Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Και που λες, αγαπητε άγνωστε αναγνώστη...

...πηγαίνω το πρωί στο Δήμο για να ρωτήσω για ένα χαρτί που έπρεπε να βγάλω.

Κόσμος, πανικός, ξυνές υπάλληλοι, στέκομαι και περιμένω μέχρι να καταδεχτεί να σηκώσει τα μάτια της η κοπελιά στο γραφειάκι.
Μου λέει με στυφό ύφος "Ναι, πείτε μου, τι είναι;"
Της λέω αυτό κι αυτό θέλω, της εξηγώ τελοσπάντων, και μου απαντάει με μια ιστορική ξυνίλα ότι πρέπει να επισκεφθώ άλλα 3-4 γραφεία στους άλλους ορόφους για να μαζέψω την χαρτούρα.
Της λέω "μετά ξανάρχομαι σε σένα;"

Και σηκώνει το κεφάλι απηυδησμένη(!) για να μου απαντήσει το "ναι" και ξαφνικά ο τόπος γεμίζει ουράνια τόξα και μονόκερους.
Αλλάζει φάτσα, πετάει ένα χαμόγελο και μου λέει "Τα μαλλιά σου είναι τέλεια! Πες γρήγορα τι χρώμα βαφή είναι αυτό; Φυσικά είναι ή φοράς και εξτέ; Τι σαμπουάν βάζεις; Πως τα ισιώνεις; Που βρήκες αυτό το χρώμα; Το φυσικό σου ποιό είναι;"
Έβαλα τα γέλια, ειλικρινά δεν άντεξα...
Το ξέσπασμα των ερωτήσεων μετά την ξυνίλα με πέθανε.
Και αφού πέρασα τρία τέταρτα της ώρας να της αναλύω το χρώμα και την τεχνική και το πόσο καλό είναι το τάδε ισιωτήρι και γιατί ΠΡΕΠΕΙ να αγοράσει το τάδε σαμπουάν, μου λέει, για τι πράγμα ήρθες;
Της λέω, να μωρέ, αυτό κι αυτό ήθελα...
Και απαντάει με καλοσύνη και αγάπη: Α, θες το τάδε χαρτί; Και δεν το λες τόση ώρα...
Και ανοίγει ένα συρτάρι, ξετρυπώνει ένα χαρτί, υπογράφει και μου το δίνει.
Και έτσι, αγαπητέ αναγνώστη, γίνονται οι δουλειές στην Ελλάδα.
Είτε πρέπει να ξέρεις από βέσπα, είτε από βαφή μαλλιών.
Κάτι ανάμεσα δεν υπαρχει, αν δεν έχεις βύσμα και γνωστούς...
Επίσης...

(Omfg, yes.)

Δεν υπάρχουν σχόλια: