Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Η Καμπάνα.

Καταρχήν, αυτό δεν είναι Πρωταπριλιάτικο αστείο. Απλά έτυχε να είναι σήμερα 1/4.

Δευτερον, είναι πολύ λίγες οι φορές που έγραψα κάτι εδώ απλά και μόνο για να το διαβάσω και να πιστέψω πως το ζω. Τόσο μεγάλα πράγματα έρχονται λίγες φορές στη ζωή και δεν είναι πάντα καλά.
Και αυτό είναι ένα από αυτά.

Μέσα σε μια βδομάδα έκανα πάλι μαγνητική (στη μέση αλλά μάλλον θα κάνω και στο κεφάλι) πήγα στο νευροχειρούργο και δεν άκουσα αυτό που περίμενα να ακούσω.

Ας τα πιάσω από την αρχή.

Προηγούμενη Πέμπτη στις 2 το μεσημέρι είχα ραντεβού με το νευροχειρούργο που πάω. Ο λόγος ήταν πως μου είχε πει να ξαναπάω μετά από 6 μήνες, οι 6 μήνες πέρασαν και με ενοχλούσε λίγο το πιασμένο μου ποδάρι.

Να τρέχω και να σέρνω μαζί μαγνητικές, αξονικές και πάσης φύσεως εξετάσεις και να περιμένω στον προθάλαμό του μαζί μερικούς ακόμα.

Φωνάζουν το όνομά μου, μπαίνω. Του εξηγώ τι παίζει και μου ζητάει τις εξετάσεις. Μου ζητάει να ξαπλώσω στο εξεταστικό κρεβάτι και μου σηκώνει τα πόδια. Πονάς; Πονάω. Με χτυπάει με το σφυράκι στα γόνατα. Αντιδρώ.

Πηγαίνει και κάθεται στο γραφείο του και με φωνάζει. Μου λέει πολύ ξερά: Ξέρεις κάτι; Αυτές οι απεικονίσεις δεν δικαιολογούν το πρόβλημα που μου λές πως έχεις. δεν νομίζω οτι οφείλεται στην μέση. Το πρόβλημα πρέπει να είναι στο κεφάλι.

Στο κεφάλι;!; ρωτάει η ηλίθια.
Στο κεφάλι, λέει.Και συνεχίζει. Όγκος, πολυνευροπάθεια. Οι αρχικές μου γνώμες. Οι εξετάσεις δεν συνάδουν με τα αποτελέσματα. Και σταματάει να μιλάει. Κάτι γράφει στον υπολογιστή του.

Νιώθω το ιατρείο να γυρνάει γύρω μου, νιώθω αναγούλα και αρχίζουν να βουίζουν τα αυτιά μου. Θέλω να αρχίσω να κλαίω και θέλω να φύγω. Να βγω έξω και να αρχίσω να τρέχω προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Αλλά δεν μπορώ να κουνηθώ. Δεν μπορώ ούτε να μιλήσω.

Μου λέει πως πρέπει να κάνω και δεύτερη μαγνητική μέσης για να αποκλείσουμε τη μέση και μετά θα ζητήσει εγκεφαλογράφημα, σκιαγραφικό και μαγνητική εγκεφάλου.

Τον ρωτάω τι μπορεί να είναι, αρνείται πεισματικά να μου πει μέχρι να βγει η μαγνητική της μέσης. Μου πέταξε 2 λέξεις που είναι θανάσιμες και με αφήνει έτσι. Με διώχνει σπρώχνοντάς με προς την πόρτα.

Ειλικρινά, τι να σας πω. Έχασα τον κόσμο. Ξεκινάει ένας πανικός που κρατάει μέχρι την στιγμή που γράφω αυτό το κωλοποστ που δεν περίμενα ποτέ να γράψω. Έφυγα από το ιατρείο του και δεν έχω ιδέα πως γύρισα σπίτι. Νομίζω πως πήρα ταξί. Νομίζω, δεν είμαι σίγουρη. Αν μπήκα σε τρένο, σε λεωφορείο, σε ταξί, δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι τίποτα μετά την πόρτα του που έκλεισε. Δεν ξέρω τι ώρα γύρισα σπίτι και δεν ξέρω πώς.

Ξέρω πως την ώρα που μπήκε η μάνα μου και με βρήκε ήταν τρομαγμένη γιατί δεν σήκωνα το τηλέφωνο επί ώρες. Δεν θυμάμαι τι άλλο έγινε αυτή την Πέμπτη. Θυμάμαι που καθόμουν στο κρεβάτι μου όταν ήρθε η μάνα μου και θυμάμαι να της λέω τι μου είπε, θυμάμαι που έκλαιγε και μετά άρχισα να κλαίω κι εγώ και δεν θυμάμαι πως ξημέρωσε η Παρασκευή. Ούτε τι ώρα ήρθε ο φίλος μου, ούτε τι ώρα ήρθε η κολλητή μου, αλλά θυμάμαι τις φωνές τους και κάποιον να με κρατάει, δεν θυμάμαι ποιός ήταν όμως.

Στον μπαμπά δεν είπαμε τίποτα ακόμα. Όχι πριν ξέρουμε τι είναι και ακόμα και τότε δεν ξέρω αν πρέπει να του το πω. Κουβαλάει κι αυτός μια άσχημη πάθηση και δεν ξέρω αν πρέπει να το μάθει.

Παρασκευή πρωί έκανα τη μαγνητική και θα βγει αύριο. Είμαι σε δίλημμα. Να εύχομαι να έχω τσακίσει τη μέση μου τόσο πολύ που να δικαιολογεί τα συμπτώματά μου, ή να εύχομαι να είμαι καλά με ότι συνεπάγεται αυτό για το κεφάλι;...

Περνάω πολύ δύσκολες ώρες.

Αν σας περισσεύει λίγη θετική σκέψη, στείλτε την προς τα εδώ, την έχω ανάγκη.


1 σχόλιο:

Abraxas είπε...

Πφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ

Με έπιασε μια θλίψη τώρα :/

Πάντως, αν και αδύνατο, μη βγάζεις δικά σου συμπεράσματα ακόμα, πριν έρθουν τα μαντάτα.

Θα είναι εντάξει :)



(επειδή για κάποιο λόγο δεν μπορώ να σχολιάσω στο ίδιο μου το μπλογκ!! θα απαντήσω εδώ γιατί γκρρ: μου άρεσε η σύνδεση με την ταινία, αλλά νομίζω πως όλοι έχουμε ζήσει καταστάσεις που θα θέλαμε να σβήσουμε χωρίς τύψεις. όχι;)


Take care!!