Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

XXXII (a.k.a.Πως να τονώσετε τον εγωισμό σας)

Και ναι, λοιπόν, αυτό ήταν. Τριάντα και δύο παρακαλώ.
Και όσο πάνε τα χρόνια, τόσο λιγότερο με νοιάζει το θέμα ηλικίας. Και το θέμα "γενέθλια".
Ειδικά φέτος, μου το θύμησαν οι άλλοι. Και ελπίζω να μην κουβαληθεί κανείς σπίτι γιατί δεν έχω και πολύ όρεξη για γιορτούλες και αηδίες.
Ο απολογισμός των μεγάλων τριάντα-δύο (ή τι έζησα ως τώρα):

- Δεν μένω με τους γονείς μου. Κάτι που δεν μπορώ να πω για τα πιο πολλά φιλαράκια μου, μιας και λόγω ανεργίας ή έλλειψης χρημάτων (ή μιας δόση ελληνικουριάς) μένουν ακόμα με τους δικούς τους. Μόλις τέλειωσα το σχολείο την κοπάνησα από την φωλιά και ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ. Οπότε, yeah για αυτό.

- Κατάφερα να πάρω πολλά πτυχία στη ζωή μου. Who cares, θα μου πείς. Δεν αξίζουν μία τώρα πια, σήμερα όσο πιο πολλά πτυχία έχεις, τόσο λιγότερο σε θέλουν στις δουλειές γιατί κοστίζεις περισσότερο. Αλλά όταν τα βλέπω μαζεμένα και σκέφτομαι πόσο κουράστηκα να τα αποκτήσω νιώθω πως κάτι έκανα κι εγώ στην ζωή μου. Από όλα, σπουδές, 5 γλώσσες, ειδικεύσεις και άλλα τα μόνα που νιώθω πως άξιζαν τον κόπο είναι αυτά της Μουσικής. Είναι και τα μόνα που έχω κορνιζάρει έτσι κι αλλιώς...

- Έχω ακόμα τους γονείς μου. Τους οποίους λατρεύω. Με πρήζουν, με καταπιέζουν αλλά είναι γονείς μου και αυτό σημαίνει πολλά. Και βλέποντας το ρυθμό θνησιμότητας σε γονείς στην παρέα μου (που όλοι πάνω κάτω έχουμε την ίδια ηλικία), εκτιμώ κάθε απελπισμένο τηλεφώνημα που κάνουν για να ρωτήσουν που στο διάολο είμαι και γιατί δεν σήκωσα το τηλέφωνο τις πρώτες 5 φορές που με πήρανε. Και αν έχεις περάσει νοσοκομεία και άλλα "ωραία" με τους δικούς σου, ξέρεις γιατί γράφω αυτό που γράφω παραπάνω.

- Έχω μάθει πως τίποτα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο νομίζουμε. Λίγα είναι τα απολύτως σοβαρά στην ζωή. Και σταμάτησα να αναλώνομαι σε ηλίθιες μικρότητες. Καμιά φορά πρέπει απλά να γυρνάς το κεφάλι από την άλλη και να συνεχίζεις να περπατάς, χωρίς να δίνεις σημασία σε κατινιές και μικροπρέπειες. Ειδικά στον εργασιακό τομέα. Ειδικά εκεί.

- Είμαι τυχερή γιατί τα 20 από τα 32 χρόνια της ζωής μου, έχω την ίδια κολλητή φίλη. Αδερφή μου να ήταν δεν θα την αγαπούσα τόσο πολύ. Και ελπίζω να παραμείνει έτσι, αλλιώς, σαν ταύρακας που είναι, θα με ξεχέσει θα κάνει να απαντήσει μια βδομάδα, και μετά θα έρθει να με βρει για να μου πει τι την πείραξε και εγώ θα της κάνω γατουλιές και θα την ρίξω πάλι.

- Σε θέματα δουλειάς δεν μπορώ να πω πως άνθισα, αλλά είναι ο τομέας που με ενδιαφέρει λιγότερο. Αν βγάζω όσα χρήματα θέλω για να έχω το Ευ Ζην, τότε μου φτάνει. Δύσκολο στις μέρες μας όμως...

- Πρέπει να συγχωρούμε. Δεν αξίζει να κρατάς κακία σε κανέναν. Λίγα τα στυγερά, προμελετημένα εγκλήματα. Όλα τα άλλα θα πάνε και θα έρθουν, και επειδή 3 μέτρα χώμα θα πάρουμε όλοι στο τέλος, ας είναι 3 ελαφρά μέτα. Βαραίνει πολύ η ψυχή με τις έννοιες και τους καυγάδες και τα μίση. Αν κάποιος σε προσβάλλει ή σε στεναχωρέσει, γύρνα το χρόνο πίσω, πριν γίνει αυτό, και ξεκίνα πάλι από εκεί. Και μην ασχοληθείς ξανά μαζί τους. Μπορεί να είχαν δίκιο, μπορεί άδικο, εσύ όμως το δίκιο σου δεν θα το βρεις τόσο εύκολα πια...

- Η θρησκεία δεν είναι το όπιο του λαού. Είναι η αλυσίδα που σε κρατάει κάτω. Το ίδιο και ο φόβος. Αν τα προσπεράσεις, έχεις μια πιθανότητα να φτάσεις πολύ μπροστά στη ζωή σου.

- Αν νιώσεις πως θες να επικοινωνήσεις με κάποιον, κάν'το. Ειλικρινά κάν'το. Μπορεί να το θέλει και εκείνος/η και να μην έχει προσπεράσει ακόμα το φόβο του "Αν όμως..." και να περιμένει από σένα να το κάνεις... Μεταξύ μας: πάντα ένα μήνυμα που είναι για καλό, καλό θα αποφέρει. Όποτε κι αν παραδοθεί...

- Έχω αρχίσει να γλυκοκοιτάζω τα πιτσιρίκια. Όχι με την πονηρή έννοια... Με την έννοια του ότι, θα ήθελα κι εγώ ένα τέτοιο κάποια στιγμή στο μέλλον. Στο κοντινό μέλλον, that is. Αλλάζω γαμώτο...

Αυτά, νομίζω. Thankful and thoughtful. Για απόψε...
Αύριο το πρωί μπαίνω για μαγνητική τομογραφία. Το κλασσικό -πια- πρόβλημα της μέσης με ξαναχτύπησε και είναι χειρότερο από ποτέ. Ένα εναλλακτικό δώρο γενεθλίων για τα 32 μου. Έχω περάσει πολύ άσχημα από τα τέλη Αυγούστου, ενέσεις, ηλεκτρομυογραφήματα, αξονικές, πόνος και ξενύχτια, πάλι πόνος, πάλι νευρολόγους και ορθοπεδικούς και πάλι εξετάσεις. Αυτή τη στιγμή είμαι στα χειρότερά μου σωματικά. Και φοβάμαι την μαγνητική όσο τίποτα. Είμαι κλειστοφοβική 100% και αυτό θα με κάνει να ξενυχτήσω απόψε. Ίσως κάποια στιγμή το εξιστορήσω εδώ, την ξεφτύλα και την κρίση πανικού μου. Αλλά έχω φτάσει στο σημείο που πρέπει να την κάνω, γαμώτο, και δεν παίρνει αναβολή όπως τις άλλες φορές.
Κοινώς, είμαι πανικόβλητη.
Όποιοι το διαβάζετε αυτό το κείμενο, στείλτε κανένα θετικό vibe αύριο το πρωί στις 8. Θα είμαι ήδη μέσα.

Καληνύχτα σε όλους...







Δεν υπάρχουν σχόλια: