Like ships that pass in the night....

Where the wild things are...

2012-02-11T13:46:00.000+02:00

Αυτή η βδομάδα πέρασε σαν νερό που κυλάει. Πότε ήρθε Σάββατο ούτε και εγώ το κατάλαβα.

Βγήκα στο δρόμο με το αυτοκίνητο. Μόνη μου. Γουάου όμως. Για όλους εσάς είναι κάτι το συνηθισμένο αλλά προσπαθήστε να θυμηθείτε όταν πρωτοπήρατε το δίπλωμα και όλα σας φαίνονταν εντελώς νέα.

Προχθές ήμουν στο τρένο και απέναντί μου καθόταν μια κοπελιά με τον μικρούλη της. Μωρό, αλλά από τα μωρά που βλέπεις στις διαφημίσεις, όχι αυτά που μοιάζουν με πιθηκάκια.

Όταν κάθησα απέναντί της, ο μικρός γούρλωσε τα -πανέμορφα γαλάζια- ματάκια του και με κοίταζε λες και έβλεπε φάντασμα. Η μαμά του γελούσε συνέχεια και με κοίταζε, και άρχισα να νιώθω κομματάκι περίεργα. Προφανώς το έδειξα, και μου λέει "Μην ανησυχείς, δεν έχει ξαναδεί ποτέ του κοκκινομάλλα και του κάνεις εντύπωση"...

Ο μικρός άρχισε να σκύβει προς το μέρος μου και πάλευε να με γραπώσει. Η υπόλοιπη διαδρομή πέρασε με τον μικρό στην αγκαλιά μου και τη μαμά του σκασμένη στο γέλιο. Το μισό βαγόνι γελούσε μαζί μας. Ο μικρός είχε ενθουσιαστεί και μου τράβαγε τα μαλλιά, έβγαζε περίεργους μωρουδίστικους ήχους, τα περιεργαζότανε και μετά τα ξανατραβούσε, και δώσ'του γέλια η μαμά και οι υπόλοιποι. Δεν μπορούσα να μην γελάσω ρε γαμώτο. Ήταν τέτοιο το βλέμμα του, που με είχε κάνει κομμάτια. Εκείνοι κατέβηκαν Φάληρο, εγώ πήγαινα Πειραιά, και τον άκουγα που έκλαιγε όσο έφευγαν. Δεν του άρεσε ο αποχωρισμός με το περίεργο κόκκινο τέρας.

Όταν έφτασα Πειραιά, το είπα στα παιδιά και λυθήκανε στα γέλια. Αρχίσανε τα σχόλια τύπου "ώρα να γίνεις μάνα" και λοιπές αηδίες.

Αν ήξερα πως θα έβγαζα κι εγώ τέτοιο πλασματάκι, θα γινόμουν αυτή τη στιγμή μάνα.

Ah, fuck it. Back to work...

Lately...

2012-02-01T15:15:00.000+02:00

1. Πήρα το δίπλωμα. Δεν λάδωσα, μου βγάλανε την ψυχή και με κουρελιάσανε ψυχολογικά αλλά το πήρα το γαμήδι και τώρα νιώθω σούπερ-ουάου. Άξιζε τελικά.

2. Ο μεγάλος παπαγάλος πέθανε μια βδομάδα πριν. Δεν μπόρεσα να τον "κοιμήσω". Δεν μπορώ να πάρω καμία απόφαση για την ζωή ενός άλλου όντος. Δεν πόναγε και πέθανε στα χέρια μου. Από την μια λυτρώθηκε, από την άλλη με τσάκισε. δεν έχω παιδιά και τα πλασματάκια μου τα αντικαθιστούν. Έκλαιγα μια βδομάδα. Ακόμα νομίζω πως θα ξυπνήσω το πρωί και θα τον ακούσω να φωνάζει... Ο θηλυκός μεγάλος τον έψαχνε απεγνωσμένα και τον φώναζε για μέρες. Δεν έτρωγε καθόλου και ότι φρουτάκι της έδινα (που υπό άλλες συνθήκες μου το άρπαζε από το χέρι) το έπαιρνε και το άφηνε κάτω. Όταν αποφάσισε να φάει, έτρωγε μόνο από την δική της πλευρά του κλουβιού, έτσι ώστε το ένα μπωλάκι από τα δύο να παραμένει πάντα γεμάτο. Νομίζω πως ακόμα τον περιμένει...

3. Η δουλειά πάει χάλια. Αυτή η κρίση μας έχει τσακίσει. Ο Ρήγας έχει φρικάρει και δεν λέει να ηρεμήσει. Θέλει να φύγει από την χώρα για εξωτερικό, αλλά το σκέφτεται πολύ.

4. Χιόνισε και είδαμε άσπρη μέρα. Και υπό άλλες συνθήκες θα χαιρόμουν αλλά βλέποντας τόσο κόσμο άστεγο, τόσο κόσμο χωρίς φαγητό και θέρμανση και τόση πίκρα γύρω μου, απλά θέλω να περάσουν αυτές οι μέρες και να απαλύνει λίγο ο πόνος των ανθρώπων.

5. Σε μια τρελλή κρίση καθαριότητας, άδειασα όλες τις ντουλάπες, τα συρτάρια και την αποθήκη. Συγκέντρωσα ότι είχα και δεν είχα. Έπεσε εκκαθάριση σε ρούχα, παπούτσια, τσάντες, κουβέρτες, είδη σπιτιού, λευκά είδη και πράγματα. Ο Ρήγας, ο Μήτσος και το αμόρε μου όταν τα είδανε πάθανε σοκ. Απορήσανε πως στούμπωσα τόσα πράγματα σε ένα σπίτι. 5 πολύ μεγάλες κούτες γεμάτα πράγματα που δεν ήθελα. Φορτώσαμε τα αυτοκίνητα τους και βγήκαμε στη γύρα... Τα μοίρασα όλα όπου μπορούσα να σκεφτώ, στην Κλίμακα, σε καταφύγια ανθρώπων, σε καταφύγια ζώων, σε οικογένειες της περιοχής που ζητούσαν βοήθεια, στον Δήμο... Δεν μπορώ να πω πως είμαι φιλάνθρωπη, αλλά χάρηκα που είδα πως πιάσανε τόπο πραγματικά. Την επόμενη μέρα το ξανακάναμε με ότι δεν χρειαζόταν οι φίλοι μας. Βέβαια, όποιος πήρε τα πράγματα του Ρήγα θα είναι σαν να γύρισε από Μύκονο, αλλά ποιός νοιάζεται τι χρώμα έχει το παλτό όταν είναι ζεστό, έτσι;

Αυτά, νομίζω...
Έχει καλό καιρό σήμερα στον Πειραιά.
Έχει καλούς ανθρώπους...

Σειρές που παρακολουθώ (η σειρόπληκτη)...

2012-01-29T20:44:00.000+02:00

Όποιος το βλέπει, έχει αρρωστήσει όπως εγώ. Όποιος δεν το βλέπει, να το δει. Η πρώτη σαιζόν μπορεί να ξεκινούσε αργά, αλλά μετά σε καταστρέφει και κολλάς και κρατάς την αναπνοή σου και περιμένεις να έρθει και το επόμενο επισόδειο και έτσι περνάνε 5-6 χρόνια και μας το έχουνε κόψει στο καλύτερο τώρα και κοντεύω να πάθω λα-λα.

... επειδή είμαι άρρωστη με ότι γουεστερνοφέρνει (sic) και επειδή είναι απίστευτα καλογυρισμένο.

Δεύτερη σαιζόν, τρία επισόδεια η σαιζόν, και είναι τόσο λίγα. Ο τύπος είναι απίστευτη μορφή. ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ. Και είναι καλοφτιαγμένο γαμώτο. Πόσο σπάνιο. Με υπόθεση και καλοφτιαγμένο.

House. The one and only.

Εντάξει, ο μόνος που αξίζει είναι ο πρωταγωνιστής που είναι μούρη, όλοι οι άλλοι είναι νερόβραστοι, αλλά στην αναβροχιά....

Κάποιοι παραγωγοί και σεναριογράφοι του X Files συνεχίζουν το έργο τους. Είναι το στυλ σειράς που πραγματικά ψοφάω να βλέπω. Plus, o Jensen είναι γκομενάκι και αυτό δεν μας χάλασε ποτέ:P

Θεός John Noble, θεούλης, μοναδικός. Lost-οφέρνει σε στιγμές, αλλά τι να πεις, δεν μπορείς να τα έχεις και όλα...

Και ένα σωρό άλλοες που δεν μου έρχονται στο μυαλό τώρα.
Ειδική μνεία βλακείας, Grimm, που δεν κάνω το κόπο ούτε φωτογραφία να ανεβάσω. Απορώ πως παίζει ακόμα αυτή η ηλιθιότητα.

Ψιτ;

2012-01-25T20:41:00.002+02:00

Είναι κανείς από σας, γλυκούλια μου, στο Facebook;

Αν ναι, come to mommy :P

Ο Ρήγας, και άλλες ιστορίες.

2012-01-21T20:29:00.000+02:00

- Μόλις έμαθα πως ο μεγάλος παπαγάλος μου έχει καρκίνο στα νεφρά. Υποψιαζόμουν πως κάτι δεν πάει καλά αλλά δεν περίμενα να είναι κάτι τόσο σοβαρό. Τώρα απλά θα περιμένω. Και μετά θα μου λείπει. Έτσι κι αλλιώς μου είπε ο γιατρός πως δεν νιώθει πόνο, και πως δεν έχει και πολύ χρόνο μπροστά του. Όποιος έχει κατοικίδια με νιώθει. Αυτά.

- Με έχει πιάσει μια ανάγκη να κατέβω Πειραιά. Να κατέβω για να μείνω, όχι απλά για βόλτα. Μικρολίμανο, κέντρο, Φρεατίδα... Αν τα πράγματα πάνε καλά, θα μετακομίσω εκεί και θα βλέπω την θάλασσα κάθε μέρα. Θα είμαι πιο κοντά στον Βασίλη και το Μήτσο, και δε θα μένω πια μόνη μου ή με συγκάτοικο. Θα μένουμε μαζί. Βαθειά μέσα μου δεν ξέρω καν αν είναι το σωστό.

- Την τελευταία φορά που βγήκαμε με την παρέα πήγαμε στο γνωστό μπαράκι. Επειδή ήμασταν σχεδόν μόνοι, με τον ιδιοκτήτη και φίλο μας, λυσσάξανε να παίξω κάτι. Μιας και δεν υπήρχε μεγάλο κοινό, και όσοι ήταν εκεί ήταν φίλοι και γνωστοί άρπαξα τον Ρήγα και τον έσυρα μαζί μου για συμπαράσταση. Μου λέει "Θέλω να παίξεις και να τραγουδήσεις κάτι για να με κάνεις να κλάψω, μωρή". Και τον χτύπησα με το Mr Cellophane. Έκλαψε, και αφού γυρίσαμε σπίτι, ήρθε κατά τις 5μιση το πρωί στο δωμάτιό μου και με πήρε αγκαλιά και έκλαιγε τουλάχιστον μία ώρα. Τον κρατούσα και τον ένιωθα που τρανταζόταν και μου μούσκευε την μπλούζα. Δεν του είπα απολύτως τίποτα. Δεν χρειάζεται να μιλάς σε τέτοιες περιπτώσεις, νομίζω. Εκείνη την ώρα ο άλλος θέλει απλά να βγάλει την πίκρα του από μέσα του και να μην είναι μόνος του. Του χαιδεύεις τα μαλλιά και τον σφίγγεις. Και εκτονώνεται. Όταν σταμάτησε και ηρέμησε, τον έχωσα κάτω από τα σκεπάσματα και κοιμήθηκε δίπλα μου, σαν γατί.

Το πρωί που σηκώθηκα, είχε φύγει για την δουλειά, αλλά μου είχε αφήσει ένα χαρτί στην πόρτα που έγραφε "Είσαι η μάνα που ποτέ δεν είχα. Σ'αγαπώ...", και εκεί πήραν εμένα τα κλάμματα. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί είναι τόσο δύσκολο στους ανθρώπους να πάρουν κάποιον μια αγκαλιά. Να αφήσουν κάποιον να κλάψει στον ώμο τους. Η μάνα του Ρήγα πέθανε όταν εκείνος ήταν 6 χρονών. Ο πατέρας του τον παράτησε σε μια γριά θεία και έφυγε. Η θεία του πέθανε όταν εκείνος ήταν 19 χρονών και από όσο μπόρεσα να καταλάβω, δεν τον ήθελε ποτέ. Δεν ήθελε την ιδιαιτερότητά του. Του είχε πει ότι ήξερε "τι ήταν" και τον σιχαινόταν για αυτό που ήταν.

Από τότε ο Ρήγας δεν είχε κανέναν. Μόνο εμάς, τους φίλους. Δεν με νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του. Με νοιάζει η ψυχή του. Και η ψυχή του είναι πιο αγνή και από παιδί.

Ο Ρήγας με βοήθησε πέρισυ να μείνω πάλι μόνη μου. Τον γνώρισα στο φυσιοθεραπευτήριο, γκόμενος τότε του φυσιοθεραπευτή μου. Εκείνος μου έδωσε κουράγιο και ήρθε και έμεινε μαζί μου, μοιράζοντας στα δύο τα έξοδα και τις ανάγκες. Με βοηθούσε να περπατήσω και να κάνω μπάνιο, μου έκανε φυσιοθεραπείες στο σπίτι, με έκανε να σταθώ ξανά στα πόδια μου, κυριολεκτικά.
Είναι δυνατόν να μην αγκαλιάσεις αυτόν τον άνθρωπο;...

Ο κόσμος δεν ξεμένει από λεφτά. Ξεμένει από ανθρωπιά. Ο καθένας σε πουλάει για λίγα λεφτά, για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα βρακί.

Δεν κοστίζει τίποτα η αγκαλιά. Ούτε η ανθρωπιά. Ούτε η αγάπη...

Παιδική Σοφία...

2012-01-20T13:47:00.000+02:00

Λοιπόν, χθες έκανα μάθημα στον εννιάχρονο μαθητή μου και με έστειλε αδιάβαστη.

Ο διάλογος πήγε ως εξής:

-Κυρία να σας ρωτήσω κάτι;
-Είναι για το μάθημα;
-Ναι.... (μεγάλη παύση)

Του κάνω νόημα να ρωτήσει.

- Κυρία, ο Μπετόβεν ήταν κουφός;
- Ναι, δεν γεννήθηκε κουφός όμως, έχασε την ακοή του κάποια στιγμή όταν μεγάλωσε.
- Έγραφε και τότε τραγούδια; Όταν κουφάθηκε;
- Ναι, στο τέλος μπορούσε να γράψει μουσική, αλλά μερικά έργα του δεν τα άκουσε ποτέ. Ήταν σωστά όμως, επειδή ήξερε τι έγραφε στο πεντάγραμμο.
- Α.... (σκεπτικός) Κατάλαβα.
- Πάμε παρακάτω τώρα.

(βάζει τα χεράκια του στο πιάνο, τα ξανακατεβάζει και με κοιτάζει πάλι)

- Έλα, πες το...
- Και ο μπαμπάς μου πρέπει να έχει την αρρώστεια του Μπετόβεν. Του μιλάει η μαμά, εκείνος δεν την ακούει, αλλά στο τέλος κάνει ότι του ζήτησε και το κάνει και σωστά γιατί η μαμά του λέει "Επιτέλους, άργησες αλλά τα κατάφερες!" Δεν είναι τόσο γέρος όσο ο Μπετόβεν, αλλά δουλεύει σωστά ενώ δεν ακούει! Θα πω στη μαμά να του μιλάει πιο δυνατά..."

(και συνεχίζει το μάθημά του)

(και εγώ λύνομαι στα γέλια)

The King and I.

2012-01-17T22:10:00.001+02:00

Ο Ρήγας χώρισε.

Και πέρασα σχεδόν όλη τη μέρα προσπαθώντας να τον παρηγορήσω, αλλά ήταν ακατόρθωτο.

Ο γκόμενος του Ρήγα τον άφησε για κάποιον 20χρονο που γνώρισε σε ένα club πριν μια βδομάδα.

Καλωσήρθες στην λέσχη "30+, χωρισμένοι και πικραμένοι", Ρήγα μου. Θέλω να δω τις ιστορικές κοσμοθεωρίες με τις οποίες τόσο καιρό με πυρπολούσες και με πιλάτευες in action.

Not so easy, huh punk?

Σήμερα μαγειρεύω εγώ για εκείνον, μπας και τον καταφέρω να σταματήσει τα τσιγάρα και τις ατέλειωτες κλήσεις προς τον γκόμενο...

Και αυτό που με έχει συντρίψει πραγματικά και βαθειά είναι πως βλέπω μέσα του τον εαυτό μου, ενάμιση χρόνο πριν. Και δεν πάει να έχει περάσει καιρός, εγώ ακόμα πονάω. Έκανα μια επιλογή, αλλά μόνο εγώ ξέρω πόσο πόνο έχω ακόμα και αυτή τη στιγμή μέσα μου για κάποιον που δεν υπάρχει πια στη ζωή μου.

Και δεν ξέρω πόσες ταινίες με τον Gerard Butler κυκλοφορούν για να τις δούμε και να του αλλάξει λίγο η διάθεση, γαμώτο.

That awful pain.

2012-01-16T22:29:00.000+02:00

Ημικρανία επικών διαστάσεων + μαθητής που δεν διάβασε (και κοπανούσε τα πλήκτρα σαν να του είχαν κάνει κάτι) + 4 ώρες Αρμονία + epic fail παυσίπονου + μελέτη 3 ωρών = μυαλό σε διάλυση και κεφάλι που βαράει σαν τύμπανο.

Ο Ρήγας μαγειρεύει εδώ και μία ώρα και ειλικρινά φοβάμαι σε τι κατάσταση θα αφήσει την κουζίνα μετά, κρίνοντας από την φασαρία και τους ήχους που ακούγονται.

Και όταν έχεις ημικρανία, όλα σου μυρίζουν άσχημα, ακόμα και το τσάι, τα φώτα σε ενοχλούν, οι θόρυβοι σε ενοχλούν και δεν έχεις όρεξη ούτε για νερό, όχι για φαγητό που προβλέπω να έρχεται σε λίγο.

Αλλά τι να του πω; Κρίμα είναι. Και ειδικά με το μαμαδίστικο στυλ "Δεν έχεις φάει τίποτα δυο μέρες και έχεις χλωμιάσει" που πήρε, δεν μπορώ τις διαφωνίες τώρα...

Και φυσικά οι κάτω γείτονες πάλι σκοτώνονται. Απορώ με δαύτους. Χωρίστε να τελειώνουμε. Οι χριστοπαναγίες που ακούγονται είναι πολύ εμπνευσμένες πάντως.

Over and out. Ήρθε ο Ρήγας με το πιάτο ανά χείρας.

Σπιτικά καλλυντικά και άλλα.

2012-01-15T22:37:00.000+02:00

Δεν είμαι φαν του να χαπακώνεσαι για βιταμίνες, αλλά αυτός ο διάολος πραγματικά έκανε δουλειά. Μαλλιά που μεγαλώνουν γρήγορα και είναι γεμάτα υγεία, νύχια που δεν σπάνε και το δέρμα μου καθάρισε από οτιδήποτε το ταλαιπωρούσε. Παραμένει πιο λευκό και από χαρτί αλλα είναι εκπληκτικά καθαρό και απαλό.

Φυσικό συμπλήρωμα Skin, nails and hair της Solgar.
Αυτό εδώ.

Και μιας και τα μαλλιά μεγαλώσανε γρήγορα και ευχάριστα, και έχουν μακρύνει πάλι σε επίπεδα Ραπουνζέλ, έψαχνα καιρό να βρω ένα serum που να μου κάνει. Μετά από άσκοπες αγορές και σιχαμερά λαδοπροιόντα, βρήκα την λύση σε αυτό.

Δεν βαραίνει, δεν λεκιάζει, έχει ένα καταπληκτικό άρωμα και κάνει τα μαλλιά να γυαλίζουν τόσο όμορφα που σε ρωτάνε όλοι τι τους έχεις κάνει.

Στο θέμα των μαλλιών, η καλύτερη μάσκα θρέψης: 1 μπανάνα, ένα ώριμο αβοκάντο χωρίς φλούδι, 2 κ. σ. λάδι, ένα ασπράδι αυγού, 1 κ. γ. μέλι στο μπλέντερ μέχρι να γίνει λιώμα, μασάζ στα μαλλάκια, τυλίγουμε με πετσέτα, μισή με μία ώρα και μετά λούσιμο. Και ελάτε να μου πείτε αν βγαίνουν μεταξένια ή όχι.

Σπιτικό peeling προσώπου; 4 κουταλιές σούπας ζάχαρη σε ένα μπωλ, στο οποίο στύβουμε μέσα μισή ντομάτα (σπόρια και όλα). Τρίψτε σαν να μην υπάρχει αύριο, αφήστε το και στο πρόσωπο λίγο αν μπορείτε. Άμεσα αποτελέσματα και δεν μπορώ να περιγράψω ΠΟΣΟ ΑΠΑΛΟ δέρμα.

Μαύρα στίγματα; Ανώμαλο δέρμα προσώπου; Και αυτές οι κολλητικές ταινίες που έχει στο φαρμακείο σαν θυμίζουν γραμματόσημα; Μία κουτ. σούπας γάλα, μία κουτ. σούπας πηκτίνη σε ένα φλυτζανάκι, 30 δευτερόλεπτα στο φούρνο μικροκυμάτων (στο δυνατό) και απλώνετε το κολλώδες υγρό όπου υπάρχει θέμα. Αφήνετε μέχρι να το ακουμπάτε και να μην το νιώθετε να κολλάει. Το τραβάτε και φεύγει σαν ταινία. Καμία επιβάρυνση (χημική) στο δέρμα και αν έχετε απείρως ευαίσθητο δέρμα όπως εγώ, θα το εκτιμήσετε, trust me.

Το. Καλύτερο. Body. Scrub. EVER.
Και το φτιάχνετε μόνοι σας.
2 κ.σ. αλάτι χονδρό, 2 κ.σ. ζάχαρη, 1 κ.γ. μέλι, 2 κ.σ. κακάο σκόνη, 1 κ.γ. καφέ στιγμής, νερό ή ροδόνερο όσο χρειαστεί για να αποκτήσει το μείγμα υφή μελιού, περίπου 1-2 κ.σ. Ανακατέψτε. Χρησιμοποιήστε στο μπάνιο σας με κυκλικές κινήσεις. Η μυρωδιά του ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ. Αν μετά σας δαγκώσει ο σύντροφος, εγώ δεν ξέρω τίποτα. Το αλάτι σφίγγει και απολεπίζει, η ζάχαρη είναι μαλακτική, το μέλι ενυδατικό και το κακάο με τον καφέ τονώνουν την κυκλοφορία και αποκτάτε ένα ευχάριστο και υγιές ροζ χρώμα. Απλά θεικό και εντελώς ανέξοδο.

Μάσκα προσώπου στιγμής; Ένα ασπράδι από αυγό. Δεν θέλω να ακούσω "μπλιαξ αυγά". Το ασπράδι του αυγού δεν μυρίζει, ο κρόκος μυρίζει και αυτό μόνο όταν το αυγό δεν είναι φρέσκο. Χτυπάτε σε μαρέγκα, απλώνετε στο πρόσωπο και το αφήνετε μέχρι να κοκκαλώσει. Ξεβγάζετε με σαπούνι επιλογής σας. Αν το λέει η περδικούλα σας, κάντε το ίδιο και με τον κρόκο αμέσως μετά. Διπλή επιτυχία.

Επίσης, δοκίμασα το Μαγνητικό Μανώ. Πόσο γαμάτο είναι όμως;

Και κάτι τελευταίο. Αν τα μάτια σας είναι πάντα κουρασμένα, μετά από εργασία μπροστά σε οθόνη ή με μαύρους κύκλους από τα ξενύχτια, Frezyderm Eye Balm.

Μυρίζει πράσινο μήλο, δροσίζει τα κουρασμένα ματάκια και οι μαύροι κύκλοι εξαφανίζονται σταδιακά. Εγώ είμαι συνέχεια μπροστά από μια οθόνη και κοιμάμαι 4 ώρες τη μέρα. Μάτια, χάλια. Αυτό το μπουκαλάκι με έσωσε. Αφήστε που η Frezyderm είναι και ελληνική εταιρεία...

Αν ξέρετε κάτι καλό που αξίζει να το πάρω, ειδοποιήστε με στα σχόλια!

Goodnight ladies and gents :)

Ο Θεός των Μικρών Πραγμάτων.

2012-01-13T07:43:00.000+02:00

Μετά από 5 μέρες πυρετό, ήρθε μια ωραιότατη γαστρεντερίτιδα να με αποτελειώσει.

Ότι απέμεινε από τον αφυδατωμένο μου εαυτούλη, σας γράφει αυτό το ποστ.

Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό όμως, ξυπνούσα το βράδυ, εν μέσω πυρετού, για να νιώσω ένα χέρι να κρατάει το δικό μου και να βρω ένα φλυτζάνι ζεστό χαμομήλι να με περιμένει το πρωί.

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο ευγνωμοσύνη νιώθω για ακόμα και αυτά τα μικρά πραγματάκια που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσα να τα προσφέρω στον εαυτό μου μόνη μου.

Είναι η σκέψη πως κάποιος είναι δίπλα σου και ξενυχτάει δίπλα σου και κάθε δέκα λεπτά απλώνει το χέρι του στο μετωπό σου για να δει αν καίγεσαι. Και αν πρέπει να φύγει, παίρνει τηλέφωνο κάθε μισή ώρα και δεν το κλείνει μέχρι να το σηκώσεις και να του πεις πως είσαι ΟΚ ακόμα.

Είναι η μη-μοναξιά πια.

Και μπορεί να σταφίδιασα από την εξάντληση αλλά νιώθω καλύτερα από όλες τις άλλες απόψεις.

Καλημέρα και μακρυά από ιώσεις, μικρά μου...

Λοιπόν...

2012-01-07T22:00:00.000+02:00

Νομίζω πως του κερατά αγνώστου που με κέρασε αυτή την ίωση του αρμόζει μια επική κατάρα, αλλά δεν έχω κουράγιο να του τη ρίξω.

Αν δεν αφυδατωθώ και καταντήσω σταφίδα μέχρι αύριο το πρωί από τον πυρετό, θα τον περιποιηθώ όποιος και να είναι.

Σοβαρά τώρα, νομίζω πως την εξάντληση που νιώθω την ξεπερνάνε μόνο ο φρονιμίτης και οι πόνοι περιόδου, που τα έχω ψιλοσυνηθήσει ανά τα χρόνια και μου φαίνονται γνώριμοι πια. Άσε τον πυρετό. 4 μέρες με 39 ακατέβατο φαίνονται σαν να διήρκησαν 100 μέρες.

Έχω σαπίσει να κάθομαι σπίτι και να βλέπω σειρές και ταινίες. Κι εγώ δεν θυμάμαι τι έχω δει. Η καλύτερη με διαφορά ταινία που είδα τους τελευταίους μήνες ήταν αυτή:

Μια ταινία με υπόθεση ρε παιδί μου, στο κάτω-κάτω. Με κράτησε για την διάρκειά της και την πρότεινα σε φίλους. Με συχνά διαλείμματα για ανασύνταξη δυνάμεων, αλλά εξαιρετική.

Και έλεγα να γράψω και κάτι για το τραγικό ραντεβού και πώς πήγε αλλά δεν έχω κουράγιο να μείνω άλλο όρθια, ειλικρινά. Σε γενικές γραμμές, το ραντεβού ήταν ένα χάλι μαύρο και για άλλη μια φορά κοπανούσα το κεφάλι μου στον τοίχο που δεν άκουσα την φωνούλα της συνείδησης και την πρώτης εντύπωσής μου. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι καλός κλπ, αλλά δεν είναι ο τύπος μου και το κατάλαβε κι αυτός. Δεν πειράζει. Βρήκα ένα φίλο. Τουλάχιστον σε αυτό συμφωνήσαμε.

Και λέγοντας όλα αυτά, να συμπληρώσω πως δεν είμαι μόνη μου πια, αλλά έχω δίπλα μου τον πιο σημαντικό άντρα της ζωής μου. Όχι, δεν θα πω το σκύλο μου ή τον πατέρα μου. Έναν πραγματικό σύντροφο, που δεν με πούλησε ποτέ και δεν με άφησε ποτέ, και είναι ο μόνος άνθρωπος που με ξέρει και με θέλει για όλα τα στραβά και τα ανάποδα που είμαι. Και όλα αυτά τα στραβά και τα ανάποδα είναι πολλά...

Και που τώρα με τραβάει να πάω να ξαπλώσω γιατί όπως λέει "ψήνει αυγό στο μέτωπό μου από τον πυρετό"...

Αυτά...

Α, ναι ρε 'σεις! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! :P

2012-01-02T22:13:00.000+02:00

Εντάξει, κάλλιο αργά παρά ποτέ δεν λένε; Τι είναι δυό μέρες αργοπορία;

Καλή χρονιά λοιπόν, με υγεία (γιατί ταμεία δεν υπάρχουν πλέον και δεν συμφέρει να αρρωστήσουμε), με πολλά λεφτά (μιας και τα χαρατσάκια θα σκάσουνε μύτη σαν συγγενείς που σου έρχονται για αρμένικη surprise-visit), με αγάπη (επειδή όπως δίδαξαν ο Παύλος και ο Ιωάννης, οι Beatles όχι οι Απόστολοι: Αll you need is love, love, love is all you need) και με λίγη τύχη ρε παιδιά στην τελική!

Επίσης, οι βαφές μαλλιών σε μορφή αφρού-mousse-όχι ρευστές είναι μια απάτη και μια αποτυχία και θες 3 μπουκάλια εκεί που θα έβαζες ένα. Εγώ που θέλω 3 μπουκάλια λόγω μήκους, έπρεπε να το φανταστώ και να πάρω καμιά δεκαριά. Και έτσι βγήκα με μισοβαμμένο μαλλί ψάχνοντας ανοιχτό μαγαζί σήμερα, για να συνειδητοποιήσω πως ήταν αργία και όλα ήταν κλειστά. Mutherfucking yay. Απάααααατη, τα λεφτά μας πίσω όμως! Πληροφοριακά το λέω...

Και ενώ κάθομαι και γράφω εδώ σαν τη χαζή με το ισιωτήρι των μαλλιών να πυρώνει, γιατί έχει τραγική υγρασία σήμερα, συνειδητοποιώ πως η ώρα έχει πάει δέκα και στις 11 έχω ραντεβού -ΝΑΙ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΛΕΓΩ- με τον γοητευτικό και συνάμα αυτοκαταστροφικό και elusive Mr Διασκεδαστικό τύπο, ο οποίος θα περιμένει πάλι στο κρύο αλλά ηθελέστα και παθέστα χρυσό μου, για να με πείθεις τελευταία ώρα για ποτά.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά με έπεισε. Περίεργο. Μάλλον έχω αρχίσει και γερνάω και πέφτουν οι αντιστάσεις μου για καυγά και επιμονή. Με κάνει και γελάω. Δεν με ρίχνει ψυχολογικά και υποσχέθηκε να είναι κύριος και με κατανόηση στην κατά τα άλλα "τρομακτικά αψυχολόγητη αλλά απίστευτα συμπαθητική μου φύση".

Είναι και μέρες γιορτών, ας είμαστε πιο εναλλακτικοι και συμπονετικοί άνθρωποι.

Και κάπου εδώ πρέπει να αρχίσω να ντύνομαι και να ισιώνω μαλλιά και να τρέξω λίγο μπας και δεν αργήσω ΤΟΣΟ πολύ γαμώτο.

Well, here's another nice mess you've gotten me into!

2012-01-01T20:48:00.000+02:00

Και ενώ στα αυτιά μου αντηχεί ακόμα η φωνή του Hardy, κάθομαι και αναρωτιέμαι τι με έπιασε και -βασικά ξέρω τι με έπιασε, 2 καραφάκια τσίπουρο, που ευκόλως με πότισε η παρέα μου, πριν κάτι βράδυα σε ένα μπαράκι που είχαμε πάει- και ενώ ξέρω πως δεν το αντέχω, ήταν το άτιμο πολύ καλό και δώστου να πίνω και δώστου ο κόσμος να φαίνεται πιο όμορφος και να ανεβαίνει η αυτοπεποίθηση και μετά θυμάμαι την φωνή μου να αντηχεί στα αυτιά μου "Ο πιανίστας τους θέλει ακρωτηριασμό και παραδειγματικό θάνατο στο Σύνταγμα που τολμάει να σκοτώνει έτσι το τραγουδάκι", και μετά ο οργισμένος πιανίστας να έρχεται και να μου ζητάει τα ρέστα και η παρέα μου να του λέει πως είμαι και εγώ πιανίστρια και ο πιανίστας να με προκαλεί να το παίζω καλύτερα και κάπου εκεί όλα θολώνουν...

Η μλκία είναι πως κατέβασα άλλα 2 σφηνάκια απανωτά πριν σηκωθώ να του αποδείξω το λάθος του (τρομάρα μου), και το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να του λέω "κάνε πέρα, αδαή σφάχτη" και να κάθομαι στο πιάνο.

Ομολογουμένως, όταν παίζω υπό κανονικές συνθήκες, ξεφεύγω. Μεθυσμένη, ξεφεύγω πιο πολύ. Οι φίλοι μου δείξανε video από τα κινητά τους, όπου σολάρω για περίπου μιάμιση ώρα και δέχομαι requests από τους υπόλοιπους θαμώνες. Ο πιανίστας κάθησε με την παρέα μου και δεν μιλούσε.

Πόση ντροπή, ΘΕΕ ΜΟΥ.

Το καλύτερο ήρθε σήμερα, που χτύπησε το τηλέφωνο και ο ιδιοκτήτης του μπαρ και φίλος μας, μου ζήτησε να δουλέψω εκεί. 3 μέρες την εβδομάδα, παρασκευοσαββατοκύριακα. Με πιάσανε τα γέλια, αλλά ειλικρινά το σκέφτομαι.

Και το ηθικόν δίδαγμα της υπόθεσης; Τέρμα τα τσίπουρα, και τέρμα οι εκρήξεις αυτοπεποίθησης.

Και τέρμα οι Coldplay. Γιακς.

Κουμπάρα;...

2011-12-30T22:34:00.002+02:00

Είπα να ευχηθώ ένα καλή επιτυχία, αν και είμαι 100000% σίγουρη πως το ΄χεις!!!!

;))))

Love's Labour's Lost.

2011-12-28T02:52:00.001+02:00

Είναι άσχημο να διαπιστώνεις πως έχεις αλλάξει ολοκληρωτικά. Δεν μου αρέσει να το κατανοώ και να το αποδέχομαι, αλλά νιώθω μισή εδώ και καιρό και σήμερα κατάλαβα πως έτσι ήμουν πάντα και πως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, όχι επειδή κάποιος με πλήγωσε αλλά επειδή έτσι γεννήθηκα.

Δεν θα επαναλάβω τα ίδια και τα ίδια. Τα γράφω μόνο για να τα διαβάσω αύριο το πρωί και να αρχίσω να τα αποδέχομαι.

Κουράστηκα ρε παιδιά. Παραδίνομαι.

Υπάρχουν στιγμές αναλαμπών και αισιοδοξίας αλλά η λέξη κλειδί είναι "στιγμές". Βγαίνω, πίνω, χορεύω, γελάω λίγο με τους χαζούληδες φίλους μου, αλλά αυτό είναι το 1% της εβδομάδας.

Και βαρέθηκα να αναλύω τον εαυτό μου και τα λάθη μου και τα σωστά μου σε ένα ντιβάνι, και στο κρεβάτι μου, μόνη μου. Ώρες και νύχτες με ξενύχτια. Δεν το αντέχω άλλο.

Τελευταία φορά που βγήκα με κάποιον, κάποιον διασκεδαστικό και καλοσυνάτο τύπο, και ενώ πάσχιζε να ξεπεράσει το άγχος που προκαλεί ο κλειστός χαρακτήρας μου και το προσωπείο που -προφανώς- φοράω μπροστά σε κάποιον που δεν μπορεί να με διαβάσει τόσο εύκολα όσο εκείνος τότε,το μόνο που σκεφτόμουν ήταν "πότε θα φύγω από δω;" και "πνίγομαι"...

Το ατυχές ραντεβουδάκι έληξε άδοξα όταν παραπλησίασε και τον απομάκρυνα απότομα και καθόλου ευγενικά. Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν πως δεν γουστάρω μία να με αγγίζει ο καθένας τους; Για να αφήσω έναν άνθρωπο να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει θέλω χρόνο ή δέσιμο μαζί του. Που πας ρε καραμήτρο, μπαμ εκεί με τη μία; Γι' αυτό και αποχώρησα με ταχύτητα αστραπής.

Το μηνυματάκι που έσκασε μία ώρα μετά τύπου "έκανα κάτι λάθος;...." με στεναχώρεσε. Και τι κλισέ να απαντήσεις σε κάτι τέτοιο; "Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω;" Άντε να εξηγείς. Αυτό απάντησα, αλλά μετά ήρθε και η απάντηση τύπου "Θέλω να προσπαθήσω να σε κάνω να χαμογελάς" και εκεί το έκοψα με τη μία. Ευχαριστώ πολύ, διασκεδαστικέ τύπε, αυτά δεν μπορώ να τα ξανακούσω και μετά να είμαι πάλι στα πατώματα.

Ο κολλητός μου με έβρισε άσχημα όταν του είπα τι έγινε. Ήταν και γνωστός του και ήρθε σε δύσκολη θέση. Φώναζε πως δεν θα επέμενε να βγω μαζί του αν δεν ήταν σίγουρος πως είναι "καλό παιδί" και όχι "εγωμανής μαλάκας" και πως έχω πέσει πολύ ψυχολογικά και ένα ποτό/σινεμά με κάποιον που με γουστάρει δεν θα ήταν και τόσο χάλια αλλά ήταν μπαινάκης/βγαινάκης η κατάσταση.

Πονάω μέσα μου. Βγάζω τα ρούχα μου και βλέπω μια μαύρη τρύπα στο στήθος μου. Δεν γεμίζει τόσο εύκολα.

Πονάω τρομερά και μου λείπει. Και νιώθω συνέχεια παγωμένη. Δεν περνάει αυτό το Κτήνος. Ένα χρόνο και, παγωμένη. Πέρασα θάλασσες, βουνά, ανθρώπους και καταστάσεις. Είναι αυτή η άδεια θέση δίπλα μου που κάθε φορά που γυρίζω, την βλέπω.

Δικό μου θέμα, ΟΚ, αλλά... Αλλά....

Τώρα βλέπω τα φωτάκια στο μπαλκόνι του γείτονα να αναβοσβήνουν μανιωδώς και πέφτω σιγά σιγά σε trance.

Σημάδι απ΄το Θεό.

2011-12-27T08:55:00.000+02:00

Να ξυπνάς μέσα στα νεύρα και την πίεση, και να ανακαλύπτεις πως είχε πέσει το ρεύμα.

Το γατί να έχει γεμίσει το σπίτι corn flakes στο πάτωμα, και τα νεύρα να συνεχίζονται.

Ο τρελλός γείτονάς σου να ουρλιάζει στη γυναίκα του και εσύ να θες να σκοτώσεις άνθρωπο.

Και τότε ο 1055 Rock να χτυπάει δυνατά I wanna make it wit chu, των Queens of the Stone Age.

Και γουστάαααααααααρεις άπειρα και τραγουδάς και χορεύεις στο σαλόνι (πάνω στο χαλί που είναι γεμάτο corn flakes).

6 Μήνες πριν, to the day.

2011-12-25T01:05:00.000+02:00

Μυλοπόταμος, Πήλιο.
Ακριβώς 6 μήνες και 12 ώρες πριν.

Σήμερα, Αθήνα.

Και αυτό να παίζει στο background...

M, like in Music...

2011-12-23T23:05:00.001+02:00

Το ακούω και κλαίω. Ειλικρινά.

Πόσο απλά είναι τα πιο όμορφα πράγματα. Μια καλή φωνή και μια ακουστική κιθάρα.

Αυτός ο συνδυασμός κιθάρα & φωνή μου θυμίζει εκείνον και με χτυπάει πολύ βαθειά μέσα μου...

Ας είσαι καλά όπου κι αν είσαι. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο μου λείπεις και πόσο συχνά μου λείπεις.

Έλα μωρή αρρώστεια!!

2011-12-20T22:17:00.000+02:00

Σήματα τέλος. Πήγα, πέτυχα, απήλθα. ΕΤΣΙ ΡΕ! Τόσο διάβασμα δεν πήγε άσκοπα, μου φάνηκε πως τα θέματα ήταν τόσο γελοία που κάποια στιγμή άρχισα να υποψιάζομαι πως κάποιος μου κάνει πλάκα...
Στους 30 που δίναν μαζί μου κόπηκαν οι 17, αλλά δεν είχαμε όλοι τα ίδια θέματα. Προφανώς ο Ερμής έβαλε το χεράκι του και η υποφαινόμενη στάθηκε εξαιρετικά κωλόφαρδη.
Δε θα μπορούσα να περάσω Χριστούγεννα αγκαλιά με το βιβλίο Σημάτων, το βαρέθηκα το σιχαμένο...
Ο δάσκαλος με συνεχάρη γκαρίζοντας "είδες ρε γκρινιάρικο που με γκάστρωσες με τα δε-θα-περάσω-κλπ;" αλλά κατάλαβα πως χάρηκε γιατί είχα φρικάρει με το όλο θέμα.
Και τώρα τα δύσκολα. Πορεία. Ο Χάρος βγήκε παγανιά.
Τώρα φτιάχνω λίστα για το τραπέζι των Χριστουγέννων. Δεκαπέντε άτομα, οι δέκα τρώνε πολύ και οι πέντε είναι φρικιαστικά γκουρμέ.

Καμιά ιδέα για κανένα πιατάκι, Κουμπάρα;;;

Apt Pupil

2011-12-18T03:26:00.000+02:00

Η ώρα είναι τρεις και, και εγώ βρυκολακιάζω πάνω από το βιβλίο σημάτων και ιστοσελίδες με online test οδήγησης.

Μέχρι πρότινος ήμουν φανατική πολέμια της οδήγησης. Δεν τα πάω τα αυτοκίνητα. Και λόγω κλειστοφοβίας, και λόγω κάποιων παιδικών -κακών- αναμνήσεων, με τράκες και νοσοκομεία.

Έλα όμως που ένα κωλοδίπλωμα χρειάζεται, και με τις απεργίες των ΜΜΜ τον τελευταίο καιρό τα χρειάστηκα για τα καλά, και λίγο η πίεση από το περιβάλλον μου, και λίγο το άγχος με τον πατέρα μου, που αν χρειαστεί πάλι να τον τρέχουμε και η μάνα μου είναι φρικαρισμένη (και πως να οδηγήσεις φρικαρισμένος) χρειάζεται ένα designated driver στην περιοχή; Γιατί καλοί οι φίλοι και οι σύντροφοι, αλλά στην δύσκολή σου ώρα είσαι μόνος σου...

Το πήρα απόφαση λοιπόν και είπα να δοκιμάσω την τύχη μου και τα νεύρα μου, και την υπομονή του όποιου τυχερού δάσκαλου με αωαλάμβανε.

Ο δάσκαλος μου είναι μεγάλο μούτρο. Μαφιόζικη φάτσα, νέος και ωραίος (εντάξει, βοηθάει αυτό, να είμαστε ειλικρινείς), πολύ ήσυχος και εξαιρετικά σίγουρος πως δεν θα στουκάρω ή θα πάρω σβάρνα κάποιον πεζό. Το μάθημα γίνεται υπό τους ήχους του Rock FM, μιας που με ρώτησε τι μουσική ακούω και όταν δήλωσα φανατική ροκού (sic), μου είπε πως θα ακούμε rock για να αισθάνομαι άνετα. Ε, τον έκραξα και λίγο όταν μου είπε "Μόλις πάρεις το δίπλωμα θα σε πάω Βίσση, μωρή γκρινιάρα", και ήρθαμε και δέσαμε.

Το αυτοκίνητο έχει πολλά κοινά με το πιάνο. Έχει τρία πεντάλ, εσύ το κάνεις να "κελαηδάει", εσύ το ορίζεις και εσύ θα φταις για το όποιο κακό αποτέλεσμα. Το κακό είναι πως μαθημένη εδώ και 25 χρόνια σε σκληρά πεντάλ με συνεχές "πατινάρισμα", το γκάζι και το φρένο έχουνε τσιτώσει στο αυτοκινητάκι εκμάθησης.

Ο καημένος ο δάσκαλος συνέχεια γκαρίζει "Μότσαρτ, ρε, όχι Βάγκνερ!!!", αναφερόμενος στον heavy metal τρόπο που τα πατάω, αλλά γελάει όταν περνάμε γιαγιά με σακούλες, λέγοντάς μου "Γιαγιά με σακούλες, δεκαπέντε πόιντς"...

Μου έχει πει πως αν χτυπήσω ταυτόχρονα ποδηλάτη, πεζό και όχημα, παίρνω κανονάκι και bonus level. Και εγώ του λέω πως παίρνω bonus αφαίρεση διπλώματος και φυλάκιση.

Αυτό που δεν περίμενα να μου αρέσει είναι τα μηχανολογικά. Fascinating πράγμα ο κινητήρας. Μου υποσχέθηκε πως θα πάμε μαζί στο συνεργείο, να λύσουμε μια μηχανή και να μου εξηγήσει τι διάολο κάνει το κάθε μπουλόνι πριν την πρακτική εξέταση.

Δευτέρα πρωί δίνω Σήματα. Δεν υπάρχει περίπτωση να τα περάσω, το ξέρω. Κάτι που θα με κολλήσει, μια λέξη που θα διαβάσω λάθος, μια στραβή συν το άγχος, τα δύο λάθη είναι σίγουρα. Συν το ότι το νέο βιβλίο σημάτων είναι 360 σελίδες, με 1287 ερωτήσεις (μετρημένες), και εγώ δεν είχα ιδέα μέχρι 15 μέρες πριν την διαφορά ανάμεσα στο στοπ και το "απαγορεύεται", δεν έχω πολλές ελπίδες.

Ουφ, πίσω στα σημαντικά προς το παρόν...

Ho ho fucking ho.

2011-12-11T20:17:00.000+02:00

Ο γείτονάς μου θέλει να ξεπεράσει το άνω σπίτι σε χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια. Έχουμε βάλει στοίχημα για το αν θέλει α) να φαίνεται το σπίτι του στο Google Earth, β) αν προσπαθεί να το κάνει ορατό από το διάστημα για να χρησιμοποιηθεί σαν διάδρομος προσγείωσης από διαστημόπλοια, γ) αν συμμετέχει σε διαγωνισμό "Κάνε το σπίτι σου να μοιάζει με τον Φλωρινιώτη".

Για όποιο λόγο και να το κάνει, θέλω να ακούσω την άρια που θα πατήσει όταν του έρθει η ΔΕΗ (μαζί με τη δεύτερη δόση για το χαράτσι).

Και, έλεος πια με αυτές τις μαλακίες-αγιοβασίληδες που έχουνε κρεμάσει στα μπαλκόνια τους, που και καλά μοιάζει σα να προσπαθεί να ανέβει ο αγιοβασίλης με ένα σχοινί, αλλά στην τελική μοιάζει σα να υπέστει θανατική ποινή απαγχονισμού για κάτι εξαιρετικά σοβαρό (π.χ. παιδεραστία).

The Sleeping Beauty

2011-12-05T21:45:00.000+02:00

25 ώρες χωρίς ύπνο.
137 σελίδες Αρμονία περισσότερες από προχθές μέσα στο κεφάλι μου.
Πάνω από 48 ώρες χωρίς φαγητό, επειδή το φαγητό απλά σε κάνει να νυστάζεις και να αποσπάς την προσοχή σου.
Δεν θυμάμαι πόσες σελίδες ΚΟΚ και λοιπών αυτοκινητοειδών καταστάσεων.
1μιση πακέτο καπνό μέσα μου.
Μάτια κατακόκκινα και πονεμένα (οι φακοί έφυγαν χθες και είμαι με τα γυαλιά, μπλιαχ).
Πάνω από 9 ώρες στο κέντρο της Αθήνας για δουλειές.

Και παρ'όλα αυτά, καραγουστάρω που ακόμα το έχω, και δεν έχω τελειώσει ακόμα την εργασία μου και μάλλον θα ξενυχτήσω όλο το βράδυ, γιατί πέρσυ τέτοια εποχή ήμουν μίζερη και πονούσα και δεν έβλεπα φως και σκεφτόμουν πως πρέπει να βρω ένα γκρεμό να πηδήξω για να ησυχάσει το μυαλό μου.

Πάω να κάνω ένα τσάι γιασεμί και να συνεχίσω.

Yeah.

30 + 1 (...or, clap your hands if you can feel me...)

2011-12-04T10:35:00.001+02:00

Καταλαβαίνεις πως πάτησες τα 30άντα όταν:

- Στο ντουλαπάκι του μπάνιου υπάρχει εκτός από την ενυδατική, μια κρέμα ματιών, ένα peeling βαθύτερου καθαρισμού, μια αντιρυτιδική και τεστ εγκυμοσύνης.

- Ξυπνάς το πρωί και σκέφτεσαι: α) τι θα μαγειρέψω σήμερα; β) σήκω πάνω, δεν τέλειωσες την δουλειά χθες γιατί νύσταζες, γ) πόσο θα μου έρθει η ΔΕΗ αυτό το μήνα; δ) τι ξενύχτι ήταν αυτό;! (και αναφέρεσαι στο ότι έμεινες έξω ως τις 4 το πρωί, ήπιες τα άντερά σου και η ώρα είναι ήδη 8μιση και πρέπει σε μία ώρα να είσαι στη δουλειά επειδή έκανες το τόλμημα να βγεις καθημερινή).

