Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Το πιο ειλικρινές post ever.

(Τα γράφω όλα αυτά μήπως και τα διαβάσει κανείς που συμπάσχει μαζί μου, για να μην νιώθει μόνος...)

Δεν ξέρω, είναι μερικές μέρες που απλά δεν περνάνε οι γαμ*#$@%ς. Είναι και άλλες που δεν καταλαβαίνεις πως από το πρώτο τσιγάρο της μέρες έφτασες στο τελευταίο, και τα μάτια σου κλείνουν και όλα ησυχάζουν γύρω σου.

Αυτές οι τελευταίες μέρες είναι από αυτές που δεν περνάνε με τίποτα. Και στο μυαλό μου συνήθως αυτό σηματοδοτεί δύο καταστάσεις:
α) διακοπές. Όπου η ραστώνη ξεδιπλώνεται και έχοντας φύγει απο την καθημερινότητα μετράς αλλιώς το χρόνο ή...
β) φρίκες. Όπου το μυαλό παίρνει ανάποδες στροφές και εκεί σαλτάρεις και μετά γάμησέ τα δάσκαλε, άντε να ισιώσεις.

E, αυτές τι μέρες καταλήγω να είμαι κάπως έτσι -->


Ξεκίνησα να παθαίνω κρίσεις πανικού μερικά χρόνια πριν. Ναι, λοιπόν, είμαι ένα λουλούδι, γαμώ το σπίτι μου. Έχω από όλα τα καλά του κόσμου. Ιδεοψυχαναγκαστική συμπεριφορά, κρίσεις πανικού, κρίσεις άγχους, αμετανόητη grammar nazi, να μην μιλήσω για τη ζαβή μου μέση και τα προβλήματα με τα νεύρα μου, βάλε και μια δόση του ότι είμαι στριφνή και ξυνή και καλό λόγο δεν κρατάω για κανέναν, και ένα σωρό ωραία άλλα...

Αλλά αυτά όλα, ριζώνουν κάπου και τελικά ξέρεις τι λένε; Ότι ριζώνει, θα βγάλει λουλούδι κάποια στιγμή.

Μερικά χρόνια πριν λοιπόν, μια ωραία πρωία, με έπιασε η πρώτη κρίση πανικού.Δεν θυμάμαι τι ακριβώς ήταν. Τις περισσότερες φορές είναι σχετικό με υγεία, ή έλλειψη αυτής. Αυτό είναι η αφορμή, γιατί η αιτία είναι το άγχος. 99,9% είναι πάντα το άγχος, πίστεψέ με. Μερικές μέρες πριν είχα περάσει πολύ άσχημα με νοσοκομεία και εγχειρήσεις (λόγω του πατέρα μου) και επειδή εγώ (φαίνεται πως) είμαι η δυνατή της οικογενείας, με αντιμετωπίζανε σαν τον άνθρωπο που πρέπει να ξέρει ΟΛΗ την αλήθεια και δεν μιλούσαν σε κανέναν άλλον εκτός από μένα (οι γιατροί).

Να ξέρεις κάτι, αγαπητέ αναγνώστη. Το άγχος είναι ύπουλο πράγμα. Δεν θα εμφανιστεί ποτέ την στιγμή που περνάς την εκάστοτε μαλακία. Όχι. Θα περιμένει υπομονετικά να ηρεμήσεις και να πεις "'Ελα, πέρασε κι αυτό", και τότε -τότε λέγω- θα σου κάνει την αρμένικη βίζιτά του.

Μπορεί να είναι μερικές μέρες μετά, ή μερικούς μήνες μετά. Αλλά θα έρθει. Συζητώντας με ένα πολύ καλό γιατρό παθολόγο, γνωστό μου, έμαθα πως το άγχος μπορεί να προκαλέσει από ένα απλό τρέμουλο στο χείλος μέχρι ψεύτο-εγκεφαλικό επεισόδιο. Να παραλύσει νεύρα στο πρόσωπο και στο σώμα, να τα κάνει να συσπώνται χωρίς λόγο, να σου φέρει συχνοουρία, να σου πονάει το κεφάλι σου, να πονάνε ακόμα και τα νεύρα των δοντιών σου. Πολλοί άνθρωποι μετά από μέρες δύσκολες (ψυχολογικά και σωματικά) παραπονιούνται για το στομάχι τους ή για πονοκεφάλους. Για διάρροιες ή εμετούς, για μαλλιά που πέφτουν και ούλα που ματώνουν. Να χαίρεσαι αν είσαι ένας από αυτούς. Αυτό σημαίνει πως το άγχος ξεσπάει και σιγά σιγά θα φύγει. Θα γλυτώσεις τα χειρότερα.

