Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Πτώμα.

Αυτό είμαι...

Όλη μέρα σήμερα στο νοσοκομείο, γύρισα μόλις και νιώθω πως θα σωριαστώ επί τόπου και θα ξυπνήσω αύριο το βράδυ.

Τουλάχιστον ο μπαμπάς είναι ΟΚ. Πονάει, αλλά ΟΚ. Έπρεπε να τους ζητήσω κι εγώ μια παυσίπονη ένεση πριν φύγω.

Γύρισα σπίτι για να βρω 2 ψυχές να με περιμένουν. Η μία δίποδη και η άλλη τετράποδη, ζεστό νερό για μπάνιο και -ως εκ θαύματος- φαγητό. Και έχω και δουλειά να βγάλω απόψε, οπότε ο ύπνος είναι περιορισμένος αλλά δε με νοιάζει καθόλου.

Γιατί υπήρξαν στιγμές που έχω ξαναγυρίσει από νοσοκομείο και το σπίτι ήταν άδειο και παγωμένο, και δεν είχα δουλειά να κάνω (δεν είχα δουλειά γενικότερα), και ήμουν ολομόναχη και δεν είχε ζεστό νερό γιατί δεν υπήρχε κανείς να σκεφτεί πως θα με ηρεμούσε ένα ζεστό μπάνιο μετά από τόση κούραση, να μην μιλήσω για φαγητό όταν στο ντουλάπι το μόνο που υπήρχε ήταν στιγμαίο τσάι και κροκέτες για το γατί. Και περιέργως δεν ένιωθα μιζέρια, γιατί παραείμαι ψωροπερήφανη για να λυπηθώ την πάρτη μου, αλλά ήξερα πως κάτι έλειπε.

Αλλά απόψε δεν μου λείπει τίποτα. Και σκέφτομαι πια σοβαρά να περάσω τη βέρα στο δεξί και να κάνω και κάποιον ακόμα ευτυχισμένο, γιατί αυτά είναι τα μικρά-μεγάλα πράγματα που έχουν πραγματική αξία στη ζωή.Και όλα τα άλλα, φήμες και ψευτιές. Και ανοησίες, και στατιστικές...


Δεν υπάρχουν σχόλια: