Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Jigsaw falling into place

Ακριβώς αυτό.

Όπου σε κάποιο χαοτικό σχέδιο τα κομμάτια του γρίφου ενώνονται μαγικά και εσύ τα κοιτάς σαν θεατής να δημιουργούν μια απάντηση.

Χωρίς να το ζήτησες, χωρίς να το κατανοείς.

Η Τύχη είναι μεγάλη πουτάνα τελικά. Όσα και να της δίνεις δεν σου κάθεται. Και ξαφνικά, μια μέρα (ή μια νύχτα), σου χτυπάει φιλικά την πλάτη και σου τσιτώνει πίσω τα βλέφαρα και σου λέει "Ξεστραβώσου". Και εκεί που όλα ήταν ένα ερωτηματικό, βλέπεις καθαρά. Για μια φορά, μετά από μερικά χρόνια.

Τις τελευταίες εβδομάδες γινόταν μια περίεργη κατάσταση γύρω μου. Όλα όσα άκουγα, πληροφορίες που μάθαινα, ονόματα και διευθύνσεις, νέα και λόγια, συνηγορούσαν και οδηγούσαν σε ένα άτομο. Και αναρωτιόμουν γιατί. Γιατί να επανέρχεται στη ζωή μου με τόσο περίεργο τρόπο; Άθελά του, αλλά συνομωτικά από την Τύχη.

Είναι αυτό που νιώθεις, τον ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα πριν την καταιγίδα. Τα συναισθήματα που περνάνε από μέσα σου τα πρώτα κλάσματα του δευτερολέπτου που αντιλαμβάνεσαι ένα μεγάλο σεισμό. Τρόμος και έκπληξη.

Τα συμβάντα πλήθαιναν και μεγάλωναν σε ένταση και τελικά σήμερα έγινε. Αυτά που περίμενα να ακούσω από τα χείλια κάποιου, δυστυχώς τα έμαθα εντελώς τυχαία και με αρρωστημένα random τρόπο.

Δεν μπορώ να πω πως ήταν ευχάριστο, αλλά μετά την πίκρα που κατάπια άρχισε να ξεδιαλύνει το σύννεφο που με κρατούσε τυφλή εδώ και τρία χρόνια και ξαφνικά σταμάτησε η παραφωνία των σκέψεων.

Ας είναι. Και ενώ το post ξεκίνησε με Radiohead, θα κλείσει με Placebo.

All it takes is one decision. A lot of guts, a little vision.

Καλή χρονιά σε όλους. Μακάρι να είναι κάτι πιο ήμερο και λιγότερο βασανιστικό για όλους.

Καλή χρονιά και σε σένα. Που μου είπες ψέμματα από την αρχή ως το τέλος.

2 σχόλια:

to tyraki είπε...

Λέω: κι'αυτό θα ρθεί. Και το άλλο θα περάσει.
Πολύ δεν θέλει ο κόσμος. Ένα κάτι
Ελάχιστο. Σαν την στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα
όμως
ακριβώς
προς
την αντίθετη κατεύθυνση.

Αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει.

(Ελύτης)

και συμφωνώ. :)

Nemo είπε...

Με γυροφέρνει η άνοιξη, αλλά εγώ άλλη φορά
πορεία δεν αλλάζω για ένα έαρ.
Ας μοιάζει μ'οτιδήποτε το σούρουπο!
Δεν θα ποτίζω με το αίμα μου ομοιότητες.
Τα όνειρα που είδα αποδείχτηκαν ανυπόληπτα :
πήγαν και μ' άλλους ύπνους!
Κική Δημουλά

Λατρεύω, ΛΑΤΡΕΥΩ Ελύτη.