- Δεν σκέφτεσαι "θα μου στείλει μήνυμα; θα με πάρει τηλέφωνο;" επειδή ως επί το πλήσθον είσαι με κάποιον αρκετό καιρό, αν δεν έχεις ήδη φορέσει την κουλούρα. Στους τσακωμούς, δε, η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη και διαρκεί αρκετές μέρες, αλλά μετά ξέρεις τι να κάνεις και πως να τον κάνεις να νιώσει ένοχος, ενώ έχει και δίκιο.

- Πηγαίνεις στο Hondos center τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα, επειδή όλο και κάτι ξεχνάς ή όλο και βλέπεις κάτι που σου αρέσει και δεν το παίρνεις την πρώτη φορά, αλλά μετά το σκέφτεσαι συνέχεια και στο τέλος λες "δε γαμιέται" και δίνεις 100 ευρώ για μια αμφιβόλου δράσεως κρέμα.

- Η γκαρνταρόμπα σου έχει μέσα τουλάχιστον 3-4 συνολάκια που φοράς για δουλειά (τα λεγόμενα "σοβαρά", φούστα μπλούζα, μαύρο pinstripe σακάκι και ασορτί παντελόνι με άσπρο πουκάμισο και γυαλιά, φόρεμα Coco και μαύρες ή κόκκινες ψηλοτάκουνες που πάνε με όλα τα άνωθεν), τουλάχιστον 4 φορέματα κλασσικής αξίας (mini black dress) και τουλάχιστον 3-4 πιτζαμούλες από το Οysho, που έχουν επάνω κάτι ροζ, κάτι με ζωάκια και κάτι απίστευτα χνουδωτό. Δίπλα από τις οποίες όμως υπάρχουν πλέουν και τα πολύ naughty εσώρουχα και τα δαντελομεταξωτοσατέν που φοράς για να εντυπωσιάσεις το αντίθετο φύλο.

- Στο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα όπως μπαίνεις, μαζί με τα κλειδιά σου αφήνεις και λογαριασμούς που έρχονται πλέον στο δικό σου όνομα.

- Ξεκινάς να σκέφτεσαι που θα πας διακοπές το επόμενο καλοκαίρι από τον Νοέμβριο, και το αναφέρεις συχνά για να ξεκαθαρίσεις την θέση σου με τους συνεργάτες σου. Αν δεις πως δεν εννοούν να το καταλάβουν, κρεμάς πόστερ με φωτογραφία του επιθυμητού προορισμού στο γραφείο σου και αρχίζεις να μιλάς δυνατά στο τηλέφωνο με ταξιδιωτικούς πράκτορες, με την ελπίδα πως θα ακούσουν όλοι πόσο αποφασισμένη είσαι να πας όπου θες να πας, όποτε θες να πας.

- Τις Τετάρτες, προτιμάς να βγεις με τις φίλες σου, παρά με τον σύντροφό σου. Ας μείνει σπίτι να δει μπάλα. Δεν σε νοιάζει πια που προτιμάει 11 ιδρωμένους άντρες αντί για σένα ένα βράδυ. Ξέρεις πως αν χάσει η ομάδα του, θα φορέσεις ένα διακριτικό της αντίπαλης ομάδας το βράδυ και θα νευριάσει, και έτσι θα καταλήξετε σε τρομερό sex. Αν κερδίσει η ομάδα του, έτσι κι αλλιώς το sex θα είναι τρομερό. :P

- Είσαι οικονομικά ανεξάρτητη. Μπορείς, και θα πάρεις την τσάντα που σου αρέσει. Και δεν θα δώσεις λογαριασμό σε κανέναν.

- Δυστυχώς, το σόι του καλού σου είναι αναγκαίο κακό. Και το δικό σου. Οι ερωτήσεις θα πέφτουν βροχή, όπως και ο κριτικισμός, και από τις δύο φαμίλιες.

- Σκέφτεσαι πως θα ήταν αν έκανες ένα παιδί. Σοβαρά πια. Ή αν ήδη έχεις ένα, πως θα ήταν αν είχες ένα δεύτερο.

- Αρχίζεις να χάνεις κόσμο. Και λόγω δουλειάς, και λόγω ηλικιών. Οι μεγαλύτεροι φεύγουν και σου λείπουν. Οι φίλοι τρέχουν και χάνονται μέσα στις ζωές τους.

- Σκέφτεσαι "κάθε πέρσυ και καλύτερα". Από όλες τις πλευρές.

- Βλέπεις σε μαγαζιά μπλουζάκια που έχουν επάνω ήρωες τους Ντίσνευ και αναπολείς τα παιδικά σου χρόνια. Πετυχαίνεις στην τηλεόραση αυτές τις απαίσεις τηλεταινίες της Barbie και θυμάσαι την πρώτη σου Barbie και πόσο την κάτσιασες και την ξεμάλλιασες. Και μετά σε πιάνει η φρίκη, συνειδητοποιώντας πως όλα αυτά έγιναν το λιγότερο 20 χρόνια πριν.

- Μετράς και ξαναμετράς τις θερμίδες, διαβάζεις τα συστατικά στις συσκευασίες και αγοράζεις προιόντα Κορρέ. Θεωρείς πως τα βιολογικά/οργανικά/φυσικά καλλυντικά θα σε σώσουν. Αυτά δεν τα ήξερες στα 20 σου, γιατί τότε δεν υπήρχε το ίντερνετ να σε διαβεβαιώνει πως ο Διάολος κρύβεται στα Έψιλον.

- Σου έχει απομείνει τουλάχιστον ένας με δύο φίλοι από τα μικράτα σου.

- Έχεις ανακαλύψει πως ακόμα και αν δεν διαβάζεις βιβλία ψυχολογίας, μπορείς να αναλύσεις και να κατανοήσεις τις συμπεριφορές γύρω σου, ειδικότερα την συμπεριφορά του συντρόφου σου. Η πλάκα είναι πως αν και ξέρεις πια τα χούγια του, οι καυγάδες γίνονται ακόμα για τους ίδιους, ηλίθιους λόγους. Και όχι, αρνείσαι ακόμα να δεχτείς πως δεν μπορεί να βάλει το κωλόχερό του να κατεβάσει το καπάκι της λεκάνης, δεν σκέφτεται (το ζώον) να καπακώσει την οδοντόκρεμα, δεν θα μάθει ποτέ να ρίχνει τις στάχτες μέσα στο τασάκι και δε θα σταματήσει να κοιμάται στον καναπέ όσο κι αν του γκαρίζεις να πάει να κοιμηθεί στο κρεβάτι, άσχετα αν αυτός επιμένει πως "δεν κοιμόταν, σκεφτότανε"....

- Νιώθεις την κούραση πιο έντονη. Κάποτε έβγαινες, ξενυχτούσες, τώρα νυστάζεις και έχεις πονοκέφαλο και δεν μπορείς να κλειστείς τόσο εύκολα σε ένα καταγώγιο για 4-5 ώρες. Προτιμάς ένα σινεμά, και ένα ποτήρι λευκό κρασί, και μια Κυριακή στην παραλία.

- Και όσο διαβάζεις αυτό το post, σκέφτεσαι πως πρέπει να ξεκουβαλήσεις και να πας να μαγειρέψεις/να δουλέψεις/να πάρεις τηλέφωνα και να βάλεις μπρος, γιατί η ώρα δεν γυρίζει πίσω, γαμώτο...

Meanwhile, somewhere in China...

2011-12-02T14:19:00.000+02:00

Γαμιέται Ο ΚΟΚ. Τα νεύρα μου. Αυτά τα μηχανολογικά στο λαιμό μου κάθονται.

A mind in pause.

2011-12-01T23:43:00.000+02:00

Δεν ξέρω τον λόγο ακριβώς, αλλά ξαφνικά εδω και 2 μήνες αποφάσισα πως πρέπει να συνεχίσω την μόρφωσή μου. Ξεκίνησα μια γλώσσα (ακόμα), μαθήματα οδήγησης (ναι, δεν έχω δίπλωμα) και έβαλα στόχο να τελειώσω την Αρμονία και Αντίστιξη που είχα παρατήσει χρόνια πριν, όταν ήμουν στο Πτυχίο για το πιάνο.

Ομολογουμένως, δεν είμαι πια 18 χρονών και η μαθησιακή μου εποχή έχει περάσει προ πολλού. Δυσκολεύομαι να αποστηθήσω μεγάλα κείμενα, τα έχω βρει μπαστούνια με το δίπλωμα επειδή είναι κάτι που πραγματικά ΔΕΝ θέλω να κάνω (αλλά πρέπει εξ ανάγκης) και οι ανάγκες της καθημερινότητας δεν με αφήνουν να συγκεντρωθώ για πολύ ώρα σε κάτι.

Όταν ήμουν 16-17 χρονών, πήγαινα σχολείο, μάθαινα 3 γλώσσες ταυτόχρονα, πήγαινα ωδείο, και έκανα και τέννις. Πως στο διάολο τα κατάφερνα τότε; Τώρα δουλεύω και κοιμάμαι 3-4 ώρες τη μέρα ενώ τότε κοιμόμουν 8. Ειλικρινά απορώ. Μου φαίνονται όλα τόσο μακρυνά...

Ίσως είναι η ψυχολογία. Πρέπει να παίζει εξαιρετικά μεγάλο ρόλο. Τότε ήμουν πολύ ανέμελη, έβγαινα κάθε Παρασκευή και Σάββατο και γυρνούσα σπίτι αφού είχε ξημερώσει. Τώρα δεν θέλω να βγω. Και όταν βγαίνω, όλοι λένε για την κρίση, για τους χωρισμούς τους, για το ότι δεν έχουν αυτά που θέλουν. Κανείς δεν σκέφτεται πως απλά βγήκαμε για να δούμε ο ένας τον άλλον και να πούμε δυο μαλακίες. Τα υπόλοιπα τα σκέφτομαι όλη μέρα, θέλω στις 3 ώρες που θα ξεκλέψω για να βγω να μην τα αναφέρω.

Χρειάζομαι κάποιον να με καταλαβαίνει. Γκόμενο/φίλο/σύντροφο. Σε αυτόν τον τομέα, όσο πιο τυπικά είναι τα πράγματα τόσο καλύτερα. Ξεκάθαρα και ήρεμα. Ένα σινεμά, μια βόλτα, μια ζεστή κουβέντα, και στην τελική, sex. Όχι στην αρχική όμως. Δεν σκέφτομαι πια καν να βρω μια αδελφή ψυχή. Αυτή την ιδέα την σκότωσα και δεν έχω καμιά όρεξη να την αναβιώσω ούτε στο μυαλό, ούτε στις ελπίδες μου, αφού εξ αρχής ήταν πολύ ακριβή για να την θέλω. Κάποιον απλά να καταλαβαίνει. Όχι τον πρώτο τυχαίο που βρέθηκε μπροστά σου και έτυχε.

Αλλά, γαμώτο πια, φτάνεις να απηυδείς με το πόσο ρηχά είναι όλα.

Μπα, δεν με βγάζει απόψε...

"Γράψε 5 πράγματα που λίγοι ξέρουν για σένα" (Boredom & memes go together)

2011-11-30T15:11:00.001+02:00

Λίγοι ε; Και πέντε κιόλας...

1) Αντίθετα με το σύνηθες εδώ στην Ελλάδα, δυστυχώς με βαφτίσανε με 2 ονόματα. Πως λέμε Άννα-Μαρία; Μαρία-Ελένη; Ε, λοιπόν, εγώ είμαι η Ελευθερία-Αλεξανδριανή. Γουάου ε; Αυτό που δεν ξέρανε οι γονείς μου είναι πως το παιδί παίρνει το όνομα που λέει ο νονός την στιγμή της βάφτισης. Ο νονός μου, που είναι πολύ τρελλό τυπάκι και ωραίος χαρακτήρας, έβαλε στοίχημα με τους φίλους πως θα φρικάρει τους γονείς μου και εκείνη την ημέρα κέρδισε 30 χιλιάδες δραχμές. Την ώρα που ο πάτερ ρώτησε "Και το όνομα αυτής;", ο τρελλάρας νονός απάντησε Ελευθερία-Αλεξανδριανή τόση γρήγορα που οι δικοί μου δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Η ταυτότητα της βάφτισης λέει Ελευθερία, αλλά επισήμως έχω δύο ονόματα. Επίσης, Αλεξανδριανή λένε την μάνα του νονού, ελληνίδα εξ Αιγύπτου, που όσο ζούσε (και επειδή δεν απέκτησε εγγόνια εν ζωή), μου έκανε τα καλύτερα δώρα σε γιορτές. Βγήκε και κάτι καλό από τον όλο πανικό.

