Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

The unexpected christmas present.

Κυριακή μεσημέρι αποφασίζουμε να πάμε στο Mall. Πόσο λάθος.
Προπασθώντας να κάνω μια ζύμη έκαψα το mixer χειρός μου. Και φυσικά κατέβαζα καντήλια για μέρες μέχρι που ο καλός μου απήυδησε και για να με κάνει να σκάσω μου έταξε εκδρομή στο Mall για ένα νέο.
Η κίνηση ήταν τραγική, μία ώρα και πέντε λεπτά για να μπεις στο Mall, επειδή ο γκρινιάρης ήθελε να πάει με το αυτοκίνητο και όχι με το τρένο όπως κάθε λογικός άνθρωπος και μέσα; Μέσα.. Το ανθρώπινο ποτάμι. Ο ΧΑΜΟΣ. Κόσμος παντού, όλα γεμάτα, και εγώ να τσιτώνω από νεύρα και να βρίζω, γιατί ένα από τα χειρότερά μου στον κόσμο είναι ο ίδιος ο κόσμος. αυτή η λαοθάλασσα μου σπάει τα @@ που δεν έχω.
Δεν βρήκαμε αυτό που θέλαμε και πάμε για καφέ για να ηρεμήσουμε. Άλλος χαμός. Να βράω ολόκληρη. Μια που δεν βρήκα το mixer και μία που δεν είχε ούτε καρέκλα να καθήσεις. Ο boyfriend να έχει μια βουδιστική γαλήνη και εγώ να τα παίρνω περισσότερο.
Είναι αυτό το χαλαρό στυλάκι, αυτό το "έλα μωρέ, ηρέμησε, δεν έγινε και τίποτα", και εγώ με νεύρα PMS να θέλω να σφάξω κόσμο.
Καθόμαστε τεσπά σε ένα τραπέζι και απέναντι μας να είναι τώρε ρε φίλε δύο τύπισσες, παραπάνω από 20 χρονών δεν θα ήτανε. Και να έχουνε καρφωθεί στον φίλο μου. Εγώ με τα μαύρα γυαλιά να τις κοιτάω και να λέω από μέσα μου πως δεν παίζει αυτό. Ο άλλος να με έχει αγκαλιά και να μην δίνει σημασία, εγώ να τα παίρνω -όχι με το γεγονός ότι είχανε καρφωθεί στον δικό μου, αλλά με το γεγονός ότι έκαναν πως δεν υπάρχω- και τόσο να εκνευρίζομαι. Ο φίλος μου να εξακολουθεί αυτό το χαλαρό στυλάκι και όσο να του λέω "Θα τα βρίσω τα ζώα" τόσο να γελάει και δώστου αγκαλιές και φιλιά.
ΟΚ, αν το σκεφτείς αντικειμενικά είναι πολύ handsome άντρας. Δεν το λέω εγώ, εμένα μου άρεσε για πολλούς λόγους από τότε που τον γνώρισα και δεν το έχω και κριτήριο (την ομορφιά) για να είμαι με κάποιον. Οι φίλες μου μου λένε πως είναι πολύ ωραίος και έχει πολύ στυλ και τέτοια, και γενικά είμαι περήφανη για εκείνον, αλλά ποτέ δεν κάθησα να σκεφτώ "Αμάν, τι γκόμενος! Πρέπει να τον έχω!"
Και πάνω από όλα είναι Κατσίκι. Αιγοκεράντζα πρώτης διαλογής.
Και αυτό που πρέπει να φοβάσαι με δαύτους είναι η αντίδρασή τους. Κάνουν υπομονή σε σημείο αηδίας αλλά αν ξεσπάσουνε, την έβαψες.
Τα μικρά λοιπόν, δώστου να κοιτάνε και να σχολιάζουν και να προσπαθούν να βγάλουν φωτογραφίες με το κινητό και πάλι γέλια και χάχανα.
Και ενώ στην αρχή δεν έδινε σημασία, άρχισε να φορτώνει. Εγώ πήρα ένα περιοδικό από το stand και έπαψα να ασχολούμαι. Διάβαζα εκεί πέρα και εκείνος με είχε αγκαλιά και ξεφυσούσε.
Κάποια στιγμή μία εκ των δύο βλαμμένων έρχεται κοντά και τον χτυπάει στο χέρι. Γυρνάει ο Κατσίκας, την κοιτάει, της λέει "Θες κάτι;"
Και αρχίζει εκείνη "Ξέρεις πως μοιάζεις τρομερά στον τύπο από το Supernatural;"
Ο δικός μου να μην βγάζει κουβέντα, την κοιτούσε μόνο. Εγώ θαμμένη στο περιοδικό μου. Να συνεχίζει η νεαρά, "Ναι είσαι ίδιος ο Dean, μπορώ να σε βγάλω μια φωτογραφία να σε δείξω στις φίλες μου;"
Εγώ πάτησα τα γέλια. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αλλά το βλαμμένο είχε δίκιο. Και βλέπουμε Supernatural, και εκείνος ήξερε καλά ποιόν εννοούσε.
Της λέει "Άντε κοριτσάκι μου στη φίλη σου πριν ακούσεις καμιά βαρειά πειραίωτικη πρωί-πρωί".
Το βλαμμένο να συνεχίζει "Μα έλα, τέτοιο κοπλιμέντο σου έκανα, μια φωτογραφία μόνο και σε αφήνω ήσυχο!" Και δώστου να λέει μαλακίες και να πλησιάζει με το κινητό ανά χείρας και να του χαιδεύει το χέρι και να χαζογελάει.