Το άγχος που κρύβεται, όπως τα λιπαρά μέσα στις τροφές, συσσωρεύεται και μετά εμφανίζεται σε μορφές που ειλικρινά δεν πάει το μυαλό σου. Ίσως να είναι ημικρανίες. Όχι ημικρανίες τύπου, αχ πονάει το κεφαλάκι μου σήμερα το απόγεμα. Ημικρανίες επαναλαμβανόμενες και έντονες, σε βαθμό που θες να ψοφολογήσεις για να ηρεμήσεις. Που δεν σε πιάνει παυσίπονο. Ή, το καλύτερο, εκζέματα. Κοκκινίλες και πληγές χωρίς λόγο. Πιασμένα νεύρα και αυχενικά, τσιμπιές στα χέρια, βελονιές στα πόδια και αδυναμία.

Και τότε, αν είσαι σαν εμένα, το μυαλό σου δεν πάει στο καλό. Το πρώτο λάθος που κάνεις είναι να ψάξεις στο Google.

Yeah, η χειρότερη μαλακία που μπορείς να κάνεις. Έχω καταλάβει πως ότι κι αν σου πονάει ή σε ενοχλεί και το ψάξεις, πάντα θα υπάρχει μια μορφή καρκίνου ή όγκου στον εγκέφαλο που θα εξηγεί τα συμπτώματά σου. Ή μια σπάνια ασθένεια που προσβάλλει το 0,0001% του πληθυσμού και θα σε κάνει να νιώθεις πολύ γαμημένα ξεχωριστός (συνήθως και ανίατη), η οποία θα περιγράφει την εξέλιξή της, ταιριάζοντας γάντι σε αυτό που νιώθεις.

Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό επισκέφθηκα πολλούς γιατρούς από τους οποίους άκουσα το ίδιο πράγμα: ΈΨΑΧΝΕΣ ΣΤΟ GOOGLE, ΡΕ; ΕΧΕΙΣ ΒΓΑΛΕΙ ΗΔΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ;

Όλοι οι καημένοι μου είπαν το ίδιο πράγμα, φωτιά και θειάφι στον ιδρυτή του Google. Πολλοί σαλταρισμένοι, σαν την πάρτη μου, πήγανε στα ιατρεία έχοντας ήδη την ιδέα πως είχανε κάτι εξαιρετικά θανατηφόρο και ανίατο. Απλά πήγανε για επιβεβαίωση. Να ξέρουνε για την κηδεία τους κλπ. Και δεν δέχονταν πως είναι κάτι απλό και ιάσιμο, όπως π.χ. ένα αυχενικό σύνδρομο ή ένας καρπιαίος σωλήνας, αλλά ένας όγκος που τους τρώει μέρες.

Οι φίλοι που είναι νορμάλ, σίγουρα θα γελάνε με αυτό το Post. Αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς να το καταλάβεις. Μην γελάς, άμα σου τύχει τα ξαναλέμε... Θα σου δίνω τα ηρεμιστικά σου και θα σου λέω και σώπα-σώπα και θα σου κάνω και πατ-πατ στον ώμο.

Εγώ, που λες αγαπητέ αναγνώστη, είχα θέμα με τη μέση μου. Πάντα. Από πολύ μικρή πονούσα και δεν το είχα ψάξει ποτέ. Έλεγα πως στραβοκοιμήθηκα, στραβοέκατσα και ένα σωρό αηδίες. Στα 30 μου, μετά από μια φριχτή νύχτα έπεσα με τη μέση στη γωνία ενός τραπεζιού. Την επόμενη μέρα το δεξί μου πόδι αποφάσισε πως έπρεπε να σταματήσει να λειτουργεί. Η Φρίκη. Πέρασαν μήνες με φυσιοθεραπείες και αγωγές και αυτό δεν περνούσε. Ανέκτησα κινητικότητα, αλλά όχι αίσθηση. Στα 32 μου, πριν 2 μήνες, ξύπνησα ένα πρωί από τρομερούς πόνους. Όλο το πόδι μουδιασμένο και αυτή τη φορά υπαισθησία και στο αριστερό. Και όταν λέμε πόνο, εννοούμε ΠΟΝΟ. Βελονιές, κάψιμο, αίσθηση πίεσης χωρίς λόγο και ένα σωρό ωραία. Μια (καθόλου εύκολη) μαγνητική εμφάνισε κήλη δίσκου. Ο κλειστός τομογράφος ήταν από τις χειρότερες εμπειρίες της ζωής μου, αλλά ευτυχώς έμαθα για τον ανοικτό και την έκανα χωρίς φόβο πια. Και τώρα βρίσκομαι στο στάδιο που προσπαθώ να ισιώσω και να πάρω πάλι μπρος. Περπατάω, ναι, αλλά αν πατήσω μια πρόκα δεν θα το νιώσω. Καμία αίσθηση. Είπαν πως έφταιγε η δουλειά μου (άκρως καθιστική και πολύωρη) και τώρα ξεκίνησα νέο τρόπο ζωής με κολύμβηση και γυμναστική.Κάνω βελονισμό και φυσιοθεραπείες, έχω μαξιλαράκι μέσης και όλα τα gadgets που συνάδουν με την πάθηση.