2) Όσοι έχουν έρθει σπίτι μου το ξέρουν, αλλά επειδή είναι λίγοι, νομίζω μπορώ να το αναφέρω εδώ. Έχω μια μανία με τα ρολόγια. δεν φοράω ποτέ ρολόι στο χέρι, αλλά το σπίτι μου έχει ένα ρολόι σε κάθε δωμάτιο. Σε μερικά και δύο. Πρέπει πάντα να ξέρω τι ώρα είναι.

3) Είμαι αλλεργική στο χρώμα ροζ. Όχι μόνο από πεποίθηση, αλλά κυριολεκτικά. Κάποια συστατικά που συνθέτουν την ροζ βαφή για ρούχα, εσώρουχα, σεντόνια και υφάσματα, αντιδρούν με το δέρμα μου και γεμίζω ωραιότατες φλύκταινες.

4) Γράφω και με τα δύο χέρια. Με το δεξί γράφω κανονικά. Με το αριστερό γράφω ανάποδα. Από τα δεξιά προς τα αριστερά, με αντρεστραμμένη φορά και εικόνα. Για να διαβάσεις αυτό που γράφω με το αριστερό πρέπει να σηκώσεις την σελίδα στο φως και να την γυρίσεις από την άλλη πλευρά. Πρέπει να υπάρχει όνομα για αυτή την περίπτωση αλλά δεν το έχω ανακαλύψει ακόμα.

5) Έχω τόσο λευκό και λεπτό δέρμα που το καλοκαίρι, στον ήλιο ή στην παραλία, φαίνονται από μέσα οι φλέβες και τα οστά (αν λυγίσω το χέρι ή το πόδι). Παράξενο αλλά αληθινό. Φέτος, οι φίλοι μου σπάγανε πλάκα με το ζήτημα.

Πείτε τα δικά σας... Κουμπάρα; Ατάσθαλε;

Some more light rage.

2011-11-27T13:19:00.000+02:00

Είναι μερικά πράγματα που με εκνευρίζουν στο έπακρο. Oh yeah, here it comes. Η λίστα του διαόλου:

- Τα super market και παντώς είδους μεγάλα καταστήματα ρούχων, mall, εκπτωτικά χωριά και ένα σωρό ηλιθιότητες που ξεφυτρώνουν συνέχεια στην Αθήνα. Έχω μίσος με τα super market, όπου πλήθος κόσμου περιδιαβαίνει τους διαδρόμους σαν τα zombie από το Walking Dead, γεμίζοντας καροτσάκια με ένα σωρό αηδίες. Μισώ τις ουρές που δημιουργούνται στα ταμεία και περνάς μισάωρα τσεκάροντας τι έχει αγοράσει ο μπροστινός και ο πίσω σου. Το ενοχλητικό beep που κάνουν οι οπτικοί αναγνώστες. Τα κλισέ ψώνια του κάθε τύπου ανθρώπου: τα βιολογικά γαλατολαχανίδια της κάθε αναγνώστριας του Vita, τα έτοιμα γεύματα/μπύρες/κατεψυγμένες πίτσες/έτοιμες μακαρονάδες σε σακουλάκια που θέλουν μόνο βράσιμο-κλπ που αγοράζουν οι εργένηδες, και τα αρχαιολογικής σημασίας και ονομασίας απορρυπαντικά (τύπου ΒΙΜ, Dixan, κλπ) μαζί με φυτιλάκια για τα καντήλια και τις ζέρσευ κάλτσες που αγοράζουν οι θειές και οι γιαγιάδες. Επίσης νευριάζω με τα γεμάτα μαλακίες stand που βρίσκονται κοντά στο ταμείο, με τσίχλες και αναπτήρες. Και ακόμα περισσότερο νευριάζω με μαλάκες και απογόνους αυτών, που θεωρούν πως "ότι τρως μέσα στο super market, είναι κερασμένο από την επιχείρηση" ή έστω μπορείς να τρως ΜΕΣΑ στο super market. Σε μισή ώρα θα είσαι σπίτι σου ρε κρετίνε, δεν μπορείς να κάνεις υπομονή να μπουκωθείς εκεί πέρα; Πρέπει να μασάς σαν την καμήλα και να σε βλέπουμε όλοι; Στα τσακίδια, ζώα.
Όσο για τα παρόμοια του είδους καταστήματα, ναι, θεωρώ πως η ομογενοποίηση της ένδυσης, του στυλ και της διατροφής είναι έγκλημα. Ίσως είμαι περίεργη εγώ, που ότι αγοράσω πρέπει να το τροποποιήσω για να ταιριάζει στα γούστα μου, και πολλές φορές η κολλητή μου γελάει όταν κοιτάζω ένα λευκό φόρεμα και της λέω πως αυτό σε κόκκινο θα ήταν οπτασία, γιατί ξέρει πως θα αγοράσω εν τέλει το λευκό και θα περάσω 3-4 μέρες για να το βάψω, να το κοντύνω, να το στενέψω και να του αλλάξω τα φώτα μέχρι να δω μπροστά μου κάτι που να με ενθουσιάζει να το φορέσω.

- Οι γυναίκες που παίζουν κομπολόι. Πω, τι φρίκη όμως. Και μπεγλέρι. Σιγά, μαντάμ, δεν τραγουδάς σε ρεμπετάδικο και αν δε σε λένε και Μαριώ, δεν το έχεις κούκλα μου.

- Τους ταξιτζήδες που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα. Don't get me wrong, εκτιμώ τους ταξιτζήδες όσο κανείς στην Αθήνα. Με έχουν ξελασπώσει άπειρες φορές και έχουνε πατήσει το γκάζι στο τέρμα για να φτάσει η αρχοντιά μου σε συναντήσεις στην ώρα μου, έχουνε πει τα προβλήματά τους και τους έχω ακούσει για ώρες, επι χρόνια τώρα και δεν έχουνε βγάλει λέξη όσο κι εγώ καθόμουν σιωπηλή μέσα στο όχημά τους. Αλλά είναι μερικοί ρε αδερφάκι μου που απλά δεν την παλεύουνε. Ή σε πρήζουνε με κοπλιμέντα και αισχρό πέσιμο, ή θεωρούν πως πρέπει να σε διδάξουν για την ζωή μέσα στην μισή ώρα που διαρκεί η διαδρομή. Ειδικότερα το πέσιμο, από λιγδερούς 65άρηδες με νυχάκι στο μικρό δάχτυλο και χρυσό δαχτυλίδι, απλά με αναγουλιάζει.

- Τις βελούδινες φόρμες που είναι πολύ του συρμού. Δε με νοιάζει αν τις φοράνε 20άρες ή 60άρες, απλά είναι εμετικές. Ειδικά αυτές που γράφουνε διάφορες μαλακίες πίσω, με στρασάκια, διαμαντάκια ή χρυσές κλωστές. ΕΛΕΟΣ.

- Τα κάστανα.

- Τα ζευγαράκια που γλωσσοφιλιούνται ακριβώς δίπλα μου/πίσω μου/μπροστά μου στις καφετέριες. Μπορώ να βαρέσω άσχημα άνθρωπο για κάτι τέτοιο. Σλάπα σλούπα, η γλώσσα να κάνει εξέταση από τις αμυγδαλές μέχρι το παχύ έντερο, έλεος ρε φίλε, δε με νοιάζει πόσο τη θες, εγώ δεν βγαίνω να πηδιέμαι στο δρόμο όσο και αν θέλω τον άλλον. Πιάσε μια γκαρσονιέρα και ξαλάφρωσε να τελειώνουμε.

- Τους πρήχτες της πολυκατοικίας που θέλουνε να γίνεις διαχειριστής.

- Όλους αυτούς τους τρέντηδες που ανακοινώνουν πως τρώνε σούσι και σασίμι, και πίνουνε πράσινο τσάι και νευριάζουν που καπνίζεις στο δρόμο. Φίλε, θα καπνίζω όσο θέλω και όπου θέλω. Εσύ τη βρίσκεις με ωμά ψάρια, εγώ με τη νικοτίνη.

- Τα MAC. Bourjois for ever.

Και τώρα που τα είπα και ξέδωσα λίγο, πάω να ετοιμαστώ γιατί κάποιος εδώ δίπλα με παρακαλάει εδώ και μία ώρα να πάμε μια βόλτα και σε λίγο απλά θα τραβήξει την πρίζα του pc.

Lost in translation.

2011-11-23T12:57:00.000+02:00

I'm unclean, a libertine
And every time you vent your spleen,
I seem to lose the power of speech,
Your slipping slowly from my reach.

As you were, soldier.

2011-11-09T11:20:00.000+02:00

... διαβάζοντας αυτά που έγραφα ένα χρόνο πριν, κατανοώ πως βρίσκομαι σε καλύτερη θέση. Τουλάχιστον είμαι όρθια και έχω δουλειά. Δεν έχουμε μέλλον σαν χώρα, αλλά μπορώ να το βλέπω καθιστή και όχι κλινήρης.

Πονάω το Βασίλη που έχασε τον πατέρα του, ένα χρόνο πριν τέτοια μέρα.

Αλλά τον έχω εδώ, και το παλεύουμε παρεούλα, όπως μόνο οι πραγματικοί φίλοι μπορούν.

Δεν τον ξεχνάω, αλλά προσπαθώ να μην τον θυμάμαι κάθε πέντε λεπτά. Έτσι κι αλλιώς δεν ενδιαφέρεται καθόλου, και ότι νιώθω εγώ δεν παίζει πια κανέναν ρόλο. Χθες γιόρταζε και θυμόμουν πέρυσι πόσο δύσκολα πέρασε η μέρα. Χθες, απλά έτρεχα από την μια δουλειά στην άλλη και στο τέλος της μέρας το σκέφτηκα για λίγα λεπτά πριν με πάρει ο ύπνος στον καναπέ, ξεθεωμένη. Δεν είχα κουράγιο ούτε ως το κρεβάτι να πάω.

Κρύες, άδειες αγκαλιές και υποσχέσεις δεν χρειάζομαι πια. Τα καταφέρνω και μόνη μου. Μοναχικά, πιεσμένα, αλλά ρεαλιστικά και όχι αληθοφανή.

Κουράγιο σε όλους εκεί έξω...

Μεγάλωσα και δεν το κατάλαβα...

2011-10-31T22:46:00.000+02:00

Αυτό το obituary-like blog μερικές φορές με κάνει να αναρωτιέμαι τι άνθρωπος είμαι.
Συμβαίνουν όμως και μερικά ωραία, που ίσως πρέπει να αναφέρω για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι οι στιγμές, οι καλές στιγμές, σε κρατάνε τελικά ζωντανό.

Πριν δυό μέρες είχα μια πολύ αγαπησιάρικη επίσκεψη. Μια φίλη μου παιδική, τι παιδική δηλαδή, έχουμε φωτογραφίες που είμαστε μωρά στην ίδια κούνια με την συγκεκριμένη κοπέλα. Ο ορισμός "αδελφική φίλη" είναι λίγος για να περιγράψω αυτό που με συνδέει μαζί της.

Η συγκεκριμένη φίλη μου, λοιπόν, παντρεύτηκε στα 18 της και έκανε παιδί λίγο αργότερα. Ζει μόνιμα στην επαρχία, στο νησί, και κάθε φορά που πάω εκεί την βλέπω, ή όταν έρχεται Αθήνα με βλέπει εκείνη. Μαζι και ο γιος της, που τώρα πια είναι κανονικό παιδάκι και είναι ίσως το μόνο πιτσιρίκι που πραγματικά αγαπάω και ανέχομαι, και εγώ είμαι η Λίλα του. Θα ριχνόμουν και στην φωτιά για το παιδί της Λένας. Τόσο πολύ το αγαπάω.

Το φέρανε εδώ οι γονείς του και μου το αφήσανε για να πάνε για δουλειές και επισκέψεις σε συγγενείς, επειδή ο μικρός δήλωσε πώς "θα μείνει στη Λίλα και δεν θέλει να πάει πουθενά αλλού". Εγώ, όταν έρχεται ο μικρός εδώ, κάνω πράγματα που δεν κάνω ποτέ άλλοτε. Θέλω να του μαγειρέψω, να του φτιάξω γλυκά, να δούμε μαζί κινούμενα σχέδια, να κάνουμε βλακείες και να γκρεμίσουμε το σπίτι κανονικά.

