Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

My best friend, the scumbag.

So, τον καλύτερό μου φίλο τον ξέρω από τότε που γεννήθηκα. Τον περνάω καμιά δεκαριά μέρες και είναι ένας Ζυγός με το Ζήτα κεφαλαίο.
Είναι ένα σίχαμα, ένα κάθαρμα και ο αδελφός που δεν είχα ποτέ. Υπήρξε πρώην μου αλλά δεν λειτούργησε, γιατί πάντα μας διακατείχε το "αδελφικό" παρά το σεξουαλικό της υπόθεσης.
Μιας και υπάρχει τόση οικειότητα μεταξύ μας, όλα επιτρέπονται. Και λέγοντας αυτό, εννοώ τις φάρσες. Pranks of all sorts. Υπάρχει ένα αίσθημα ισορροπίας μεν, αλλά είναι μια "επιχείρηση" που μετράει πάνω από 20 χρόνια λειτουργίας.

Συνήθως την πατάει ο Βασίλης αλλά μερικές φορές φέρεται πολύ πούστικα και με πιάνει εξ' απήνης.

Προχθές που ήρθε για να φτάξουμε μελομακαρονοκουραμπιεδοξεροτήγανα, επειδή βαριότανε εκείνος και εγώ είχα νεύρα (πάντα φτιάχνω γλυκά όταν έχω νεύρα), θεώρησε σωστό να γεμίσει το βάζο της ζάχαρης με αλάτι. Είδα ύποπτες κινήσεις και το κατάλαβα.

Και το μερτικό του από τους κουραμπιέδες αχνίστηκε με αλεύρι και corn flour. Ξέρω πως τους φυλάει για την Κυριακή το βράδυ που θα έχει φίλους για φαγητό. Περιμένω το sms τύπου "΅Είσαι νεκρή...".

Όλα αυτά τα χρόνια η τραμπάλα έχει γύρει απότομα. Όπως τότε που του άφησα ένα κεσεδάκι cottage cheese κάτω από το κρεβάτι του νομίζοντας πως θα γυρίσει αρχές Ιουνίου, αλλά γύρισε αρχές Ιουλίου. Αυτό είχε άσχημη κατάληξη. Και μου επέφερε 17 λαστιχένιες κατσαρίδες σε διάφορα σημεία του σπιτιού, καλά κρυμμένες σε καλτσάκια και σε μπότες και μία στο βάζο με τα ρεβύθια. Και το χειρότερο ήταν πως δεν θυμόταν που τις έβαλε μετά από λίγο (Ζυγοί με μνήμη χρυσόψαρων). Έβρισκα κατσαρίδες για μήνες. Και τσίριζα αναλόγως.

Όταν, φέτος το καλοκαίρι, του έριξα στο βαζάκι με τον ελληνικό μια γερή δόση πιπέρι καγιέν, μου ροκάνισε τις σούστες του πάνω-του-μπικίνι και οι λουόμενοι στην Σκόπελο είδαν πολλά περισσότερα από ότι περίμεναν. Και όταν έφυγε για Νορβηγία, πήγα και του έγραψα πάνω σε κάθε βιβλίο του πολύ dirty limericks. Στα εξώφυλλα. Με blanco pen. Και μετά που γύρισε και τα βρήκε, ζωγράφισε μουστάκια στην προτομή του Mozart που έχω πάνω στο πιάνο. Και κραγιόν κόκκινο. Και του κόλλησε και για σκουλαρίκια δύο φακές. Και μετά -εντελώς τυχαία- μια μέρα του διέγραψα όλο το porn collection του από το pc του.

Εκεί νευρίασε αρκετά ομολογώ. Και περίμενα να ανταποδώσει γρήγορα αλλά κράτησε καιρό η αναμονή. Μέχρι που του έστελνα sms και του έλεγα "κάν'το να τελειώνουμε".

Μέχρι που ανακάλυψα πως έβαψε τα νύχια του γάτου. Δεν ξέρω πως διάολο τα κατάφερε αλλά τον στρίμωξε και του έβαψε τα νύχια φούξια. Και μου έστελνε πίτσες για καμιά βδομάδα. Φυσικά, επειδή την έπεσε σε άμαχο πληθυσμό (το γάτο), έπρεπε να ανταποδώσω.

Και του κόλλησα με Logo στιγμής όλα τα παπούτσια του στο πάτωμα.
Μετά αποφάσισε πως η ανταπόδοση δεν άξιζε τίποτα λιγότερο από το να μου κλέψει όλα τα μπουκάλια των σαμπουάν μου. Απλά τα πήρε ένα βράδυ φεύγοντας. Κι εγώ του γέμισα την κατάψυξη με βιντεοκασέτες παλιές και αραχνιασμένες. Μου γέμισε τα βάζα του ψυγείου με φωτογραφίες του Jackie Chan. Και του έριξα φαγουρόσκονη στα σεντόνια. Αυτή που πουλάνε στα σακουλάκια με τα μαγικά τρικ; Αυτήν.

Αυτό ήταν την προηγούμενη βδομάδα.

Απλά περιμένω το sms.

2 σχόλια:

Abraxas είπε...

Γαμάτοι, απλά γαμάτοι :D :D

Αλλά οι πίτσες με το βάψιμο των νυχιών του γάτου πώς συνδέονται;

Τι προληπτικά μέτρα παίρνετε για όλα αυτά; Εννοώ όταν έρθει σπίτι σου δεν τον αφήνεις από τα μάτια σου, έχεις άλλο ένα μπουκάλι σαμπουαν κρυμμένο σε κάποιο ντουλάπι κλπ κλπ...

Nemo είπε...

Μεταξύ μας; Το ξέρουμε πως κάτι αναπάντεχο θα συμβεί και δεν δίνουμε σημασία ο ένας στον άλλον πια. Η πλάκα είναι πως πολλές φορές συμπίπτει η αποκάλυψη της φάρσας με νεύρα και εκεί εγώ συνήθως ξεσπάω σε γέλια και ηρεμώ.
Δεν έχει σχέση η πίτσα με το γάτο. Απλά θεώρησε πως ο γάτος ήταν λίγος και είπε να με εκνευρίσει παραπάνω.
Τώρα σκέφτομαι πως πρέπει όταν ξαναπάω σπίτι του να γεμίσω το τζελ του με εκείνο το χρωμοσαμπουάν. Ακούσιες ανταύγειες. Μεεεχεχεχεχε!