Αυτό που θέλω να πω όμως, είναι πως το άγχος με κατέστρεψε.

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που τα φάρμακα και οι γιατροί ήταν σε πρώτο λόγο κάθε μέρα. Η μάνα μου φαρμακοποιός, ο πατέρας μου άρρωστος για καιρό. Οι φίλοι τους ήταν γιατροί και οι συγγενείς μας έπαιρναν τηλέφωνο από το πρωί ως το βράδυ για να ρωτήσουν τη μάνα μου για πάσης φύσεως νόσο και μαλακία. Στα δέκα μου ήξερα ήδη παθήσεις και φαρμακευτικές αγωγές που δεν ξέρουν 70άχρονοι με σοβαρά προβλήματα υγείας σήμερα. Μεγάλωσα με εξετάσεις, βιβλιάρια και ΙΚΑ. Η μάνα μου όταν ερχόταν σπίτι, μας διηγούνταν κάθε τι περίεργο που είδε και έκανε στο φαρμακείο και εγώ τα απορροφούσα όλα. Κάθε γαμημένη λεπτομέρεια.

Την πρώτη φορά που έπαθα κρίση πανικού, μου ήρθε στο μυαλό κάθε λεπτομέρεια που είχα συσσωρεύσει όλα αυτά τα χρόνια. Ο λόγος ήταν εντελώς χαζός, νομίζω κάτι πανάδες που ανακάλυψα στην πλάτη, αυτό πρέπει να ήταν το πρώτο. Μετά από μια πολύ δύσκολη εποχή που είχα περάσει, μερικές βδομάδες μετά δηλαδή, ξέσπασε το Τέρας. Νόμιζα πως είχα μελάνωμα. Έκανα χρυσή τη μάνα μου να μου συστήσει δερματολόγο και εκείνη, από την κατάστασή μου, τρόμαξε. Νόμιζε πως ανακάλυψα κάτι και δεν της έλεγα τι. Ο δικός της πανικός συνέβαλλε στον δικό μου και πήγα σε ένα ταλαίπωρο δερματολόγο που απλά μου είπε πως έχω πολύ άσπρο δέρμα και είναι πανάδες από τον ήλιο (στον οποίο λιαζόμουν σα τη σαύρα όλο το καλοκαίρι). Και ησύχασα. Για λίγο καιρό.

Κάθε φορά που πιεζόμουν παραπάνω από το κανονικό, κάτι έβρισκα. Τι θες να αναφέρω; Χέρια που τρέμουν; Σπίλους και ελιές στο σώμα; Νέκρωση στο πρόσωπο; Κοκκινίλες στην πλάτη; Δύσπνοια; Ένα κόμπο στο λαιμό; Γυναικολογικά; Πονοκεφάλους και ημικρανίες που διαρκούσαν; Διάφορους πόνους και συσπάσεις σε μέρη που δεν είχα χτυπήσει; Τα έχω ζήσει όλα. ΟΛΑ. Ρώτα με και το έχω πάθει. Το μόνο πράγμα που δεν έψαξα, αν και πονούσα, ήταν η μέση μου, το οποίο τελικά είχε και το πραγματικό πρόβλημα. Θεωρούσα πως αυτό θα περνούσε. Η ηλίθια.

Όλα ήταν καλά. Δεν είχα πραγματικό πρόβλημα με τίποτα από όλα αυτά. Κάθε ειδικότητας γιατρός που πήγαινα με ρωτούσε στο τέλος, βρε μπας και είσαι αγχώδης; Μάλιστα ένας από αυτούς, με έδιωξε από το ιατρείο του ύστερα από την 4η επίσκεψη που πήγαινα.

