή με τους ανθρώπους που μου τη δίνουνε στα νεύρα, και ειδικά πελάτες που δεν ξέρουν τίποτα και έχουν γνώμη για όλα.

Έχω χολοσκάσει με το τρένο και τις καθυστερήσεις στα δρομολόγια, δηλαδή Θησείο-Κηφισιά να κάνει 2μιση ώρες, έ όχι, δεν το δέχομαι, αλλά τι να πεις και ποιος να σε ακούσει.

Έχω πάρει απόφαση πως θα πάρω δίπλωμα, και μετά κόψτε το λαιμό σας, θα σας θερίσω όλους μόλις βγω στην άσφαλτο. Το πότε δεν ξέρω.

Α ναι, και θέλω να πάω κανα 4ήμερο γιατί βαρέθηκα την ρουτίνα.

Κεφάλια μέσα.

Take the money and run.

Λεφτά, λεφτά, λεφτά. Σε πάνε στον παράδεισο, σε ρίχνουν στην κόλαση. (Παράπονα κάνω πάλι...)

Βαριέμαι να γράψω, ρε γαμώτο. Για έναν άνθρωπο που η δουλειά του είναι οι λέξεις, βαρέθηκα να τις χρησιμοποιώ. Νομίζω πως οι πράξεις αξίζουν περισσότερο.

Ίδως θα έπρεπε να αλλάξω τον τίτλο του blog σε Endless Ranting.

Ένας φίλος φεύγει, νέοι φίλοι έρχονται και η ζωή κινείται συνεχώς.

Ευτυχώς που υπάρχει το Fringe και το Lie to me. MUST SEE.








Fuck LOST. Fuck everything else. These rule.

Bitch still draws breath.

Αυτό που με εκνευρίζει απίστευτα είναι να βρίσκω κάπου, κάπως, κάποτε ενα Link το οποίο να με ενδιαφέρει (συνήθως συνταγές μαγειρικής), να ενθουσιάζομαι επειδή προφανώς το έψαχνα καιρό και να το βάζω στα αγαπημένα.

Σε μια κρίση "καθαριότητας" και αφαιρετικής να ξεπατώνω όλα τα link που κατά καιρούς κρατάω.

Και ΤΟΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ, είναι που θέλω πάλι το ίδιο link που έσβησα επειδή έτσι μου τη βάρεσε να φτιάξω ψωμί με μπύρα μια Τετάρτη, να ξαναδώ ένα βίντεο, να διαβάσω πάλι ένα ποιήμα.

Αυτό ακριβώς έχω πάθει αυτή τη στιγμή.


Γαμώτο.

Γειά σου Άγγελε, :-)

Και μετά άντε να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας.

Κανονικά θα έπρεπε να βράζω απο νεύρα. Θα πρέπε να ρίχνω καντήλια και να ανασταίνω νεκρούς με τις φωνές μου, αλλά για ένα περίεργο λόγο, είμαι ήρεμη.

Συνήθως όταν λήγει μια σχέση με έναν φίλο/συνάνθρωπο μου (δεν συζητώ για ερωτικούς δεσμούς), το παίρνω βαρέως. Γιατί εμπιστεύομαι δύσκολα τους άλλους και για να φτάσω σε σημείο να νιώσω τον άλλον κοντά μου, μου έχει πάρει πολύ σκέψη και έχω γκρεμίσει πολλά τείχη που επιμελώς χτίζω για την προστασία μου.

Και τότε ήρθε το τέλος. Και τελικά δεν ήταν τόσο τραγικό. Έτσι κι αλλιώς, με αυτά που άκουσα, κάποια στιγμή είχα βάλει τα γέλια. Δεν πίστευα ότι σοβαρολογεί πιά ο άλλος. Δηλαδή κάπου χάσαμε τη μπάλα. Μόνο αυτό πια.

Και αυτό ενισχύει την πεποίθηση που έχω, πως αν κάτι δεν τραβάει, κόψ'το από τη ρίζα. Με ευγένειες και ιπποτισμούς περνάει ο καιρός, και αναλώνεις ενέργεια για κάτι, ενώ θα μπορούσες να την έχεις διοχετεύσει κάπου αλλού (και να έχει πιάσει τόπο).

