Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

The end-year post.

Οπότε, τι ήταν το 2013;
Ήταν μια χρονιά που μας έσκισε γενικώς, και εμένα ειδικότερα.
Έφαγα τις εγχειρησούλες μου και αναθεώρησα πολλά για την ζωή μου.
Κατάλαβα πως είναι πολύτιμη για να τη σπαταλάς σε ανθρώπους που δεν σε θέλουν. Ή που δεν τους αξίζεις. Ο νοών νοήτω.
Κατάλαβα -για άλλη μια χρονιά- πως οι φίλοι μου είναι η οικογένειά μου. Και γνώρισα και μερικούς νέους φίλους που θα κρατήσω κοντά μου για όσο μπορέσω ή όσο με αντέξουν. Θα το προσπαθήσω πάντως.
...χωρίς να θέλω να το γρουσουζέψω, βρήκα μερικές καλές δουλειές και αυτό με βοήθησε να κρατήσω το μυαλό μου σε ισορροπία.
... από λεφτά δεν το συζητώ, να είναι καλά τα χαράτσια.
Κατανόησα τι πάει να πει να έχεις κάποιον δίπλα σου που θα σε αγαπάει όσο και να σου σταθεί όταν το χρειαστείς. Και πάλι χωρίς να το γρουσουζέψω, γιατί έχω φοβηθεί τον ίσκιο μου. Μπουχτήσαμε από goners. Κάποιος που θα σε περιμένει έξω από το χειρουργείο τρώγοντας τα νύχια του μέχρι να ματώσουν, και ο ίδιος θα κάθεται δίπλα σου στο τρενάκι του τρόμου στο Allou.
Πήγα σε νέα μέρη και αγάπησα τη Νάξο. Την Σαντορίνη πάλι όχι. Και το ξέρω πως πολλοί από εσάς θα διαφωνήσουν αλλά εγώ την έννοια "νησί" την έχω μέσα μου, και δεν ανταποκρινόταν σε αυτό που έχω συνηθίσει. Και τι δε θα έδινα να είμαι τώρα στην Νάξο. Αχ βαχ.

Εξακολουθώ να μισώ με πάθος τα σαλιγκάρια.
Έγινα μέλος σε μια αυτοσχέδια ορχήστρα και ένα πολύ κλειστό κύκλο μουσικών που παθιάζονται με τις νότες και δεν θέλουν να γίνουν γνωστοί. Δίνουμε micro-συναυλίες για τους δικούς μας ανθρώπους μια φορά κάθε 15 μέρες. Κάνουμε διαγωνισμούς μεταξύ μας και με χαρά λέω πως στους 35 που έγιναν μέχρι σήμερα, οι 32 έγιναν δικοί μου.
Εξακολουθώ να μην θέλω να ξέρω για ανθρώπους με που πλήγωσαν. Αλλά ακόμα τους σκέφτομαι.
Τα πιο πολυπαιγμένο άλμπουμ στο αρχαίο μου iPod εξακολουθεί να είναι το Closing Time του Tom Waits.
Το πιο πολυφορεμένο μου ρούχο είναι το τζην μου. Και οι μπότες μου.
Η πιο αγαπημένη μου ταινία εξακολουθεί να είναι το Nightmare before Christmas.
Είδα άλλες δύο ταινίες βασισμένες σε βιβλία του Tolkien με τον ίδιο άνθρωπο που είχα δει και τις τρεις πρώτες. Στο ίδιο σινεμά. Και με κρατούσε αγκαλιά όπως και στις τρεις πρώτες. Αρραβωνιαστήκαμε χωρίς φανφάρες και δεξιώσεις. Και ελπίζω πως τα πράγματα θα πάνε ακόμα καλύτερα την χρονιά που μπαίνει.
Όποτε νιώθω άσχημα, διαβάζω ακόμα τον Θεό Ποταμό και τα βιβλία Harry Potter.
Η γάτα εξακολουθεί να μου κλέβει τις καραμέλες του λαιμού από την τσάντα μου.

Και πάντα, κάθε μέρα, κάθομαι στο μικρό μου πιάνο και ταξιδεύω για όση μπορώ μέσα στις νότες.

Καλή χρονιά σε όλους εκεί έξω.
Ελπίζω να μαλακώσουν οι καταστάσεις και να είστε υγιείς.
Όλα τα άλλα θα αλλάξουν και θα μεταμορφωθούν, για το καλύτερο ή το χειρότερο.
Βρείτε ένα σταθερό σημείο αναφοράς μέχρι να σταματήσει ο κυκλώνας, μετά θα βγει και ο ήλιος...

Χρόνια πολλά ψυχούλες.

2 σχόλια:

Abraxas είπε...

Αγαπημένη
Σου εύχομαι να είναι όλα τα ωραία και όσο τα έζησε και τα περιέγραψες.

Αυτή η ανάρτηση ήταν κάτι ωραίο για την νέα χρονιά (για εμάς που την διάβασαν φέτος και όχι πέρσι)

:)

to tyraki είπε...

Καλή χρονιά, με υγεία (μέσα από τη καρδιά μου), αγάπη (που την έχεις αλλά λίγη παραπάνω κάνει πάντα καλό), και μακάρι όλα τα καινούρια να γίνουν του χρόνου αγαπημένα παλιά!!