Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Hormones, friggin' hormones.

That's it. Έχω φτάσει στα άκρα.

Και ναι, μπορεί να έχω νεύρα γενικώς, φταίνε οι ορμόνες που σκαμπανεβάζονται μετά την δεύτερη εγχείρηση που έγινε ένα μήνα πριν και με έχουν κάνει να σαλτάρω γενικώς, αλλά δεν την παλεύω άλλο. 

Προχθές πέρασα έξω από ένα pet shop και είχε κάτι χάμστερ που πουλούσανε σε ένα γυάλινο κλουβί, και πέρασα τις επόμενες 2 ώρες κλαίγοντας για τα γαμημένα χάμστερ που με κοιτούσανε μέσα από τη γυάλα και δεν τα αγόραζε κανείς. Καταντάει αστείο για όλους τους άλλους, αλλά οι ορμόνες είναι φριχτό πράγμα σε μια γυναίκα. 

Πήγα στο ιατρείο του χειρούργου μου για το follow-up της εγχείρησης και ήτανε δίπλα μου μια κυρία που διάβαζε ένα περιοδικό και περίμενε και αυτή, και φορούσε κάτι παπούτσια ολόιδια με αυτά που φορούσε η γιαγιά μου, και όταν τα είδα με πήρανε τα κλάματα, γιατί μου λείπει η γιαγιά μου, που ήταν ο μόνος άνθρωπος που με ηρεμούσε σε αυτόν τον γαμόκοσμο. 

Η κυρία τρόμαξε και άρχισε να με ρωτάει τι έπαθα και όταν της είπα, με ρώτησε αν παίρνω χαπάκια ορμονών. Της λέω ναι, και γελούσε. Μου λέει "Όταν τα έπαιρνα κι εγώ παλιότερα, κάθε φορά που έδειχνε τη διαφήμιση με τα χαρτιά υγείας και τα λαμπραντόρ μου φέρνανε κούτες τα χαρτομάντηλα, γιατί έκλαιγα και σκεφτόμουν πως μετά τη διαφήμιση αυτά τα σκυλάκια θα τα πήρε ο μπόγιας και θα τα σκότωσε". Ο χειρούργος είχε βγει έξω και μας έβλεπε και έκανε το σταυρό του.

Και ΟΚ, πήγα διακοπές μερικές μέρες, αλλά γύρισα, μπλάρφ, πάλι καθημερινότητα και τα ρέστα, απλά είμαι πολύ πεσμένη ψυχολογικά για λόγους υγείας και όλοι προσπαθούνε να μου φτιάξουνε το κέφι, και εκτός αν είσαι Δίδυμος, Ζυγός ή Υδροχόος, δεν θα καταλάβεις ποτέ πως οι διαθεσή μας αλλάζει μέσα σε 1 λεπτό και δεν γουστάρουμε ρε άνθρωπε τους άλλους να μας λένε "'Ελα, όλα καλά θα πάνε", γιατί η μαυρίλα μας έχει απύθμενα βάθη και ένα σωρό αηδίες που σκέφτομαι για το μέλλον health-wise, όλα αυτά μπαίνουν στο blender του μυαλού μου και γίνονται ένα δύσπεπτο cocktail και μου έρχεται αναγούλα αυτή τη στιγμή. 

Και ίσως φταίει το γεγονός πως όλα τα σχεδιά μου για το μέλλον ανατρέπονται καθημερινώς και, το δηλώνω πια, φοβάμαι να κάνω σχέδια για να μην φάω την συμπαντική μούτζα από το πουθενά, αλλά έλεος πια.

Και συν όλα αυτά, έχεις και την κολασμένη ζέστη που σε κάνει να νιώθεις σαν βραστό κολοκύθι όλη μέρα, και δεν μπορείς να κοιμηθείς τις νύχτες από τις σκέψεις και δεν έχεις το βαρύ, ζεστό σου πάπλωμα που σε βαραίνει το καταχείμωνο και κάποια στιγμή -του πούστη δηλαδή- σε τυλίγει η θαλπωρή του και πέφτεις ξερός έστω και για 3-4 ώρες και ξυπνάς λίγο πιο άνθρωπος. 

Έχω να κοιμηθώ κανονικά πάνω από 6 μήνες. That can't be good, right? Οι μέρες σου φαίνονται ατελείωτες όταν δεν κοιμάσαι πια. Και οι μαύροι κύκλοι φτάνουν στο γόνατο.

Μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι. Και γνωρίζοντας πως δεν θα τους ξαναμιλήσω ποτέ, αυτό με κάνει πολύ μίζερη. Και νιώθω εντελώς μόνη, αν και μόνη δεν είμαι. Και άντε να το εξηγήσεις αυτό χωρίς να σε παρεξηγήσουν...

Και άντε να ξαναπάρεις το κωλοχαπάκι ορμονών και να το ξαναζήσεις αυτό για μια ακόμη μέρα, για τους επόμενους 4 μήνες...

2 σχόλια:

Abraxas είπε...

Αγαπητή,

είναι 3 παρά. Πριν λίγο γύρισα. Νοιώθω σκατά και όμως με ό,τι διάβασα από όσα έχασα χαμογέλασα λίγο.

Καληνύχτα :)

Nemo είπε...

Missed you, man...