Δυστυχώς η εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας για τους άλλους δεν είναι η πιστή απόδοση της πραγματικότητας. Είναι μια επιχρυσωμένη ιδέα για το πως θέλουμε να μας φερθούν και να μας δοξάσουν.

Το μόνο που δεν μετανιώνω είναι η βοήθεια που έδωσα σε ώρες ανάγκης. Τσάμπα πήγε, αφού κατέληξα να ακούω τα εξ' αμάξης, αλλά τι να λέει; Εγώ το ένιωσα και το έκανα. Αν ο αλλος στερείται συναισθημάτων, ή τα κρύβει επιμελώς, δικό του κακό.

Ψέμματα δεν είπα, κοροιδία δεν έριξα σε κανέναν.

Επίσης κατάλαβα πως αν κάποιος έχει μια μίζερη, στραβή γνώμη για τον εαυτό του, δεν μπορείς να την αλλάξεις, ρε φίλε. Όσο καλά λόγια και να λες -και να τα νιώθεις κιόλας- απλά δεν περνάνε. Μπαινάκης, βγαινάκης.

Ο εν λόγω άνθρωπος το παραπαίζει cool και καταντάει cold. Και αυτό δεν το καταλαβαίνω ρε πούστη μου. Θεωρεί κανείς πως άμα το παίζει μυστήριος και απόμακρος, θα λειτουργήσει με μαγικό τρόπο α λα James Bond και οι άλλοι θα θέλουν να θαυμάσουν την υπεροχή του, άρα θα τρέχουν από πίσω του; Με την καμία ρε παιδιά. Άλλο ένα πέπλο μυστηρίου, και άλλο ένα κρύο πράμα χωρίς συναίσθημα, χωρίς χαρές, χωρίς λύπες, χωρίς κανένα συναίσθημα. Μην περιμένεις τότε να σε αναζητήσει κανείς, αγαπημένο μου πτώμα.

Η αδικία με ενόχλησε πολύ, δε λέω. Ύστερα από τόσα χρόνια να σου ακυρώνει ο άλλος ότι έχεις κάνει, ότι ένιωσες, αυτό δεν το δέχομαι. Εκεί για μένα σταματάνε όλα. Και δεν με νοιάζει να φανώ σκύλα, αλλά πες ό,τι θες, μην με αδικήσεις μόνο. Βρίσε με κατάμουτρα, αλλά αν με αδικήσεις, τη γάμησες.

In any case, εγώ κουράστηκα να παίζω. Εξηγήθηκα άπειρες φορές για το πως βλέπω τα πράγματα, αλλά συγνώμη δεν ζητάω για αυτό που είμαι. Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε. Αν ο άλλος πρέπει να με μισήσει για να καταφέρει να με ξεριζώσει από μέσα του, ΟΚ. Δεν θα κρίνω εγώ τις τακτικές επιβίωσης κανενός ανθρώπου.

Αλλά ας μην τολμήσει τότε, να κρίνει και τις δικές μου.

Ας με κρίνει σαν σύνολο στη ζωή του. Εκτός πια και αν το μίσος του είναι τόσο μεγάλο που δεν θέλει να το κάνει ούτε αυτό. Στα αρχίδια μας και εμάς, Κωστής Παλαμάς.

Η ζωή είναι μικρή και πρέπει να την περνάμε χαρούμενοι.

Και να εκτιμάμε τους πραγματικούς φίλους που πραγματικά μας αγαπάνε.

Έτσι λοιπον, να πούμε ένα αντίο εδώ και ένα ευχαριστώ για της αναμνήσεις, αλλά no more. Ο καθείς στο κονάκι του.

Άντε και καλά μυαλά.

Παράπονα...

Ξέρεις τι με νευριάζει ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ;

Η εμετική, ψεύτικη καλοσύνη που διακατέχει τα Blogs με συνταγές μαγειρικής.