Και εγώ δεν είμαι έτσι. Όχι με άλλα παιδιά, ούτε με τον εαυτό μου. Αυτό το μικρό, μου βγάζει ότι πιο ωραίο έχω μέσα μου, ότι πιο γλυκό και καλό, και το νιώθει αυτό, γι'αυτό με αγαπάει.

Αφού λοιπόν είδαμε ένα σωρό ταινίες και κάναμε ένα σωρό βλακείες, τον ρώτησα τι θέλει να φάει και μου δήλωσε πως μόνο pizza θα είχε το μενού. Άντε κάνε ζύμες και σάλτσες με σπασμένο πόδι.

Με έσυρε στην κουζίνα, γιατί ήθελε την δική μου πίτσα, αυτή που έχει πάνω το τυρί σε αστεράκια και τις πιπεριές-λουλούδια (να είναι καλά τα κουπ-πατ), και όση ώρα εγώ σερνόμουν και μαγείρευα, εκείνο καθότανε σαν αγγελάκι στο τραπέζι και έτρωγε ότι πιπεριές είχανε απομείνει και με ρωτούσε για τη μαμά του όταν ήτανε μικρή. Του έλεγα ιστορίες από τα "νιάτα" μας, που τρομάζαμε τον πατέρα του (επίσης παιδικός μου φίλος και συγχωριανός), που πλακώναμε στο ξύλο τους θειούς του (επίσης παιδικούς μου φίλους και κολλητούς ως τα τώρα), που ρίχναμε πέτρες στο παράθυρο της προγιαγιάς του και την τρομάζαμε όταν κοιμότανε και ένα σωρό μαλακίες που κάναμε παιδιά με τη μάνα του, τα καλοκαίρια στο νησί.

Ο μικρός είχε σκάσει στο γέλιο και όλο ήθελε να μάθει, μιας και ο πατέρας του του λέει πάντα "Να ρωτήσεις τη Λίλα να σου πει". Και ξαφνικά εκεί που γελούσαμε και του μαγείρευα, θυμήθηκα την γιαγιά μου. Γύρισα πίσω 20 χρόνια και. Στο κουζινάκι της, να μαγειρεύει, εγώ να τη ρωτάω για τη μάνα μου, εκείνη να πηγαινοέρχεται και να γελάει, και να πίνει μια γουλιά καφέ, να κάθεται λίγο, να ξανασηκώνεται για να δει την κατσαρόλα, και άντε πάλι λίγο καφέ, και λίγα γέλια ακόμα. Η μυρωδιά της κουζίνας, η μυρωδιά της γιαγιάς, το σπίτι της, τα πραγματά της, η αγκαλιά της. Όλα αυτά. Και ένιωσα ένα κύμα ζεστασιάς και αγάπης, που είχα τόσο καιρό να νιώσω, που πραγματικά με διέλυσε.

Με πήρανε τα κλάματα. Δεν ξέρω γιατί, έχω καταντήσει μια ευσυγκίνητη αηδία τώρα τελευταία. Αν αυτός ο μικρός ένιωθε χθες αυτό που ένιωσα κι εγώ πριν 20 χρόνια εκείνη τη μέρα, αν του μείνει στη μνήμη αυτή η μέρα, όπως μου είχε μείνει και εμένα τότε, θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένη.

Δε με είδε που έκλαιγα. Ήτανε τόσο απορροφημένο και χαρούμενο που δεν το ένοιαζε τίποτα. Έφαγε, κοιμήθηκε στον καναπέ με μια κουβερτούλα πάνω του και όταν ξύπνησε είχανε έρθει και οι γονείς του. Όσο κοιμότανε, έλεγα στη Λένα τι έγινε, και με πήρε αγκαλιά. Όλοι αγκαλιά με παίρνουνε αυτό τον καιρό, σα να είμαι κάνα κακοποιημένο ζώο or something. Της το είπα και γελούσα, αλλά μου απάντησε εξαιρετικά σοβαρά πως η κακοποίηση δεν είναι πάντα εμφανής. Είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει ακριβώς τι μου συνέβει πριν κάποιους μήνες, και είναι πάντα η φωνή της Λογικής και της στοργικότητας. Μια πραγματική μανούλα. Μου είπε πως οι άνθρωποι πρώτα κακοποιούν ψυχές και μετά σώματα. Και πόσο μεγάλη αλήθεια είναι αυτή, πραγματικά, αν κάτσεις να το σκεφτείς. Μου είπε πολλά, όσο ο Πέτρος "καθάριζε" την πίτσα που είχε αφήσει ο γιος του. Το σημαντικότερο όλων, πως αν τους τύχαινε ποτέ τίποτα, έχουν αφήσει ρητές εντολές να παραμείνει το παιδί μαζί μου. Μαζί με ΕΜΕΝΑ. Αυτό με χτύπησε σαν βόμβα μεγατόνων. Ο Πέτρος, που πάντα γελάει και ποτέ δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά, ήτανε τόσο σοβαρός που τρόμαξα. Μου είπανε πως το συζητούσανε και δεν σκέφτηκαν άλλον άνθρωπο για αυτό το σκοπό. Κλάμα, κακό, ιστορίες, τι να συζητάω. Μεγαλύτερη τιμή δεν μου έχει ξανακάνει άνθρωπος. Δεν θέλω ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά και μόνο που το σκέφτηκαν, για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό.

Φύγανε αργά το βράδυ. Το σπίτι μου γέμισε αυτή τη μέρα. Με γέλια, με δάκρυα, με χαρά. Ο μικρός έφυγε κοιμησμένος, γιατί αν είναι ξύπνιος, πάντα γατζώνεται πάνω μου και δεν θέλει να φύγει με τίποτα.

Ίσως αυτό να είναι η χαρά της μητρότητας. Δεν ξέρω. Δεν έχω παιδιά ακόμα. Αλλά πρέπει να είναι το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο. Μια δική σου οικογένεια. Με έναν δικό σου άνθρωπο και ένα δικό σου παιδί. Μια αγκαλίτσα από μικροσκοπικά χεράκια, από κάτι δικό σου, από το αίμα σου. Ένα σπίτι να γυρνάς από τα σκατά του κόσμου και να σε περιμένει κάποιος που σε αγαπάει πραγματικά.

Όσοι το έχετε εκεί έξω, είσαστε πολύ τυχεροί. Ελπίζω να το έχω κι εγώ αργά ή γρήγορα. Γρήγορα, θα ήταν προτιμότερο...

Καληνύχτα μικρά μου...

2011-10-27T22:07:00.002+03:00

Κάταγμα στο πόδι. Αυτά. Πόνος, παυσίπονα και πολύς ύπνος. Γιέα.

Ελπίζω να είσαστε καλά εκεί έξω όλα σας...

Αν το κατάλαβα λέει...

2011-10-13T22:52:00.001+03:00

Κρίμα για όλα.

Πόσος κόπος χαμένος.

Τώρα περνάω τις μέρες μου χαμένη στις νότες μου. Αρμονία και άγιος ο Θεός.

Και ένα τραγουδάκι για να μας γεμίσει ελπίδα, γιατί αλλιώς αδειάσαμε, αγάπες μου.

Βρήκα κάτι πολύ παλιά λευκώματα από την εποχή του Γυμνασίου. Μια κοπέλα, φίλη μου, είχε γράψει μέσα "Αν αγαπάς κάτι, άστο να φύγει. Αν γυρίσει θα είναι για πάντα δικό σου, αλλιώς δεν ήταν ποτέ..."

Α ρε Ισμηνάκι, πόσο δίκιο είχες.

Γι'αυτό και εγώ περνάω τις ώρες μου παρέα με ένα πιάνο και πολλούς νεκρούς πια συνθέτες και που ξέρεις; Ίσως βγει κάτι καλό από αυτές τις νέες μου συνήθειες.

Να είσαστε καλά όλοι εκεί έξω. Καλήνυχτα μικρά μου :)

Με ένα ρολόι στην θέση της καρδιάς...

2011-10-08T01:22:00.000+03:00

Τελικά μόνο εδώ μπορώ να ανοίξω πραγματικά τον εαυτό μου. Όχι ότι έχω τίποτα πια μέσα μου να μιλήσει. Νομίζω τα σίγασα όλα για τα καλά.

Οι άλλο, απ'έξω, βλέπουν αυτήν που ξέρουν. Ένα περίεργο, εσωστρεφές πλάσμα που δεν λέει πολλά. Αλλά δεν με ακούνε πια να κλαίω. Είναι απίστευτο πόσα μπορεί να πιστέψει κάποιος αν του τα λες με ένα τυπικό χαμόγελο.

-Τι κάνεις; Όλα καλά;
-Μια χαρά όλα.
-Μπράβο ρε συ, χαίρομαι, επιτέλους πας μπροστά (κλπ κλπ κλπ).

Τρεις λέξεις είναι. Γιατί να μην τις λέω; Ψέμματα είναι, δεν το συζητώ, αλλά ποιός νοιάζεται στην τελική; Αυτοί παίζουν το ρόλο τους ρωτώντας με, και εγώ παίζω το δικό μου με το να τους απαντώ. Δυο άνθρωποι ξέρουν τι (δεν)έχω μέσα μου και αυτοί μου είναι αρκετοί. Και οι δυο, γυναίκες. Αν κρατιέμαι από κάτι μερικές φορές, αυτό είναι αυτές οι δύο.

Ίσως, στην τελική των πραγμάτων, μερικές φορές θα έπρεπε να παραδεχόμαστε πως δεν είμαστε οι υπερήρωες της ιστοριούλας μας. Ίσως να είμαστε απλά κομπάρσοι στις ζωές άλλων, που αντέχουν τα βάσανα και δεν λυγάνε. Δεν ξέρω πια. Εντελώς χαμένη, αυτό είμαι.

Ίσως να πέρασαν τα ωραία και από δω και πέρα να αρχίζει η ανηφοριά. Η κολλητή μου λέει πως αυτό που θεωρεί εντελώς εξωπραγματικό στην περίπτωσή μου, είναι πως λυγάω σε θέματα καρδιάς. Πως λυγάω big time εκεί. Δεν με πτοούν ούτε η ανεργία, ούτε η ανυπαρξία μέλλοντος, ούτε η υγεία ή έλλειψη αυτής. Μου έλεγε σήμερα το απόγευμα που είχε έρθει από δω πως έχει φρικάρει με την οικονομική της κατάσταση, κάπως σαν εμένα ένα χρόνο πριν. Ήταν πολύ χάλια, είναι σε δεινή θέση οικονομικά και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την παρηγορήσω και να την βοηθήσω όσο περισσότερο μπορώ υλικά και ψυχολογικά. Αυτό έκανε και εκείνη πέρισυ, και αυτό είναι που μετράει.

Μέσα σε όλο τον αχταρμά της μου είπε πως με έχει ανάγκη, έχει ανάγκη να με δει καλά και δυνατή για να αντέξουμε παρέα. Αυτά που δεν ακούσαμε ποτέ από γκόμενους και εραστές, τα λέμε η μία στην άλλη. Τα υλοποιούμε μεταξύ μας. Μου είπε πως ντρέπεται να μου ζητάει βοήθεια όταν εγώ είμαι ήδη χάλια, αλλά το έχει ανάγκη. Πως με έχει ανάγκη.

Ειλικρινά μιλάω, έχω να κλάψω μήνες. Καταπίεσα ότι ένιωθα τόσο καιρό τόσο πολύ, που τώρα απλά κατατρώει το μέσα μου. Δεν μπορώ να ηρεμήσω, αλλά δεν το βγάζω προς τα έξω πια. Όταν μου το είπε αυτό, ξέσπασα τόσο άσχημα και για τόση ώρα που την τρόμαξα. Νομίζω πως είχα ανάγκη να ακούσω πως κάποιος ενδιαφέρεται για μένα, πως με έχει και εκείνος ανάγκη με τη σειρά του, πως δεν υπάρχω για να υπάρχω για πλάκα σε αυτη τη γη.

Τώρα εκείνη κοιμάται μέσα. Το σπίτι μου είναι καταφύγιο για παντός είδους πληγωμένους και στραπατσαρισμένους. Ο καλύτερός μου φίλος με λέει "Μαμά-Νοσοκόμα" και γελάμε. Έρχονται εδώ, ότι ώρα τους βαρέσει η ατυχία τους, και δεν τους αφήνα να φύγουν αν δεν σιγουρευτώ πως είναι καλά. Εγωιστικό, το ξέρω, αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.

Μπορεί να το κάνω για να μην συμβεί τίποτα και μετά το έχω κρίμα μέσα μου.

