Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Η εβδομάδα των Παθών

Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Όταν φτάσεις στο σημείο που κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν τον αναγνωρίζεις, θα έχεις φτάσει στο σημείο που είμαι και εγώ τώρα.
Η τελευταία βδομάδα, μια εξοντωτική βδομάδα από άποψη ψυχολογική, με έχει διαλύσει.
Είμαι ανάμεσα σε διασταυρώμενα πυρά γιατρών. Οι μισοί λένε πως κάτι έχω στο κεφάλι που προκαλεί όλα τα συμπτώματά μου και οι άλλοι μισοί λένε πως έχω διαπιστώμενο πρόβλημα στο πόδι μου και ότι όλα τα υπόλοιπα είναι καραμπινάτα ψυχοσωματικά που εκδηλώνονται με ότι τρόπο μπορούν για να ξεσπάσει το σώμα και το μυαλό κάπου πριν πέσω κάτω ξερή από το άγχος.

Ποιόν να πιστέψεις;

Είναι η γενική ατμόσφαιρα των ημερών, είναι οι καμπάνες που χτυπάνε πένθιμα την ώρα που το γράφω αυτό, όλες οι σκέψεις που βαραίνουν το μυαλό μου. Λίγο ησυχία θέλω.

Από βδομάδα μαγνητικές και νέες εξετάσεις. Με τι όρεξη να περάσεις Πάσχα;

Προχθές το πρωί περνούσα από μια εκκλησία, εδώ στη γειτονιά μου. Δεν ξέρω τι με έσπρωξε, και ενώ πήγαινα κάπου και είχα ραντεβού συγκεκριμένη ώρα, μπήκα μέσα, άναψα κερί και κάθησα στα στασίδια. Δεν ήξερα ούτε τι να κάνω, ούτε τι να σκεφτώ. Πριν δύο ώρες κάποιος μου φώναζε να κάνω μαγνητική στο κεφάλι. Κατέληξα να με πιάσουν τα κλάμματα και να μπαίνουν οι κυρίες στην εκκλησία και να βλέπουνε κάποια τρελλή να κλαίει πάνω στα στασίδια. Δεν ένιωσα ούτε ντροπή ούτε προσπάθησα να κρυφτώ. Έπρεπε απλά να ξεσπάσω γιατί αλλιώς δεν θα έβγαζα τη μέρα. Και έχω περάσει διάφορα σκατά στη ζωή μου, αλλά αυτή η αβεβαιότητα με έχει τσακίσει σε χίλια κομμάτια.

Κάνα μισάωρο μετά σηκώθηκα και έφυγα. Δεν θυμάμαι πως να προσεύχομαι, δεν θυμάμαι το Πιστεύω και τίποτα εκκλησιαστικό. Το μόνο που έκανα είναι να παρακαλάω ότι είναι εκεί έξω να μου στείλει δύναμη για να περάσω αυτό που μου συμβαίνει. Και αν είναι κάτι που δεν περνάει, να είναι τουλάχιστον γρήγορο.

Και ενώ δεν είμαι της Εκκλησίας, πάντα ένιωθα - όχι πίστευα, ένιωθα- ότι αν υπήρξε Χριστός, αν όντως πέρασε αυτά που πέρασε, και αν είναι ο Γιός του Θεού, ο Χριστιανισμός θα είναι η μόνη σανίδα σωτηρίας για τις ψυχές μας. Ακούγεται πολύ όμορφο και ελπιδοφόρο.

Προς το παρόν κάνω κουράγιο. Διχασμένη ανάμεσα σε δυο δρόμους και πολύ ταλαιπωρημένη. Μου λείπει η ηρεμία, μου λείπει η ευτυχία. Ο φίλος μου δεν ξέρει τι να κάνει. Οι γονείς μου ξέρουν ότι τους λέω. Ελπίζω σε καλά νέα. σε κάτι θετικό. Αλλά προετοιμάζομαι γενικότερα.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου.





4 σχόλια:

Velvet είπε...

Ενοιωσα ανήμπορος διαβάζοντας το κειμενο σου
Και ναι υπηρξε Χριστός
Κι ακόμη πολλοι μικροι Χριστοί αναμεσα μας που υποφέρουν
Ευχομαι μεσα απο την καρδια μου
Αληθινή Ανάσταση να εχεις

Nemo είπε...

Σε ευχαριστώ, ξένε.
Ξέρω πως είναι μόνο λέξεις, αλλά σε ευχαριστώ από την καρδιά μου...

Velvet είπε...

Περασα να μαθω
αν ολα καλα...

Nemo είπε...

Και ακόμη το ψάχνω... Ελλαδιστάν και κλίκες γιατρών, ου μπλέξεις, την έχεις βάψει από χέρι.
Εσύ, καλά; Ελπίζω ναι :)