Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Και τα λοιπά...

Σκέφτομαι πως μια βδομάδα πριν ανησυχούσα για άλλα θέματα και τώρα περιμένω αποτελέσματα βιοψίας και παίρνω φάρμακα με τη χούφτα.
Το χειρουργείο το Σάββατο ήτανε πολύ σουρεαλιστική κατάσταση.
Ειλικρινά, δεν το πιστεύεις πως συμβαίνει σε σένα, τόσο απότομα και τόσο ανεξήγητα. από κάποια στιγμή και πέρα νόμιζα πως απλά έβλεπα μια ταινία, πως το έβλεπα εγώ και το ζούσε κάποιος άλλος, κάποια άλλη.
Θα έχει πολύ πλάκα όταν το συνειδητοποιήσω και ξεκινήσουν κι άλλα ψυχοσωματικά και τότε οι φρίκες θα έρχονται με τη σέσουλα.
Το μόνο που θυμάμαι είναι το φορείο να έρχεται και εγώ με την χειρουργική ρομπίτσα να ανεβαίνω πάνω. Και να ξεκινάει να παίζει μέσα στο κεφάλι μου το Voodoo People των Prodigy. Και όσο να πλησιάζω στο χειρουργικό δωμάτιο, τόσο να ανεβαίνει η ένταση στο κεφάλι μου, τόσο που νόμιζα πως θα το ακούνε και οι άλλοι γύρω μου.
Γύρω οι γιατροί, οι νοσοκόμες, η πεταλούδα στο χέρι και ο αναισθησιολόγος να με ρωτάει "Που θα ήθελες να ήσουνα τώρα, Λιλάκι;"
"Σε μια παραλία" να του λέω εγώ και ο κόσμος να γυρνάει γύρω μου.
"Σε ποιά παραλία ρε Λίλα;" ο αναισθησιολόγος και η φωνή του να ξεμακραίνει.
"Στηνννν....." και μαυρίλα.Δεν πρόλαβα να πω Χιλιαδού.
Και μετά να νιώθω χαστούκια στο πρόσωπο και κάποιος να φωνάζει το όνομα μου.
Και πόνο. Βαθύ πόνο, μέσα μου.

Και μετά να κουνιέσαι και να βρίσκεσαι στην αίθουσα ανάνηψης μαζί με καμιά 10αριά γυναίκες ακόμα, που μόλις είχαν κάνει καισαρική. Φωνές, μπιπ-μπιπ από τα καρδιογραφήματα και πολύ έντονο φως. Και μετά ο γιατρός μου να χαμογελάει από πάνω μου και να μου χαιδεύει τα μαλλιά.

Και μετά πάλι κάποιος να κουνάει το φορείο και γύρω μου γνώριμα πρόσωπα, ο πατέρας μου, ο σύντροφός μου, η κολλητή μου και ο φίλος της, πιο άσπροι και από μένα.

Και τώρα σπίτι, με ένα κάρο χαπάκια, ορμόνες, αντιβίωση, παυσίπονα, παυσίλυπα...

Και όταν μπήκα το πρωί σκεφτόμουν ένα πράγμα. Περιμέναμε στην αίθουσα αναμονής και γύρω μας κόσμος που περίμενε κάποια να γεννήσει ή να εγχειριστεί. Και κάθε 3 λεπτά κάποιος ευτυχής νέος μπαμπάς να ουρλιάζει από χαρά και να χτυπάνε κινητά.

Και για πρώτη φορά στη ζωή μου ζήλεψα τόσο πολύ. Έβλεπα τον άνθρωπό μου να μου κρατάει το χέρι και νευρίαζα που θα έπρεπε να το υποστεί αυτό. Θα ήθελα να περιμένει στις μεταλλικές καρέκλες για να γεννήσω, όχι να χειρουργηθώ. Για να γίνει κι αυτός μπαμπάς, και όχι να με περιμένει να βγω από το κωλοχειρουργείο. Νευρίασα. Μέχρι τότε ήμουν φοβισμένη, αλλά εκείνη την ώρα νευρίασα πραγματικά.

Και δίπλα μου, μια κοπελιά έκλαιγε. Μόνη της, με ένα μαύρο παλτό, και να χύνει το δάκρυ κορόμηλο. Είχε έρθει για έκτρωση. Έκλαιγε στην αίθουσα αναμονής, στο δωμάτιο δίπλα μας που τη βάλαμε, πριν το χειρουργείο και μετά στην ανάνηψη. Ολομόναχη και τόσο δυστυχισμένη.
Και δίπλα μας περνούσαν συνέχεια θερμοκοιτίδες με νεογέννητα και όσο τα έβλεπε, τόσο να κλαίει.

Ο μικρόκοσμος του νοσοκομείου.

Δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό. Ούτε χειρουργεία, ούτε σκέψεις, ούτε τίποτα.

Λίγο ηρεμία θέλω μόνο, τόσο δα.








2 σχόλια:

Abraxas είπε...

Επειδή δεν είμαι και σε πολύ καλή διάθεση, έχω να πω μόνο ότι χαίρομαι που επιβίωσες (αν και ακούγεται μακάβριο έτσι)

Καληνύχτα :)

Marouli είπε...

Περαστικα να ειναι ολα και να θυμασαι οτι θα ερθουν και οι μερες που θα πας για να γεννησεις..

Μαρουλοφιλακια!