Μόνο ένας κάθησε και μου εξήγησε τι κακό κάνει το άγχος στο σώμα. Η παρατεταμένη αγχώδης συμπεριφορά μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε καρκίνο ή καρδιά, μου είπε. Ο φίλος μου που είχε έρθει μαζί μου εκείνη τη φορά (για συμπαράσταση, παρηγοριά στον άρρωστο που λέμε), σηκώθηκε απάνω και τον πήρε αγκαλιά. Στο γυρισμό για το σπίτι, κάναμε το χειρότερο καυγά που είχαμε κάνει ποτέ, παρά τα χρόνια που ήμασταν μαζί. Μέσα στην δίνη της φρίκης που έτρωγα κατά καιρούς δεν καταλάβαινα πόσο κόστιζε αυτό στους ανθρώπους που με αγαπούσαν. Μου φώναζε πως δεν αντέχει άλλο, και πως δεν είχα κανένα σοβαρό πρόβλημα και ότι όλα ήταν παιχνίδια του μυαλού μου.

Μου είπε πως πάντα έβρισκα κάτι να ασχολούμαι κάθε φορά που πιεζόμουν πάρα πολύ οικονομικά, ή ψυχολογικά ή συναισθηματικά, και συνήθως αυτές οι φορές ήταν οι φορές που είτε δεν είχα δουλειά είτε είχα πολύ ελεύθερο χρόνο, είτε δεν είχα χρήματα για τις βασικές ανάγκες. Και το άγχος ξεσπούσε εκεί. Φώναζε επίσης πως δεν το αντέχει άλλο αυτό και αρκετά έκανε υπομονή, και πως αν γινόταν άλλη μια φορά ακόμα τέτοια κατάσταση δεν θα τον ξανάβλεπα.

Εγώ βέβαια νευρίαζα που δεν συμμεριζόταν τον φριχτό μου πόνο, η ηλίθια, και που δεν με καταλάβαινε. Ούτε εκείνος, ούτε η κολλητή μου, την οποία έπρηζα κάθε τρεις και λίγο με ότι σκεφτόμουν, και στο τέλος αντέδρασε σαν τον φίλο μου.

Ένα καλό ξέχεσμα χρειαζόμουν. Να πάρω είδηση πως τίποτα δεν φταίει. Μόνο το μυαλό μου. Και όταν ζήσεις το πραγματικό πρόβλημα, και την πιθανότητα να σε πετσοκόψουν σε μια δύσκολη επέμβαση στα νεύρα, τότε κατανοείς πόσο βλάκας υπήρξες. Δεν φταις για όσα σκέφτεσαι και δεν τα ξεπερνάς εύκολα, αλλά το πραγματικό πρόβλημα υγείας έρχεται και μένει, και δεν πρόκειται να φύγει μόλις το ξεχάσεις και αρχίσεις να περνάς πάλι καλά.

Γιατί, όλες τις φρίκες που έζησα, τις ξεχνούσα κατά καιρούς, είτε μετά απο διαβεβαίωση του γιατρού, είτε επειδή άλλαζε ο τρόπος ζωής μου, είτε λόγω κάποιου χαρμόσυνου γεγονότος.

Να πω πως το έχω ξεπεράσει; Οχι. Δεν ξεπερνιέται αυτό. Είναι μια εμμονή που κοιμάται και ξυπνάει όποτε θέλει. Αλλά αν βρίσκεται εκεί έξω κάποιος που το περνάει κι αυτός, και διαβάζει αυτές τις γραμμές μετά από ένα Google search, να ξέρει πως το 99,9% όσων σκέφτεται, είναι λάθος. Και όσων διαβάζει. Αν σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, επισκέψου κάποιον γιατρό. Και μετά ξέχνα το. Άστο να το πάρει ο άνεμος και κοίτα αλλού. Κάνε κάτι που σε γεμίζει.

Είμαι ανοιχτή σε ερωτήματα, αν κάποιος επιθυμεί να επικοινωνήσει ας το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη.

Κουράγιο.

3 σχόλια:

Abraxas είπε...

Σίγουρα δεν μπορώ να πω αν συμφωνώ ή διαφωνώ σε ένα τέτοιο θέμα.

Και σε παρόμοια κατάσταση βρίσκομαι και εγώ, αλλά δεν ξέρω αν είναι από το άγχος ή τις στεναχώριες.

Εδώ και 2-3 χρόνια το σώμα μου τρέμει σε διάφορα σημεία (φρύδι! ή μπράτσο), έχω πόνους στο στήθος, ημικρανείες αλλά όχι τόσο έντονες ελπίζω. Και έχω και μέση (για την οποία δεν έχουν βρεί τίποτα). Δεν μπορώ να κάτσω όρθιος για παραπάνω από 10 λεπτά και να ξαπλώσω για παραπάνω από ένα οκτάωρο ύπνου.
Και δεν είμαι ούτε 20!

