Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Πωωω, ρε φίλε...

Το πόσο κομμάτια από κούραση νιώθω, δεν εκφράζεται με λόγια... Μετά από μια τραγική δύσκολη μέρα λόγω των απεργιών και του χαμού που είχε το κέντρο, γυρνάω σπίτι για να προλάβω να κάνω ένα ντους και να φύγω στο καπάκι για να πάω στο νευροχειρούργο. Τουλάχιστον τα νέα από αυτόν ήταν καλά. Στις πέντε που τελείωσα είχα μάθημα. Δύο ώρες πιάνο και άλλες 2 ώρες Αρμονία. Και ο μαθητης μου τυγχάνει να είναι ένας σαραντάρης τυπίσκος που αποφάσισε πως θέλει να μάθει πιάνο πριν λίγα χρόνια και με ταλαιπωρεί λυσσάζιοντας να τον μάθω μοντέρνα κομμάτια και όχι "αυτά από 'κείνους τους πεθαμένους". Ας όψεται η οικονομική κρίση... Φτάνω που λες, αγαπητέ αναγνώστη, στο σπίτι του και μου ανοίγει την πόρτα με ύφος χιλιοδαρμένου σκύλου. Το κλασσικό "σπέραααααα" σήμερα έλειπε. Μαύρος βαρύς ο ουρανός. Τον ρωτάω τι έχει και μου λέει πως δεν είναι καλά. Επιμένω, και μου λέει "κάτι δικά μου"... Ε, έτσι όπως είμαστε όλοι σήμερα, συνήθως τα οικομονικά φταίνε για τα long faces των ανθρώπων. Ξεκινάμε το μάθημα, γκράνγκα-γκρούνγκα, μου ερχότανε να συφυλιαστώ και να του κλείσω το καπάκι στα δάχτυλα. Να τον ρωτάω για κλίμακες και οπλισμούς και να μου λέει πως δεν θυμάται. Η απόδοση να έχει πάρει την κατιούσα. Ήμουνα κι εγώ σήμερα εντελώς χάλια ψυχολογικά και σωματικά, του λέω, γιατί ρε μούργο δε μου έλεγες να μην έρθω; Την μισή Αθήνα ταξίδεψα για να φτάσω. Και εκεί που είχε νευριάσει και βάραγε τα πλήκτρα, πατάει κάτι κλάμματα... Και να μην σταματάει! Και κλάααααμμα η κυρία (που έλεγε και ο Χάρρυ Κλυν)... Σομπ, σνιφ, και δώστου να μυξοκλαίει, και να λέει πως έκανε μαλακία, και πως δεν ήθελε να χωρίσουνε και δώστου πάλι το χαρτομάντηλο. Και εκεί συνειδητοποιώ πως μόλις χώρισε ο δόλιος και εγώ τον πρήζω για την ύφεση του Λα, και στεναχωρέθηκα. Δεν είμαι ψυχοπονιάρικο άτομο, όμως δεν μπορώ να βλέπω κανέναν να κλαίει. Σαν τον Σπύρο Παπαδόπουλο στους Απαράδεκτους που τα έχανε όταν τον λέγανε μαλάκα; Ε, αυτό. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, η κοπελιά του είναι γνωστή μου και εκείνη μας σύστησε και ξεκινήσανε τα μαθήματα. Του λέω χέσε το μάθημα και ξέρνα τα όλα, τι μαλακία έκανες, μπας και τα μπαλώσουμε και γλυτώσω από τη μίρλα σου. Και κλασσικά, είχε πέσει στη μέση αντρική ζήλεια και της έκανε σκηνή για κάποιον άσχετο, και μια δόση που ήταν πιεσμένοι, βάλε και λίγο τα οικονομικά, λίγο ακόμα που η γνωστή μου είναι Αιγόκερως και δε σηκώνει πολλά-πολλά, έγινε το μπαμ... Καταλήξαμε να πίνουμε τσάι spiked με ρούμι και να βλέπουμε το νέο American Horror Story, και έτσι πέρασε το απόγεμα. Αφού έφυγα πήρα την γνωστή μου τηλέφωνο να πάει να τον βρει. Λίγο πριν μου έσκασε sms ότι τα ξαναβρήκανε. Και γυρνώντας σπίτι βρήκα το φίλο μου να με περιμένει και μαζί του ένα πακετάκι με εκείνο το κινητό που ζαχάρωνα επί μέρες και δεν είχα προλάβει να αγοράσω από τότε που χάλασε το δικό μου. Δώρο γενεθλίων. Και τελικά κατανοώ πως είμαι η μόνη στην παρέα μου που δεν τσακώνεται στις σχέσεις της. Όλοι οι άλλοι γκαρίζουν σαν τα γαιδούρια, και χωρίζουν, και δώστου πάλι βρισίδι, και άντε πάλι διενέξεις. Τα βαριέμαι όλα αυτά. Χρονοβόρα και με επιπτώσεις. Και ποιός ο λόγος στην τελική; Δεν είναι καλύτερα να λες ότι πρόβλημα έχεις στον σύντροφό σου και να τελειώνει εκεί το ζήτημα; Είμαστε για να ξενυχτάμε κλαίγοντας; Πες εκεί δα ότι σε ενοχλεί και αν μπορεί να το αλλάξει έχει καλώς, αλλιώς δέξου πως κανείς δεν είναι τέλειος ή χώρισε ήρεμα. Και τώρα θα κατσιάσω το νέο μου κινητό. Έχει ήδη περάσει το δικό του νούμερο πρώτο πρώτο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: