Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

The naked truth (a.k.a. Scripta manent)

Και έτσι απλά, αποφάσισα να γράψω ένα ειλικρινές post.

Yes, I admit, είμαι σε στενάχωρη διάθεση αυτό τον καιρό (που δεν βλέπω να αλλάζει anytime soon), αλλά μερικά πράγματα είναι για να λέγονται.

Και στην τελική αδιαφορώ για το ποιός διαβάζει αυτό το blog, έτσι και αλλιώς πολύς κόσμος κρύβεται πίσω από μια οθόνη και κάνει κλικ σε διάφορα, για να μάθει πως ζεις, αν ζεις, αν περνάς καλά και τι πρόοδο έκανες στη ζωή σου.
Αυτό σημαίνει πολλά.
Είτε πως για κάποιον λόγο κοτεύει να επικοινωνήσει μαζί σου για να ρωτήσει αυτοπροσώπως από φόβο μην τον βρίσεις και του ξεσκίσεις την φαινομενικά καλή του διάθεση, είτε επειδη οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν πια (και με το "επιτρέπουν" εννοώ πως η σχέση σας έφτασε σε ένα σημείο που δεν ξέρεις πια αν το πεις ένα καλημέρα ή ένα τι κάνεις είναι καλό ή κακό για σένα και για τον άλλον και θα ανοίξει πληγές η θα αναπτερώσει ελπίδες), είτε επειδή αυτός ο τρόπος είναι ο μόνος που ξέρει να ζει.

Είμαι σίγουρη πως όλοι όσοι ζουν και ασχολούνται με υπολογιστές, κάποια στιγμή ξεκατινιάστηκαν και κοίταξαν FB profiles, λογαριασμούς και άλλα μέρη και παλιά logs, για να ξαναζήσουν τη δόξα παλαιότερων καιρών. Πρώην φίλους; Πρώην εραστές; Πρώην whatever; Το έκαναν, και αν το αρνηθούν, ψεύδονται οικτρά.

Και εδώ έρχεται η ωμή αλήθεια. Scripta manent, verba volant.
Τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν. Οτιδήποτε ειπώθηκε θα μείνει χαραγμένο, οτιδήποτε λέχθηκε έχει ήδη πετάξει μακρυά.
Ομολογώ κι εγώ, απροκάλυπτα, πως πέρασα μια φάση της ζωής μου που το μόνο που έκανα ήταν να διαβάζω ηλεκτρονικούς διαλόγους, προσπαθώντας να αναλύσω στο μικρό μου μυαλουδάκι αν μπορούσα να προβλέψω τα λάθη που έγιναν. Όχι έκανα. Έγιναν. Και από τις δύο πλευρές.

Τζίφος. Αν τα ξαναζούσα όλα από την αρχή θα έκανα τα ίδια λάθη. Αυτό όμως που κατανόησα -the hard way- είναι πως ο καθένας σου δίνει σημάδια για το τι πραγματικά είναι. Λέξεις κλειδιά και κινήσεις που δεν αφήνουν και πολλά για ανάλυση. Να είσαι έξυπνος να τα πιάσεις με την πρώτη και να βασιστείς σε αυτά, όχι στα κορδελάκια που ξετυλίγει και ο άλλος, αλλά και εσύ, μέσα στην χαρά σου.

Τεχνηέντως δεν δέχομαι να ξανακάνω το ίδιο λάθος. Να "κατασκοπεύσω" κανέναν. Σταμάτησα να το κάνω ποοοοοοοοολύ καιρό πριν. Γιατί; Γιατί όποιος ψάχνει βρίσκει, και ότι βρίσκεις δεν είναι πάντα χρυσός. Μερικές φορές είναι άνθρακας, μερικές φορές είναι δηλητήριο. Το βλέπεις και σε δηλητηριάζει ως τα μέσα σου.

Θα ήθελα όμως λίγο σεβασμό. Εφ΄ όσων σέβομαι την αλλαγή πορείας του καθενός, θα ήθελα να την σέβεται και ο άλλος. Το να γυρνάς σε παλιά λημέρια σε κάνει απλά να θυμάσαι γιατί έφυγες εξ' αρχής από δαύτα.

Αλλιώς; Αν έχεις κάτι να πεις, αν έχεις κάτι ακόμα που νιώθεις και σε τρώει, ΠΕΣ ΤΟ ΡΕ.

Αν μείνανε πράγματα ανείπωτα και κάθε μέρα τα κουβαλάς μέσα σου, είναι ώρα να τα διώξεις. Δεν θέλει ψυχανάλυση για να το καταλάβεις αυτό. Έχεις κάτι ακόμα μέσα σου που περιμένει το τρένο του για να φύγει και να σε αφήσει ήσυχο; Πες το πια. Τόσο δύσκολο είναι;

Και αν το γυρίσω πάνω μου, και ρωτήσω τον εαυτό μου γιατί δεν είπα τα όσα ένιωθα τόσο καιρό και τόσα χρόνια η απάντηση είναι μία. Δεν τα είπα. Τα έγραψα. Όλα. Εδώ. Όχι, τηλέφωνο δεν θα έπαιρνα ποτέ ξανά. Τα έβγαλα εγγράφως εδώ πέρα όλα. Μέχρι την τελευταία σταγόνα λόγου. Οι έξυπνοι άνθρωποι καταλαβαίνουν και από μια σου κίνηση, πόσο μάλλον από κάτι χιλιάδες λέξεις.

Είναι όμως και αυτή η ψωροπερηφάνεια των ανθρώπων. Να μην τολμήσεις να πεις/γράψεις/επικοινωνήσεις πως κάποιος σου λείπει. Όοοοοοχι. Εκεί να σκας, και να βράζεις και να περιμένεις να ακούσεις αυτό που θες εσύ να πεις από τον άλλον.

Ρε, δε γαμιόμαστε στην τελική; Ένα πράγμα που δεν χώνεψα στη ζωή μου είναι αυτά τα ηλίθια, παιδικά παιχνιδάκια. "Μία σου και μία μου." "Αν θες, αλλιώς δε θα σε παρακαλέσω κιόλας." "Κάτσε να δούμε αντίδραση, και βλέπουμε τι κάνουμε."

Αν έχεις να κάνεις με τέτοιον άνθρωπο, καλύτερα να μην ασχοληθείς καν. Οι κατινιές, γυναικών και ανδρών, σε κανένα καλό δεν οδήγησαν.

Και, ναι, είχα πει πριν χρόνια σε κάποια ψυχούλα πως μέσα μου ζούνε τέσσερις άνθρωποι. Οι διικές φύσεις των ζωδίων και των ωροσκόπων μας. Αλλά τόνισα κιόλας πως υπάρχει και Γενικός Γραμματέας, και αυτός αποφασίζει για την ολομέλεια. Έκανα λάθος. Ένας άνθρωπος είναι ο καθένας μας. Ένα γαμημένο ζάρι με πολύ περισσότερες των έξι εδρών. Όπως πέσει η φάτσα του ζαριού κάθε φορά. Κάποιες φορές θα φέρεις το έξι, κάποιες όμως θα σου λάχει και ο άσος. Και για να φέρεις ντόρτια ή εξάρες, θες κι άλλον έναν. Και πόσες είναι οι πιθανότητες να γίνει αυτό; Θα πρέπει να παίζεις για πολυυυυυυύ καιρό. Θα σου κάτσει, αλλά το πότε είναι παντελώς άγνωστο.

Τέσπα, δεν το γυρίζω στη φιλοσοφία στα γεράματά μου.

Η τελική είναι μία. Θες κάποιον; Όχι ερωτικά αναγκαστικά. Έστω και απλά να βρίσκεται στη ζωή σου;

Τους το λες.

Είναι πολύ δύσκολη η ζωή χωρίς τα άτομα που θες στη ζωή σου. Ένα "λυπάμαι" και ένα "συγνώμη" -όπου χρειάζεται έκαστο- δεν είναι δύσκολο.

Εγώ λυπάμαι. Συγνώμη δεν χρειάζεται πουθενά. Το ειλικρινές "λυπάμαι" τα καλύπτει όλα.

Και ξεκινάς νέο δρόμο.

6 σχόλια:

Abraxas είπε...

Εσύ γράφεις όποτε θέλω να γράψω και εγώ μου φαινεται.

Θα πω ότι το ξεκατίνιασμα έχει και καλή πλευρά μερικές φορές και επίσης σε ικανοποιεί άλλες μερικές φορές.

Νομίζω το πρόβλημα, όλων, είναι να ενδιαφερθεί και ο άλλος για εμάς, όχι μόνο εμείς για εκείνον. Γιατί εσύ μπορεί να θες φίλο κάποιον και εκείνος να σε θέλει ερωτικά και να μην βγαίνει για πολλούς λόγους.

Κάποια από αυτά της ανάρτησης τα περνάω τον τελευταίο καιρό

Αυτά. Ελπίζω να ευδοκιμείς :D

Nemo είπε...

Καταρχήν έχω καταλάβει πως οι βιορυθμοί μας συμπίπτουν. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. *insert spooky music*

Ξέρεις τι ρε αδερφάκι; Και τι έγινε στην τελική με το να πεις σε κάποιον πως τον γουστάρεις ακόμα, πως τον αγαπάς, πως τον θες στη ζωή σου; Θα γκρεμιστεί ο φούρνος; Ε, ας γκρεμιστεί στην γαμημένη τελική!

Είναι καλύτερα να ζεις στην απορία, να σκέφτεσαι έναν άνθρωπο όλη μέρα και όλη νύχτα και να ανησυχείς ειλικρινώς για το αν ζει ή πέθανε;
Με κάποιους ανθρώπους συπάντεις καρμικούς δεσμούς. Δεν είναι με όλους, κάποιοι άνθρωποι είναι δικοί σου ό,τι και να αισθάνονται αυτοί για σένα. Και είσαι δικός τους, ακόμα κι αν έχεις σκοτωθεί στους καυγάδες μαζί τους.

Μερικές φορές θέλεις απλά ένα σημάδι πως δεν είσαι τόσο ασήμαντος για τον άλλον... Μπορεί να είναι και θέμα εγωισμού, δεν ξέρω. Δεν το σκέφτηκα έτσι μέχρι πριν μερικά δευτερόλεπτα...

Απλά, όταν έχεις πει παραπάνω από δυο κουβέντες με κάποιον και του έχεις ανοίξει τα σώψυχά σου, και έχει κάνει και εκείνος το ίδιο, ελπίζεις να μην έλεγε μαλακίες για να σε ρίξει στο κρεβάτι, ελπίζεις ότι ίσχυαν αυτά που έλεγε και ότι μερικά τα νιώθει ακόμα...

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αντρίκιο από το να λες αυτό που νιώθεις, απορώ γιατί οι άνθρωποι το θεωρούν τόσο δύσκολο και τόσο -πως να το θέσω;- ποταπό; Σημείο αδυναμίας;...

Abraxas είπε...

Συμφωνώ με αυτά που λες -περί φούρνου-, άσχετα αν δεν μου βγαίνουν στην ώρα τους. Βέβαια δεν έχω και πολλές εμπειρίες για να ξέρω.

Αλλά στην απορία ζεις είτε του το πεις είτε όχι νομίζω. Ειδικά αν για διάφορους λόγους -καλή ώρα- δεν μπορείτε να είστε μαζί. Εξακολουθείς να φρικάρεις για το να μην πάθει τίποτα ο άλλος είτε έχεις καθημερινή επαφή ή όχι. Τουλάχιστον σε εμένα αυτό μου συμβαίνει έντονα.
Όσο για το καρμικό νομίζω πως είπες ο,τι σκέφτομαι και ό,τι δεν μπορώ να εκφράσω, κάτι που συμβαίνει συνέχεια τελευταία.

Αυτά ;)

Καλημέρααααααα!

Nemo είπε...

Karma is a bitch, bro.

Ναι, ζούμε σε κοινούς βιορυθμούς. Και το δικό σου post με κάλυψε γαμώτο. Πρέπει να τα πούμε στο chat κάποια στιγμή.
Να ενώσουμε δυνάμεις για να διαολέψουμε το σύμπαν, muahahahhaha:P

Abraxas είπε...

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι σαν το karma ή κάτι τέτοιο, αλλά μερικές φορές θέλω να υπάρχει. Αλλά πάλι έρχονται οι εμπειρίες οπότε δεν μπορώ να ξέρω.

Αν το καρμα ταυτίζεται ή είναι παρακλάδι του σύμπαντος πάντως τότε ίσως και να ισχύει.

Και στην ανάρτησή μου είναι πολλοστή φορά που συμβαίνει το εν λόγω θέμα. Αν και με το ίδιο άτομο κατά ένα περίεργο τρόπο. You can't imagine


(:

Nemo είπε...

Oh, trust me honey.
Δεν υπάρχει λόγος να το φανταστώ. Το έχω ζήσει και το ζω.

Κοίτα να μη σε πάει γαμιώντας όπως πάει εμένα μόνο...