Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

Απολογισμός 2012

Pros & Cons, πρώτα τα άσχημα για να μείνει η γλυκιά γεύση στο στόμα στην τελική.

Μια χρονιά με πολλά άσχημα:
- Από υγεία; Not so grand. Μέσα σε έξι μήνες χειροτέρεψε πολύ το θέμα των ποδιών (πια) και δεν καλυτερεύει. Λίγες μέρες πριν άρχισε να με πονάει και το αριστερό. Γαμώ τα νεύρα και τη μέση μου δηλαδή, να δω πότε θα φτιάξει και είμαι στο αμήν πια.
- Το 2012 έμαθα πως ο πατέρας μου πάσχει -και- από Parkinson's. Δεν το ανέφερα νωρίτερα, δεν ήθελα, είναι κάτι που ακόμα και αυτή τη στιγμή που γράφω δεν μπορώ να αποδεχτώ. Ούτε και εκείνος. Νόμιζα πως θα τρέχαμε στα νοσοκομεία για άλλους λόγους, αλλά προφανώς η ζωή εξελίσσεται με διάφορα σενάρια. Με πονάει κάθε μέρα και προσπαθώ να μην κεντράρω το βλέμμα στο τρεμάμενο χέρι αλλά είναι κάτι που με κρατάει ξύπνια τις νύχτες.
- Δεν κατάφερα να μαζέψω όσα χρήματα χρειάζομαι για μια εγχείρηση στη μέση που ίσως αναγκαστώ να υποστώ. 25 χιλιάδες ευρώ δεν μαζεύονται τόσο εύκολα. Το πόσο με τρομάζει αυτή η ιδέα είναι κάτι που δεν περιγράφεται. Και οι επιπτώσεις αυτής. Δεν ξέρω αν θα τα χρειαστώ και πότε αλλά πρέπει να τα μαζέψω. Είμαι φρικαρισμένη σε αυτό το ζήτημα.
- Κατάλαβα πως οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι κάθε μέρα είναι πολλοί. Αλλά αυτοί μου νοιάζονται για το τι νιώθεις και το πως περνάς είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ενός κουτσουρεμένου χεριού. Και αυτό με λυπεί.
- Οι κρίσεις πανικού και οι εμμονές πάνε και έρχονται. Καθημερινώς. No wonder όταν έχεις στο κεφάλι σου ένα σωρό αηδίες που σε κουράζουν.
- Έθαψα δύο από τα κατοικίδιά μου φέτος. Και αυτό με τσάκισε, γιατί τα αγαπούσα περισσότερο και από κάποιους ανθρώπους. Θεωρώ τον εαυτό μου υπεύθυνη για αυτά και το γεγονός ότι δεν κατάφερα να τα σώσω με κλόνισε. Άχρηστη και αδύναμη, αυτό ένιωσα. Και υπαίτια που ίσως μπορούσα να το έχω προβλέψει και δεν το έκανα.
Και άλλα μικρά που δεν βοήθησαν τις μέρες μου το 2012.

Τα Ωραία:
- Ξέρω τι με φοβίζει και το παλεύω. Δύσκολο μεν αλλά είναι μια βοήθεια. δεν χρειαζόμαστε ψυχανάλυση για να καταλάβουμε τι μας φταίει και να το πολεμήσουμε.
- Κολυμβητήριο, γυμναστική, εξάσκηση, διατροφή, αλλαγή συνηθειών. Είδα το σώμα μου να αλλάζει και να αναγνωρίζει την κόπωση. Έχασα τα κιλά που έπρεπε να χάσω και κάποια ακόμα και αναπτερώθηκε το πεσμένο μου ηθικό. Νέα ρούχα, νέες παρέες, νέα ενδιαφέροντα. Υπήρχε στιγμή στη ζωή μου που ζύγιζα 113 κιλά και είμαι 1,60μ μαζί με το μίλκο. Καταλαβαίνεις για τι σώμα μιλάμε; Ένα καρπούζι με πόδια. Πως να μην τσακίσει η μέση μου στα δύο, δημιουργώντας ένα σωρό προβλήματα; Τώρα ζυγίζω το μισό από αυτά, το ύψος δεν άλλαξε δυστυχώς, αλλά μπορώ και ανασαίνω. Και το λέω αυτό για ένα και μόνο λόγο και όχι για επίδειξη: Αν το αποφασίσεις, θα το κάνεις. Και αν δεν το αποφασίζεις, θα συμβεί κάτι και θα σε βάλει σε τροχιά. Για μένα ήταν χωρισμοί και στεναχώριες και μια τσακισμένη μέση. Για άλλον είναι ο έρωτας της ζωής του. Για κάποιον τρίτο είναι άλλος στόχος. Υπομονή θέλει. Και γαμημένο πείσμα. Να βαριέσαι να πας να κολυμπήσεις μέσα στο άγριο ξημέρωμα που έξω βρέχει και να λες άστο σήμερα, και μετά να σκέφτεσαι πόση πίκρα έφαγες και τελικά να κολυμπάς 3 ώρες αντί για δύο και να νιώθεις την ευεξία που σου ανεβάζει και τα επίπεδα ευτυχίας στο αίμα και να λες καλά που πήγα. Άσε που οι αντοχές που αναπτύσσεις εξαργυρώνονται και στο sex και εκεί είσαστε και οι δύο ευτυχισμένοι. Και η ευλυγισία, oh yeah :P
- Είπα πριν για τους πολύ λίγους φίλους. Αυτό είναι θετικό. Κατάλαβα πως έχω 3-4 άτομα που ότι και να μου συμβεί ήρθαν και με σήκωσαν. Κυριολεκτικά. Όταν χώρισα, με κράτησαν αγκαλιά, όταν έμαθα για το Πάρκινσον, ήρθαν όλοι τους και πέρασαν μαζί μου 2 μέρες στο σπίτι μου και αυτό το "περίεργο" κοινόβιο με κράτησε από το να σαλτάρω. Όταν έκανα τη μαγνητική, ήταν μαζί μου και μου έλεγαν πρόστυχα ανέκδοτα μέσω του intercom όση ώρα με περνούσε ο τομογράφος. Μου έφεραν δώρο ο καθένας ωτοασπίδες, μάσκες ύπνου, μαξιλαράκια με λεβάντα και ένα κουτί σοκολατάκια για όταν τελειώσει η εξέταση και δεν λυπήθηκαν ούτε τον ύπνο τους ούτε την άδεια που πήραν από τη δουλειά τους, που έπρεπε να είμαστε εκεί από τις 6μιση το πρωί. Κάθε μέρα μιλάω μαζί τους. Και ναι, τους έχω σταθεί κι εγώ σε άλλα προβλήματα, αλλά δεν περίμενα να γίνει το ίδιο. Αυτοί είναι ο λόγος που εξακολουθώ να θεωρώ τον κόσμο ένα υπέροχο μέρος.
- Μια μέρα που ήμουν down ξεκίνησα να φτιάχνω με το ανηψάκι μου ζωάκια από πλαστελίνη. Ανακάλυψα πως μου αρέσει να το κάνω. Συνέχισα με πολυμερικό πηλό και μετά άρχισα να ζωγραφίζω, να φτιάχνω decoupage και να μαθαίνω το photoshop. Αυτή τη στιγμή δέχομαι παραγγελίες για κοσμήματα, συχνάζω σε μέρη που ασχολούνται με κόσμημα και δημιουργική τέχνη και δεν σταματάω να πλάθω καθημερινώς. Είναι λύτρωση.
- Το βασικότερο όλων; Δεν είμαι μόνη. Είμαι με κάποιον που που προσφέρει αγάπη και σταθερότητα. Που είναι δίπλα μου και είμαι περήφανη για αυτόν. Και εκείνος για μένα. Που τον ξέρω από 19 χρονών και βρίσκεται δίπλα μου σε όλη τη ζωή μου (όσο θυμάμαι). Που πράττει πάντα και δεν υπόσχεται ποτέ τίποτα. Που τρώει ότι αηδία μου κατέβει να μαγειρέψω χωρίς να ρωτάει τι έχει μέσα. Που δεν λείπει ποτέ. Ούτε από νοσοκομεία, ούτε από το σπίτι, ούτε από τις χαρές ούτε από τις λύπες. Και μόνο για αυτό, είμαι πλήρης.

Γίνεται το 2013 να είναι μια πιο ανάλαφρη χρονιά; Αυτό μόνο θα ήθελα...

9 σχόλια:

Abraxas είπε...

Εύγε, για τα ωραία :D


Καλή χρονιά είπαμε; Καλή χρονιά, αν δεν είπαμε (:

Nemo είπε...

Καλά, πόσο μαμιέται το σύστημα του blog που δεν με ειδοποιεί για κανένα σχόλιο όμως;
Καλή χρονιά, ελπίζω να είναι πιο βατή από αυτή που πέρασε (κάπου, κάποιος νομοθέτης διαβάζει τα λόγια μου και γελάει όσο υπογράφει το νέο φορολογικό)...
Ακόμα να μάθω την γιορτή σου, διάολε:P

Abraxas είπε...

Δεν στέλνει email? hmmm

Μα πάτησα στο blogger να σου στείλω μήνυμα και λέει ότι στάλθηκε...φφφφ, θα ξαναδοκιμάσω.

Nemo είπε...

Άντε να δούμε! Αν το πετύχεις στέλνω κουραμπιεδάκι:P

Nemo είπε...

Βασικά τι email βγάζει; Μπορεί να μλκίζεται το παλιο-ημέηλ μου...

Abraxas είπε...

Δεν βγάζει email :D
Είχα πατήσει από το blog μου να σου στείλει μήνυμα στο email. Δεν ξέρω που το έστειλε.

PS: το email δεν φαινόταν για να ξέρω

Abraxas είπε...

Fail...δεν μπορώ να στείλω

Πώς μπορώ να το γράψω κάπου χωρίς να το μάθει όλος ο κόσμος;

Nemo είπε...

Για δες τώρα μπας και...

Abraxas είπε...

Roger that Houston...
Sending email...