Γυρνάει ο Κατσίκας και της λέει απότομα "Φεύγεις. Τώρα" και γυρίζει σε μένα και μου λέει "Καλά δεν το καταλαβαίνει πως γίνεται ενοχλητική;"
Η μικρή με κοιτάει και του κάνει "Θες την άδειά της χαζής δηλαδή για να βγάλεις μια φωτογραφία; Τόσο μαλάκας είσαι;"
Αυτό ήταν η τρίχα που έσπασε την πλάτη της καμήλας.
Γυρνάει ο καλός μου, την καρφώνει με το βλέμμα (spooky stuff όχι μαλακίες) και σηκώνεται απάνω, η μικρή χέζεται πάνω της γιατί της ρίχνει ενάμιση κεφάλι και κάνει πίσω, πάει κοντά της και της λέει "σε ανέχτηκα τόση ώρα και εσένα και την μαλακισμένη φίλη σου, δεν σε έβρισα με το που ήρθες και μου έλεγες μαλακίες, δεν σε έβρισα ούτε με τη φωτογραφια, εξαφανίσου πριν σε πλακώσω γιατί για την γυναίκα μου δεν μιλάει ούτε ο Θεός έτσι. Δεν είσαι άξια να μιλάς για τη γυναίκα μου εσύ, τσούρδελο. ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥ!"
Εντάξει, οι γύρω που βλέπανε τόση ώρα τι γινότανε, να γελάνε με το μικρό, κάποιος μεσήλικας με ένα φλυτζανάκι του ελληνικού ανά χείρας να της φωνάζει "καλά σου είπε το παιδί!" και εγώ να έχω κατουρηθεί πάνω μου από τα γέλια. Εκείνος να βράζει και να ξεφυσάει και να έχει μουτρώσει και εγώ να γελάω και να έχω ξεχάσει τα νεύρα μου. Τα βλαμμένα σηκωθήκανε και φύγανε αμέσως και μετά που ήρθε ο καημένος και σερβιτόρος, φώναζε "Δεν πληρώσανε! Φύγανε και δεν μου άφησαν λεφτά!" και ειλικρινά τον λυπήθηκα.
Μετά από λίγο φύγαμε και εμείς και μετά από τόσο καιρό έχω μάθει να μην τον τσιγκλάω όταν έχει νεύρα. Στρατιωτάκια αμίλητα ως το σπίτι. Πάμε να μπούμε και μου λέει πως ξέχασε να πάρει τσιγάρα και τον βλέπω να φεύγει. ανεβαίνω σπίτι, περνάει μισή ώρα, τον παίρνω τηλέφωνο, του λέω πού είσαι ρε άνθρωπέ μου; Μου λέει δεν αργώ και το κλείνει. Και έρχεται μετά από μιάμιση ώρα κρατώντας μια τεράστια κούτα από το Media Markt, τυλιγμένη και ασήκωτη και μου λέει πως είναι το χριστουγεννιάτικο δώρο μου.
Και η κούτα μέσα είχε το καλύτερο mixer που είχα βρει στο internet, μια ζυγαριά ψηφιακή για μαγειρική, ένα θερμόμετρο για το φούρνο και το τηγάνι που όλο έλεγα πως θα πάρω και τελικά ποτέ δεν έπαιρνα και μια κατακόκκινη καφετιέρα espresso ασορτί με άλλες κόκκινες συσκευές που έχουμε σπίτι.
Νομίζω πως ούρλιαζα και χοροπηδούσα πάνω από μισή ώρα, όσο εκείνος καθόταν και με κοίταζε και γελούσε. Δεν ξέρω πόσες φορές είπα "ευχαριστώ" και "σε λατρεύω" προχτές το απόγεμα. Και δώστου γέλια ο άλλος.
Αφού ηρέμησα και τα εγκατέστησα στην κουζίνα, με πήρε αγκαλιά στον καναπέ και μου έλεγε πως όσα είπε στο μαλακισμένο τα εννοούσε. Πως δεν μπορεί να φανταστεί πως θα ήταν η ζωή του αν έλειπα εγώ. Και ένα σωρό άλλα που δεν θέλω να αναφέρω, αλλά που με έκαναν τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου.
Και τα γράφω όλα αυτά όχι για να επιδειχθώ, ούτε για να κάνω εντύπωση σε όλους εσάς που τα διαβάζετε. Τα γράφω για να καταλάβω κι εγώ πόσο όμορφο είναι να είσαι με κάποιον που σε σέβεται, που σε έχει προτεραιότητα και που εκτιμάει το γεγονός ότι τον έχεις και εσύ προτεραιότητα.
Και μετά από κάτι χρόνια θλίψης και μιζέριας και υποβιβασμένης αυτοεκτίμησης, το γεγονός ότι υπάρχει κάποιος που σε θέλει όπως είσαι και που εκτιμάει το ότι τον θες όπως είναι, αυτό και μόνο αρκεί για να είσαι ευτυχισμένος.
Ο Άι Βασίλης δεν υπάρχει. Υπάρχουμε όμως όλοι εμείς που δίνουμε διαφόρων ειδώ δώρα στους ανθρώπους. Το δώρο της αγάπης είναι το μόνο που αξίζει. σε όποια μορφή.






3 σχόλια:

Abraxas είπε...

Αι σιχτίρ, συγκινήθηκα βραδιάτικα...


Η αιγοκεράντζα ήταν όλα τα λεφτά :P
Καλά τα είπε στα τσόκαρα.

Μια απορία, σε ποιο μολ είχε τόσο κόσμου; Και να φανταστείς ότι πίστευα ότι είχε πολύ κόσμο στην Ερμού όταν κατέβηκα :S

Nemo είπε...

Αααααχ βαχ, στο Mall στην Νερατζιώτισσα. Δεν μπορείς να φανταστείς τι γινότανε. Και στην Ερμού (που ήμουν χθες) είχε τρομερό κόσμο αν και Πέμπτη, αλλά στα ηλίθια mall παντος τύπου που είναι κλειστά ο κόσμος προβατιάζεται και πάει σαν υπνωτισμένος με ταχύτητα σαλιγκαριού.
Και ειλικρινά δεν περίμενα την αντίδρασή του. Μιλάμε πως για να γίνει εξομολόγηση τέτοιου τύπου πρέπει να έχει γκρεμιστεί όλη η αλυσίδα του Βενέτη, όχι απλά ο μικρός φούρνος της γειτονιάς. Απλά μου είπε -ανάμεσα σε άλλα- πως εκτιμάει το ότι δεν είμαι κατίνα και δεν του έκανα σκηνή για κάτι μαλακισμένα που τον πρήξανε. Go figure.

Abraxas είπε...

Lucky youuu :) :) :)