Αυτό το γλυκανάλατο υποκοριστικό που πάει σύννεφο (μελιτζανούλα, σουπίτσα, ψωμάκι), άι γαμήσου τέλος-τέλος, μόνο ο Μαμαλάκης κατάφερνε να συνδυάζει υποκοριστικά και μαγειρική χωρίς να γίνεται γελοίος. Όσο και να μπεμπεκίζεις, μια κυράτσα είσαι, που κρύβεσαι πίσω από ένα pc. Τα χρόνια της αθωότητας πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Αυτή η ψεύτικη γαλαντομία και η αποκρουστική ψεύτικη καλοσύνη (αααχ, Κικίτσα μου, αγαπημένη μου Βέρα, χρυσά μου κορίτσια και λατρεμένοι μου αναγνώστες). Σιγά, θα σκίσεις κάνα καλσόν και θα σου φύγει ο πόντος. Αφού κάθε φορά που βλέπεις φωτογραφίες από μια συνταγή που έκανε ένας άλλος, και κάνεις και εσύ, λες, "μμφφφφ, εγώ το κάνω καλύτερα", και "κοίτα πως της βγήκε" και λοιπά και λοιπά και λοιπά.

Ο συνεχής βομβαρδισμός με φωτογραφίες από τους μυξιάρηδες απογόνους του καθενός. Δε θέλω κυρά μου να δω το σκατόπαιδο σου, να πας να το παρελάσεις σε κάποιον από το σόι σου, που είναι αναγκασμένος να σου πεί "ααα, τι γλυκούλης που είναι ο μικρός Θρασύβουλος" και μετά σπίτι του θα ξεράσει με την ησυχία του.

Και μετά λένε, παιδεραστία και internet. Αρχίδια. Αφού ο καθένας μοστράρει τους απογόνους του, σε παραλίες με μαγιώ Barbie και πασαλειμμένους με σοκολάτα όταν "βοηθάνε τη μαμά με το κέηκ", καλά να πάθετε. Εδώ εμείς είμαστε 30 χρονών και τις φωτογραφίες τις δημοσιεύουμε με το σταγονόμετρο. Γίδια.

Στο θέμα με τα πιτσιρίκια έχω επίσης να τονίσω πως θα προτιμούσα να μου ξεριζώσουν όλα τα νύχια με τανάλια, παρά να κάτσω να γλύψω κάποιον, παινεύοντας το κωλοπαίδι του.

Δεν είναι απόρροια μιας βόλτας στο Blogger. Είναι πίκρα χρόνιων επισκέψεων και συμμετοχής σε forum μαγειρικής, όπου κυριαρχεί η μία και μοναδική αλήθεια. Οι γυναίκες ζηλεύουνε και τρώγονται μεταξύ τους. Άσχετο αν το καλύπτουν με .gif με παιδάκια που φιλούνται και τριανταφυλλάκια και nick όλο γλύκα και αθωότητα.

Fuck off, ρε.

I have a dream...

5 πράγματα που ονειρεύομαι...

1. Ονειρεύομαι τη μέρα που θα είμαι κληρονόμος αδαμαντορυχείων. Diamonds are a girl's best friends. Και δεν χάνουν και την αξία τους, εν αντιθέσει με τους άντρες...

2. Ονειρεύομαι έχω το σώμα και την φάτσα της Nicole Kidman. Με ένα όνειρο ζούμε όλοι, βρε αδερφέ.

3. Ονειρεύομαι τη μέρα που θα με αφήσουν ήσυχη να πιστεύω ότι θέλω και να μην άκουγα σχόλια για την εμφάνιση μου και την θρησκεία μου, ειδικά από φίλους, τους ξένους τους γράφουμε και εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

4. Ονειρεύομαι τη μέρα που θα σταματήσει αυτός ο ΠΟΥΣΤΗΣ ο γείτονας μου να βράζει ΓΙΔΑ. Μαλάκα άνθρωπε, ΕΛΕΟΣ. Πεθαίνουμε ρε!...

5. Ονειρεύομαι πως στο μέλλον θα έχω ένα σπίτι-φάρμα, μακρυά από την Αθήνα. Ή ένα κάστρο στη Σκωτία, όλο δικό μου. Ή ένα καλύβι στις Μαλδίβες. Κάπου μακρυά από εδώ.


Και τώρα μου επιτρέπετε να πάρω τα @@ μου και να φύγω για δουλειά, γιατί καλό το daydreaming αλλά έχω γάτα και κουνέλι να ταίσω...

