Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Fucking dreams.

Εδώ και πόσες μέρες το γαμημένο νεύρο του ποδιού μου είναι τσίτα. Φαντάσου να έχεις μια μόνιμη κράμπα στο πόδι, μόνιμη εδώ και 4 μήνες. Να νιώθεις πως το πόδι σου καίγεται και μετά παγώνει και μετά είναι σαν μάρμαρο άκαμπτο και αμέσως μετά να στρίβει μόνο του -από μόνο του ρε μαλάκα!- ειδικά το πέλμα και εσύ να είσαι μέσα στο τρένο, ή να οδηγείς, και να μην μπορείς να σταθείς από τον πόνο. Αυτό ζω κάθε γαμημένη μέρα. Να ξυπνάς μέσα στον ύπνο σου και να νιώθεις πως πάνω στο πόδι σου κάθεται μια μπάλα του μπόουλινγκ και να κοιτάς και να βλέπεις μόνο την κουβέρτα. Να μην πω για τις βελονιές και την παντελή έλλειψη αίσθησης. Καμία εξωτερική αίσθηση. Να μου βάζουν βελονάκια βελονισμού μήκους 10 εκατοστών, όλο μέσα, και να μην νιώθω χριστό.


Σήμερα το πρωί, είχα πάει κολυμβητήριο και φεύγοντας με πιάσανε τα κλάμματα. Είχα κάτσει απέξω και έκλαιγα μόνη μου, σαν την ηλίθια. Η πίεση που νιώθω πετάχτηκε από μέσα μου και δεν την συγκράτησα με τίποτα. Υγεία, οικονομικά, όλα αυτές οι μαλακίες που έζησα τα τελευταία 3 χρόνια με δάγκωσαν άσχημα. Έκλαιγα κάνα τέταρτο και μετά σηκώθηκα και έφυγα. Κουτσαίνοντας, ψόφια από τον πόνο, περπάτησα 2 χιλιόμετρα μέχρι που δεν άντεχα άλλο και γύρισα σπίτι.

Και γύρισα σπίτι, έπεσα ξερή για 4 ώρες και ξύπνησα νύχτα. Δεν ήξερα αν ξημέρωνε η νύχτωνε.


Και είδα το πιο παρανοικό όνειρο.

Ότι και καλά είχα μπει στο νοσοκομείο για εγχείρηση στη μέση μου, και δεν θυμάμαι αν την είχα κάνει ή θα την έκανα, αλλά στο δίπλα κρεβάτι ήταν κάποιος που πονούσε. Και τον άκουγα που ψιλο-βογκούσε να το πω, που πονούσε τέλοσπάντων ο άνθρωπος και γύρισα να τον ρωτήσω αν θέλει να φωνάξω τη νοσοκόμα. Ο άνθρωπος που ήταν δίπλα, ήταν αυτός που απασχόλησε το blog μου τα τελευταία δύο χρόνια. Που έχω να τον δω από τότε, να του μιλήσω από τότε, και ένας θεός ξέρει αν ζει ή αν πέθανε, αλλά ήταν -λέει- εγχειρισμένος και δεν μπορούσε να αντιδράσει. Και όσο τον κοίταζα και σκεφτόμουν "αν είναι δυνατόν, που βρέθηκε αυτός εδώ;;;,", τόσο ξεμάκραινε σα να τεντωνόταν το δωμάτιο αλλά τον άκουγα όλο και περισσότερο, μέχρι που από την φρίκη μου ξύπνησα. Πετάχτηκα μάλλον. Και επειδή πετάχτηκα απότομα, η μέση μου μου δώρισε μια τέτοια σουβλιά που γαιδουρογκάριξα και τρόμαξα και τη δόλια τη γάτα που κοιμόταν δίπλα μου και έφυγε ρουκέτα προς το χωλ.
Και προσπαθώ να μην τον σκέφτομαι πια, δεν ωφελεί εξ' άλλου, αλλά αυτό το όνειρο ήταν ΤΟΣΟ ζωντανό που ανατρίχιασα, διάολε.
Θα το ρίξω στο Breaking Bad απόψε να ονειρευτώ πως μαγειρεύω meth, καλύτερο θα είναι.

Γαμημένα φαντάσματα.








2 σχόλια:

Abraxas είπε...

Το παρελθόν τον παίρνει άγρια έχω να πω εγώ.

Nemo είπε...

I second that.