Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Midnight train to Thoughtville.

Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα.
Μερικές μέρες απλά δεν λένε να περάσουν, δεν γεμίζουν με τίποτα και το μυαλό μου σφυρίζει από τις σκέψεις που τρέχουν.
Δεν με παίρνει ο ύπνος όσο κουρασμένη κι αν είμαι και δεν αντέχω να σκέφτομαι, αλλά το κάνω παρ' αυτά...
Γιατί; Επειδή δεν ξέρω πως να το σταματήσω.

Το κρύο πράγμα είναι να ξέρεις πως είσαι μόνος. Πως ότι κι αν τύχει, κανείς δε θα σε βοηθήσει. Αυτό το έζησα και δεν θέλω να το ξαναζήσω ποτέ.
Το δυσκολότερο όμως είναι να μην ξέρεις πως να αντιμετωπίσεις τα όσα γίνονται. Να διχάζεσαι από τα μέσα σου και να μην μπορείς να βγάλεις τη σιδερένια λαιμαριά που σου περνάνε οι σκέψεις.

Σωματικά, θα είχα πέσει ξερή ώρες πριν εξ αιτίας της κούρασης. Αλλά το μυαλό δε με αφήνει να ηρεμήσω. Και εκεί που ξαπλώνω με την ελπίδα να κοιμηθώ, κάτι με σηκώνει και μου ανοίγει τα μάτια στο σκοτάδι και περνάνε μπροστά μου όλα τα άσχημα που φοβάμαι. Και κάθονται γύρω μου και δε με αφήνουν ήσυχη. Με τρυπάνε με τα νύχια τους. Με δαγκώνουν με χιλιάδες κοφτερά δοντάκια, λίγο τη φορά. Και έτσι με τρώνε ζωντανή. Φοβίες υπαρκτές και μόνιμες.

Δοκιμάζω να σκεφτώ κάτι όμορφο. Σέρνομαι λίγο πιο κοντά στον σύντροφό μου και νιώθω τη γάτα να σαλεύει στα πόδια μου. Δεν πιάνει η δοκιμή.

Και σηκώνομαι από το κρεβάτι.

Μια κούπα χαμομήλι και πάλι στο pc.

Και μπορεί να ακουστεί εντελώς χαζό αλλά κάθε φορά που κάθομαι στον υπολογιστή τις μικρές ώρες της μέρας, το μυαλό μου γυρίζει σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο και σε μία κατάσταση. 

Τέτοιες ώρες του αφιέρωνα κάποτε, χρόνια πριν, από τη ζωή μου. Εύχομαι να είναι καλά, καλύτερα από μένα.

Λίγο μουσική, καμιά χαζοσειρά και περιήγηση στα ηλεκτρονικά στέκια...

Λίγες κουβέντες με τους φίλους-νυχτοπούλια και όταν ξανακλείσω τον υπολογιστή, ελπίζω να με πάρει ο Μορφέας στις αγκάλες του λίγο πιο εύκολα.

Και πόσο δύσκολο είναι αυτό ρε γαμώτο.

Να παλεύεις να κοιμηθείς και να μην σκέφτεσαι άλλο...



2 σχόλια:

Abraxas είπε...

Κλασσικές αϋπνίες.
Είσαι πτώμα σαν κρέας και με το που ξαπλώνεις έρχεται το 'να και το άλλο και να κοιμηθείς φαντάζει αδύνατο.

Τώρα καλή ώρα, ενώ πριν γυρίσω σερνόμουν -από το πρωί μάλιστα- μπορώ να συζητήσω άνετα να φιλοσοφίσω με μια νυχτερίδα.

Καληνύχτααα (:

Nemo είπε...

Good night
sleep tight
don't let the bed bugs bite ;)