10 πράγματα που δεν ξέρεις για μένα, κλπ κλπ...

Tagged by Gote-Engel, και όποιος θέλει παίζει.

1. Μισώ το κίτρινο χρώμα. Το θεωρώ εμετικό και αντιαισθητικό. Αν είσαι ΑΕΚτζής ή καναρίνι,κρίμα. Θα τα πούμε σε μια άλλη ζωή.

2. Έχω φετίχ με τα μακρυά μαλλιά. Και σε άντρες, και σε γυναίκες. Άντρας με μακρυά μαλλιά; Τον ερωτεύομαι σε δευτερόλεπτα. Γι'αυτό τα αφήνω πάντα μακρυά. Προς το παρόν έχουν φτάσει κάτω από τη μέση μου και λυπάμαι να κόψω ακόμη και την ψαλίδα.

3. Ερωτεύομαι σιωπηλά κάποιον, και δεν το μαθαίνει ποτέ. Μπροστά του συμπεριφέρομαι κανονικά, ή απλά φιλικά και μέσα μου λιώνω, αλλά δεν μπορώ να εκφράσω συναισθήματα. Είναι το μεγαλύτερο μου μαρτύριο. Poker face. Αντιθέτως, αν ακούσω μαλακίες περί ρατσισμού, κατωτερώτητας της γυναίκας, ασέβεια γενικώς, έχω πηδήξει τραπέζια και καρέκλες και έχω πιάσει τον άλλον από το λαρύγγι.

4. Η αφαιρετική, είναι η μεγαλύτερη ιδέα που γέννησε το ανθρώπινο μυαλό. Και σε ανθρώπινες σχέσεις, και σε interior design, και σε συναισθήματα και σε όλα. Ξεκολλάτε με τα πετσετάκια πάνω στην τηλεόραση, και τα 30 αξεσουάρ που σας κάνουν σα λατέρνες, και τις υπεραναλύσεις των σχέσεων σας. Γεμίζετε το χώρο σας και τα μούτρα σας με πράγματα, και κρύβεστε πίσω από ένα σοβάτισμα μακιγιάζ για να κρύψετε το πόσο άδειοι νιώθετε.

5. Είμαι σκύλα, deal with it. Έχω περάσει άσχημα παιδικά χρόνια, και δεν εμπιστεύομαι σχεδόν κανέναν. Αν δε με γουστάρεις, μη μου μιλάς. Παιχνιδάκια και μλκιες, δε σηκώνω. Είμαι ειλικρινής και ντρόμπρα, δε μπορείς να είσαι και εσύ το ίδιο μαζί μου; Όλα τα άλλα είναι περιττά.

6. Κοιμάμαι 3-4 ώρες τη μέρα. I'll sleep when I'm dead. Το εκρού του νεκρού που έχει συνήθως το πρόσωπο μου δεν είναι από την έλλειψη ύπνου, είναι από την αναιμία.

7. Μισώ τα τσιφτετέλια και τα σκυλάδικα. ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΕ, ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΩ, ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΩ. Και άμα χωρίσω και πονάω, υπάρχουν άλλα τραγούδια να ακούσει κανείς, όχι Πλούταρχο και Σφακιανάκη. Αντε γαμηθείτε τέλος τέλος με την ηλίθια μουσική σας.

8. Το 90% των ρούχων μου είναι μαύρα. Έχω και μερικά μωβ, και μερικά κόκκινα. Τα άλλα χρώματα με κάνουν να νιώθω άβολα. Νιώθω πως όλοι κοιτάνε ΕΜΕΝΑ και με σχολιάζουν. Νιώθω πως έχω ένα φωτεινό βελάκι πάνω από το κεφάλι μου και με δείχνει. Το 90% των παπουτσιών μου είναι μπότες. Και ναι, μου αρέσουν τα Crocs, έχω 3 ζευγάρια. Περπάτα και εσύ όλο το χρόνο με τις 12ποντες, και έλα να μου πεις μετά αν τα βρίσκεις αναπαυτικά.

9. Δε μου αρέσουν τα γλυκά καθόλου. Δεν πίνω καφέ. Καπνίζω σα φουγάρο. Δεν κουτσομπολεύω γιατί το θεωρώ ανάξιο λόγου. Είμαι Wiccan. Έχω ένα σπίτι που μου φαίνεται άδειο χωρίς τα κατοικίδια μου. Φοράω 35 νούμερο παπούτσι και δεν βρίσκω ποτέ τίποτα της προκοπής στο νούμερο μου.

10. Λατρεύω την πόλη μου. Δε θα έφευγα ποτέ από την Αθήνα. Μια βόλτα στο Θησείο και στο Μοναστηράκι, τα μπαχαράδικα στην Ευρυπίδου και τα βιβλιοπωλεία στο Κέντρο, εγώ για αυτά ζω. Και όσο για την κόντρα με τη Θεσ/κη, απαξιώ πλήρως. Νομίζουν πως τη Θεσ/κη τη λένε συμπρωτεύουσα, επειδή πρωτεύουσα λένε την Αθήνα. Γίδια. Από τα Βυζαντινά χρόνια τη λένε έτσι, go read a fucking book.

Rant, Part IV

Επειδή έχω νεύρα αυτή τη στιγμή, προτιμώ να τα γράψω παρά να σκοτώσω κοσμάκη στον ΟΑΕΔ όπως κάτι κάφροι με IQ οδοντογλυφίδας.

Μερικά πραματάκια που μου σπάνε τα νεύρα at the moment:

- Οι εκδόσεις μαγειρικών βιβλίων με θέμα "νηστεία και καλοπέραση", τίγκα στις συνταγές με μισόκιλα φυτίνης, υποκατάστατα γάλακτος, κρέατος και λοιπών μαλακιών, μακαρόνια απο αλεύρι ολικής και γάλα σόγιας. Η όλη ιδέα ρε μαλάκα άνθρωπε είναι να νηστέψεις από τα σκατολοίδια που τρώς κάθε μέρα. Εγω χριστιανή δεν είμαι. Το λέω. Αλλά κατανόησε εσύ που είσαι, και θες να το παίξεις trendy christian ότι νηστεία δε σημαίνει να κόψεις το κρέας και το τούβλο τη φέτα και τα σπληνάντερα που περιδρομιάζεις κάθε μέρα και να το ρίξεις για λίγες μέρες στα υποκατάστατα. Νηστεία είναι να συμμαζέψεις λίγο τα πατσόκοιλά σου και την ψυχή σου, τρώγοντας λίγο και κάνοντας και καμιά καλή πράξη (έστω αυτές τις μέρες). Επίσης, η εκκλησία σου με νηστεία εννοεί και το sex. Άμα μασαχλαπακιάζεις όλη μέρα παξιμάδια και χαλβάδες και το βράδυ πηδάς σα να μην υπάρχει αύριο, τζάμπα έκοψες το κρέας.

- Αυτοί που το παίζουν γνώστες με αλλονών τα @@. Γενικά.

- Η μαντάμ, γιατί περι μαντάμ πρόκειται, που μου 'σκασε στο super market, μου πήρε τη θέση με το έτσι θέλω στην ουρά με την πρόφαση ότι έχει μόνο ένα κουτί σοκολατάκια, και μετα θυμήθηκε πως έχεις άλλα 6-7 πράγματα στην τσάντα της. Η ίδια 50χρονη τσίπισσα, με ρόζ βελούδινη φόρμα, εμετικό ξανθό μαλλί, ρυτίδα σαν το Γκραν Κάνυον, πέδιλο με κάτι στρασάκια σα κεράσια και βαμμένο νύχι ποδιού κόκκινο, με την Louis Vuitton ανά χείρας, έκανε σαματά επείδη τα προιόντα που πήρε είχαν 7 ευρώ. Να τα σκάσεις για να κρατήσεις την κατινίστικη τσάντα σου το ξέρεις, ρε κατίνα. Να πληρώσεις 7 ευρώ για ότι ψώνισες σου ξυνίζει. Τα 'θελε τα σοκολατάκια ο κώλος σου (που ήταν και χοντρός και πεσμένος), την τιμή δεν την είδες στο ράφι; Στο διάολο. Και ακόμα παραπέρα.


Νευρίασα. Δε γράφω άλλα.

All words converge to where you are...