Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Confessions of an OCD cook.

Τρίτη μεσημέρι, Χριστουγεννιάτικο τραπέζι για 17 άτομα. Οικογένεια, φίλοι και ταίρια αυτών.
Και εδώ δεν παίζει μενού γαλλικό με entrée, principal και τα ρέστα. Οι ελληνάρες θέλουν να χάψουν. Να μπουκωθούν σαν τα χάμστερ και να μην σηκωθούν από το τραπέζι μέχρι να σφηνώσουν στις καρέκλες.

Ο πατέρας μου -που μαγειρεύει κάθε μέρα- αρνείται στις γιορτές, και η μάνα μου καλύτερα να μην μαγειρέψει γιατί 17 άτομα στο νοσοκομείο θα είναι too much. Καμία επικοινωνία με το περιβάλλον, κωλο-υδροχόοι σαλταρισμένοι. 

Και ο κλήρος πέφτει στο μαλάκα. Να δούμε ποιός, ποιός, ποιός θα κουραστεί. 

Βάλε τώρα στη σούμα και τον ψυχαναγκασμό μου, που θέλω να είναι όλα σχεδόν τέλεια, και μια δόση από το "να μην δυσαρεστήσω κανέναν τους", και κάτι αλλεργίες που ξέρω για κάποιους καλεσμένους και τι τους αρέσει ή δεν τους αρέσει, μένεις με ισχνές επιλογές. 

Φέτος με τα νοσοκομεία, και τους γιατρούς, και την μιζέρια έφτασαν χριστούγεννα και δεν κατάλαβα πότε. Νομίζω πως χθες ήταν ακόμα Ιούλιος που φεύγαμε για διακοπές ανά την Ελλάδα. Και επειδή δυστυχώς κάθε χρόνο λιγοστεύουμε, είπα να το ρίξω έξω φέτος. 

Πρέπει να μαγειρέψω 20 διαφορετικά πιάτα από σήμερα ως την Τρίτη το μεσημέρι. Όλα μαζί είκοσι. Και γουστάρω. Θα κάνω από μηλόσαλτσα μέχρι σοκολατάκια δώρο για τον καθένα τους, και από γαλοπούλα μέχρι παντζαροσαλάτα με καρύδια. Και κορμό. Ο κορμός επιβάλλεται για το τραπέζι των Xmas. Με κρέμα φουντουκιού και σπασμένη πραλίνα, σε σχήμα yule log. Και την Τρίτη θα πέσω για ύπνο και θα ξυπνήσω 2 μέρες μετά από την κούραση. 

Αλλά αν ρωτήσεις οποιονδήποτε άνθρωπο που πραγματικά αγαπάει να μαγειρεύει θα σου πει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι οι κινήσεις και οι ήχοι που σκορπίζονται στον χώρο όταν κάποιος δοκιμάζει κάτι και του αρέσει. Αυτό το "Μμμμμ..." και η κυκλική κίνηση του καρπού που συνοδεύει την μπουκιά και την επιδοκιμάζει.

Δεν πραγματοποίησα το όνειρό μου να γίνω chef. Αυτό είναι το ερασιτεχνικό μου διάγγελμα.  

Και για εσένα εκεί έξω που διαβάζεις αυτό το κείμενο, όταν φας ότι φας στο τραπέζι σου, πήγαινε και αγκάλιασε τη μάνα σου και πες της ένα ευχαριστώ και ένα μπράβο γιατί πραγματικά κουράστηκε για να σε ευχαριστήσει.

8 σχόλια:

Abraxas είπε...

Καλό μαγείρεμααα να ευχηθώ...

Εμείς που θα καθόμαστε θα σχολιάζουμε, δεν σε πειράζει ε; :D

Καλές γιορτές!

Nemo είπε...

Τι κάνεις εσύ εδώ (στο blogger) Σαββατιάτικα; Αυτά είναι για εμάς του γέροντες:PPP
Δεν με πειράζουν τα σχόλια, αλλά αν δεν δω πιατέλες να αδειάζουν θα χυθεί αίμα...

Abraxas είπε...

Κανένας δεν μου ζητάει να βγει μαζί μου σνιφ σνιφ...

Κράτα μια πιατέλα με λίγο από όλα και για εμένα γέροντα :D

Nemo είπε...

E, έλα Αθήνα να σε κεράσω τότε αφού κανείς δεν σου λέει να βγείτε!

Θα σου στείλω πιατελοπίκ:P

Abraxas είπε...

Είμαι στην τρομερή πρωτεύουσα!

Εν τω μεταξύ με έχουν πιάσει κάτι πόνοι στην πλάτη και δεν μπορώ να αναπνεύσω κανονικά ώρες ώρες -.-

Nemo είπε...

Αυχενικό/ραχιαίο είναι αυτό. Ξέρω, έχει ο φίλος μου και φρικάρει από τον πόνο, ούτε ανάσα δεν μπορεί να πάρει... Μήπως είσαι σκυφτός πολύ ώρα; Ή στραβοκοιμάσαι; Να ξέρεις οι πόνοι της σπονδυλικής σπάνια να σε σφάξουν στο σημείο που υπάρχει το πρόβλημα, αντανακλαστικά λειτουργούν και πονάς μπροστά, πνευμόνια, κοιλιά, στήθος..

marileni είπε...

ΤΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΣΟΥ!!!!


ΔΡΟΣΕΡΗ ΟΑΣΗ!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !


ΘΑ ΠΕΡΝΑΜΕ...

Nemo είπε...

Είμαστε ανοιχτά 24/7, πέρνα όποτε θες :)