Ωστόσο δεν είναι καλό να τρέμει το χέρι, το χείλος ή ό,τι άλλο; Εξωτερικεύεις το άγχος.
Και από την άλλη πώς μπορείς να το αποφύγεις;

Marouli είπε...

Θυμαμαι και εγω τις κρισεις πανικου πριν δυο ή τρια χρονια, να σωριαζομαι στην κεντρικη πλατεια της πολης μου, να κανω εμετο καθε φορα που πηγαινα στο κεντρο για δουλειες ακομα και για ψωνια! Και τωρα μετα τον μπαμπα μου, φανταζομαι γυναικολογικα που αυριο θα παω στην γιατρο μου και εχω δυο μερες εναν πονο αριστερα στα πλευρα μου που δεν με αφηνει να ησυχασω πεντε λεπτα αφου κ τωρα που γραφω μην σου πω πως ειμαι διπλωμενη σαν κομπο! Βλεπεις ειμαι και εγω η δυνατη της οικογενειας και εχουν πεσει ολα πανω μου με αποτελεσμα καπου να ξεσπαει ο οργανισμος μου.. Πρεπει να ειναι εντερο παντως γιατι παντα με πιανει στομαχι και νευροπονοι στα δοντια στα δυσκολα! Βοηθεια μας!

Μαρουλοφιλακια!

Nemo είπε...

Abraxas: Έτσι ξεκίνησα κι εγώ με τη μέση. Όλα μου τα χρόνια πονούσα και δεν βρίσκανε τίποτα (και μιλάμε για πόνο, όχι αστεία). Δεν μπορώ να θυμηθώ ένα βράδυ ύπνο χωρίς να ξυπνήσω το πρωί πιασμένη... Τώρα που γέρασα, ανακαλύψανε πως είχα σκολίωση από μικρή και αυτό διενέργησε σε διάφορα. Βοηθάει πολύ το να έχεις ένα έξτρα μαλακό στρώμα. Και επίστρωμα από πάνω. Ο ορθοπεδικός μου ήταν κατηγοριματικός σε αυτό, σκληρό στρώμα μέχρι τα 20 σου, και αν νιώθεις πόνο στη μέση μετά πρέπει να είναι μαλακό... Και πολύ άνετα παπούτσια, άσε τη μόδα και τις μαλακίες και φόρα άνετα παπούτσια, γιατί οι κραδασμοί που έρχονται με το περπάτημα της μέρας θα εμφανιστούν την νύχτα. Μήπως ψήλωσες απότομα; Παίζει κι αυτό ρόλο. Μην σε ανησυχεί που τρέμουν τα χείλια και τα διάφορα άλλα, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται είναι κάτι θετικό στην όλη υπόθεση. Δεν είμαι γιατρός για να συστήσω το οτιδήποτε, αλλά εγώ παίρνω καμιά φορά φυτικά χαλαρωτικά (βαλεριάνα πχ) και ηρεμεί τα συμπτώματα. Είναι σπαστικό για σένα περισσότερο και όχι για τον άλλον που σε κοιτάει, εκείνοι ίσως να μην το παρατηρήσουν ποτέ.

@Marouli: Αγάπη μου γλυκειά, πέρασες πολύ δύσκολα. Ποιός να το αμφισβητήσει αυτό; Ελπίζω όλα να πάνε καλά αύριο στο γυναικολόγο (ξέρω από τέτοια άγχη, trust me) και θέλω να μου πεις αύριο τα καλά σου νέα. Από πόνους και πιασίματα, άλλο τίποτα! Εγώ νιώθω τώρα βελονιές στα χέρια και έχω αρχίσει να φρικάρω πάλι, αλλά το παλεύω για να μην γίνω πάλι γραφική. Και δεν θέλω να το μοιραστώ με τους δικούς μου, γιατί -όπως και εσύ- κι εγώ θεωρούμαι ο σκληρός της υπόθεσης. Αν χρειαστείς οτιδήποτε, είμαι ένα post παραδίπλα σου. Επίσης, κεφάλι και στομάχι είναι τα πρώτα δείγματα άγχους. Τρόμοι χωρίς αιτία και πόνοι που σφάζουνε. Πιες κάτι χαλαρωτικό για το στομάχι, ένα ζεστό χαμομήλι με μέλι, αφού δεν μπορούμε να παλέψουμε την αιτία, μπορούμε να απαλύνουμε τα συμπτώματα...

Μια καλή νύχτα και στους δυό σας, και σας ευχαριστώ που διαβάσατε και απαντήσατε. Απόψε νιώθω λιγότερο μόνη μου :)