Μπορεί να το κάνω επειδή το έχω ζήσει αυτό και δεν θέλω να ξαναγίνει.

Εμένα να δω ποιος θα με ηρεμήσει...

Μου λείπει εκείνος, ρε γαμώτο. Μου λείπει πάρα πολύ. Συνέχεια.

2011-10-05T09:21:00.000+03:00

Disarm you with a smile
And leave you like they left me here to wither in denial
The bitterness of one who's left alone...

Υπάρχουν κι αυτές οι νύχτες...

2011-09-28T22:30:00.000+03:00

Τι στάδιο είναι αυτό που περνάω τώρα δηλαδή;

Πάει ένας χρόνος και όλα με κουράζουνε πιο πολύ τώρα πια. Νιώθω γερασμένη επι δέκα.

Πιο μόνη επί δέκα. Πιο ξένη. Πιο ανίσχυρη. Πιο παγωμένη. Χωρίς θέληση.

Δε με νοιάζει να βρω κάποιον να με καταλαβαίνει. Δεν θέλω κάποιον δίπλα μου.

Μερικές σχέσεις σε καθορίζουν σαν άνθρωπο. Άλλες σε καταστρέφουν στο τέλος, άλλες σε ανεβάζουν. Οι πιο πολλές το πρώτο.

Πότε περνάει όλο αυτό;

Πόσα χρόνια θα χρειαστούν; Και πόσες ζωές;...

Κάνω, κάνω, κάνω κουράγιο αλλά δεν είμαι και καμιά αγία.

Αν ξέρει κανείς πως σκοτώνονται τα συναισθήματα, ας μου το πει κι εμένα....

Πολλές επιστολές με έναν αόρατο παραλήπτη. Πολλές μάχες με έναν αόρατο εχθρό.

Γιατί τόσο αίμα;

Φοβάμαι πως έχω γίνει ένας Δον Κιχώτης και πολεμάω με ανεμόμυλους-δράκους.

Φοβάμαι την ώρα που θα φύγουν οι φίλοι και θα μείνω ολομόναχη στους τέσσερις τοίχους.

Φοβάμαι το κάθε όνειρο που θα τελειώσει και να ξυπνήσω στο πουθενά πάλι.

Φοβάμαι την κάθε λέξη και το κάθε τραγούδι που θα με γυρίσει πίσω νοερά.

Πόση αντοχή να έχει ένας άνθρωπος; Κάθε μέρα πρέπει να επιζήσουμε σε ένα πολύ εχθρικό κόσμο, με ένα σωρό προβλήματα. Η μόνη όαση είναι αυτοί που αγαπάμε. Αυτοί που μπορούμε να δώσουμε την καρδιά μας και να είμαστε σίγουροι πως δεν θα την πετάξουν.

Αυτή τη στιγμή ξέρω ότι το μυαλό μου είναι εδώ, μαζί μου, στο Τώρα, αλλά δεν έχω την παραμικρή ιδέα που είναι η καρδιά μου. Αυτό με τρομάζει πιο πολύ απ' όλα στην τελική.

Ξέρεις τι είναι να βγάζεις τα ρούχα σου κάθε μέρα και να βλέπεις να χάσκει το κενό στο στήθος σου;

Τι άλλο μπορεί να έχει αξία στην ζωή όταν υπάρχει αυτή η μαύρη τρύπα;

Δεν μπορώ να καταλάβω πολλά, αλλά αυτό δεν χρειάζεται να το καταλάβεις. Το νιώθεις. Είναι το Κρύο.

2011-09-25T22:41:00.002+03:00

Η Εκάτη τα είπε όλα...

Καληνύχτα...

2011-09-25T13:53:00.000+03:00

Ohfuckit.

Έχω βαρεθεί τους πάντες και τα πάντα.

Μου φαίνεται θα τα κλείσω όλα και θα περνάω τον ελεύθερό μου χρόνο χωμένη σε καμιά βιβλιοθήκη, να ξεχνιέμαι στα βιβλία.

Αυτός ο βομβαρδισμός πληροφοριών για προσωπικές ζωές, οικονομίες και νέα μέσω δικτύων κοινωνικής καταστροφής μου την έχει δώσει άσχημα.

Στην τελική, όποιος θέλει να μάθει νέα σου, μπορεί να σου στείλει και κάνα SMS.

Πλησιάζουν τα γενέθλια μου, και με πιάνει η φρίκη των 30+1 μάλλον.

Ohfuckitagain.

I rest my case...

2011-09-20T20:48:00.002+03:00

Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,
ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα
σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι
κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα
Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει
βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.

Ο,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει
στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα
μ' εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει
φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα
του σώματός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα
και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Ο,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί το έθνος ας τα τρώγει
ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει
χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ' εμάς το σκυλολόγι
κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι' αυτό ευγνωμοσύνη.
Τέτοιοι χωριάτες που 'μαστε αντέχουμε εις όλα
και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.

Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι
και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι
Πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι
και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι
Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη
κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.

Μ' αυτόν τον νόμον έζησε ο κόσμος και θα ζήσει
τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία
Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει
γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία
Φτώχεια και πλούτος - ζήτημα του καθενός αιώνος:
Ιδού το τέλος κι η αρχή του φοβερού αγώνος

Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει
για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά
Εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει
χωρίς ν' αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά
Κι αν τώρα πάλι έπεσεν επάνω του ο κλήρος
Πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος - μάρτυς - ήρως».

(Γ. Σουρής, 1883)

Die Welle

2011-09-14T21:09:00.000+03:00

Μέσα σε 4 μέρες μου ήρθε μέσω ΕΛΤΑ το εκκαθαριστικό της Εφορίας, ο φόρος επιτηδεύματος και η ασφάλεια. Μέσα στις επόμενες μέρες θα πρέπει να καταβάλλω ΦΠΑ και μετά θα έρθει το ραβασάκι της ΔΕΗ με τον φόρο ακινήτων.

Μου έχουν μείνει μερικά ευρώ στην τράπεζα. Θα τα επενδύσω καλά.

Θα τα χαλάσω όλα σε ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνες γόβες και ένα εντελώς ξεκωλέ φόρεμα.

Αφού είναι να βγούμε και να κάνουμε πεζοδρόμιο για να πληρώσουμε τα νέα μέτρα, και θα είμαστε και πολλοί στην τελική, ο ανταγωνισμός θα είναι υψηλός.

Με γόβες και ξεκωλέ φόρεμα μπορεί να πετύχω περισσότερα έσοδα.

Και όοοοοοοολως περιέργως, η εκκλησία ακόμα ούτε πληρώνει, ούτε καμιά δωρεά κάνει στο Κράτος.

Στα διάλα, τους έχω σιχαθεί όλους...

Και να θες να αγιάσεις, δεν μπορείς τελικά...

2011-09-06T02:30:00.000+03:00

Σήμερα έγινε το αναπάντεχο.

Δούλευα το απόγεμα, προσπαθούσα να τελειώσω το κείμενό μου εν μέσω μιας σιχαμένης ημικρανίας, και χτυπάει το τηλέφωνο...

Βλέπω άγνωστο νούμερο, 2610xxxxxx. Επειδή με τους τηλ. κωδικούς δεν τα πάω καλά, και μιας και λείπουνε πολλοί φίλοι σε ταξίδια ανά την Ελλάδα αυτό τον καιρό και μπορεί να ήταν κάποιος από αυτούς, δεν έδωσα σημασία και το σήκωσα.

"Ναι;"
"Η κυρία ΧΧΧΧΧΧΧ;"
"Η ίδια"
"Τηλεφωνώ εκ μέρους της κυρίας ΧΧΧΧΧΧΧΧ, από το γραφείο που είχατε στείλει βιογραφικό, για μεταφραστικές δουλειές;"

Προσωρινά κόλλησε το μυαλό μου, έχω στείλει δεκάδες mail με βιογραφικά για δουλειά τον τελευταίο καιρό, σκέφτηκα πως θα είναι κάποιος από αυτούς και χάρηκα -τολμώ να πω- στιγμαία. Χάρηκα τόσο που ξέχασα τον περίεργο κωδικό πόλης...

Συνέχισα λέγοντάς της...

"Ναι, σας είχα στείλει βιογραφικό μου."
"Θα μας ενδιέφερε πολύ μια συνεργασία μαζί σας ξέρετε, αν και από ό,τι βλέπω κατοικείτε Αθήνα..."
"Ναι. Εσείς που βρίσκεστε όμως;"
"Πάτρα..."

Και κάπου εκεί αρχίζει να παίρνει στροφές το -κατά τα άλλα καμμένο- μυαλό μου.

"Σας είχα στείλει το βιογραφικό μου ένα χρόνο πριν..."
"Ναι αλλά τώρα χρειαζόμαστε κόσμο και θεωρήσαμε σωστό να σας ειδοποιήσουμε, μήπως ενδιαφέρεστε ακόμα;"

Την ευχαρίστησα ευγενικά και έκλεισα το τηλέφωνο αρνούμενη τη θέση.

Για να μην τα πολυλογώ, αυτό το βιογραφικό το είχα στείλει ένα χρόνο πριν. Εκείνη τη μέρα θα έστειλα και 50 emails σε εταιρείες και γραφεία, απεγνωσμένη να βρω δουλειά. Τότε ήμουν με κάποιον για τον οποίον θεωρούσα πως άξιζε να κάνω μεγάλες θυσίες. Θεωρούσα, είναι η λέξη κλειδί. Μέσα στην απόγνωση, σκέφτηκα να στείλω και ένα στην πόλη που έμενε. Σκεφτόμουν πως αν η Μοίρα αποφάσιζε πως όλο αυτό θα λειτουργήσει με κάποιο τρόπο, θα με δεχόταν στο γραφείο αυτό και ίσως να είχα ένα λόγο παραπάνω να περνάω μέρες σε αυτή την πόλη, εκτός του προφανούς.

Τελικά τα πράγματα πήραν άλλη πορεία.

Άλλες πορείες πήραμε και εμείς.

Και αυτό που κρατάει ακόμα ξύπνια είναι αυτό το γαμημένο "Γιατί". Το "Γιατί" που "Επειδή" δεν έχει.

Και ενώ προσπαθώ φιλότιμα να συνεχίσω τη ζωή μου, και θέλω την αξιοπρέπειά μου και έχω την ανάγκη να νιώσω λίγο καλά και αυτόνομη και ανεξάρτητη και απαλλαγμένη από όσα με δένουνε στο χώμα, όλο κάτι γίνεται και νιώθω πως τρώω χαστούκι και πέφτω πάλι κάτω.

Μια τα κλειδιά που θα του έδινα, μια κάποιος που του μοιάζει σε ένα μπαρ, μια το τηλεφώνημα που άργησε να έρθει ένα χρόνο...

Δηλαδή τι έχω κάνει για να τα περνάω όλα αυτά; Και δεν είμαι η χαζογκόμενα που θεωρεί οιωνό μέγιστο το να δει το μικρό όνομα του πρώην της στους τίτλους τέλους μιας σειράς, ή να περάσει μπροστά από το γήπεδο της ομάδας του ή να ακούσει το τραγούδι που του άρεσε στο ραδιόφωνο.

Όλα αυτά έχουν να κάνουν άμεσα με αυτό που έχω ζήσει.

Αυτό το φάντασμα της πρώην σχέσης δεν ξορκίζεται. Και μερικές φορές ξαναγυρνάει από το πουθενά.

Και μου λείπει. Τι να λέμε, μαλακίες; Ξέρω πως ζει και υπάρχει κάπου εκεί έξω και πως δεν θα του ξαναμιλήσω ποτέ. Με πονάει. Όλα όσα έγιναν με πονάνε βαθειά. Δεν έχει υπάρξει μέρα που δεν τον έχω σκεφτεί, είτε είμαι σπίτι, είτε σε διακοπές, είτε θέλω είτε όχι.

Προσπαθώ όμως να ζήσω μια άλλη ζωή. Με άλλες συνήθειες και άλλα μέτρα και σταθμά. Αφού δεν με ήθελε στη ζωή του, δεν μπορώ να πιέσω κανέναν. Και να πίεζα, δεν θα έβγαινε τίποτα πια...

Ας ελπίσω πως αυτό θα είναι το τελευταίο γεγονός που με γυρίζει πίσω.

Αν και ο Μέρφι έχει πολλά πρόσωπα...

Sleepless nights...

2011-09-02T03:16:00.001+03:00

Κλεμμένο, και όποιος αποφασίσει να το κάνει ας αφήσει comment...

Blog meme - Fifty questions.

1. When you looked at yourself in the mirror today, what was the first thing you thought?

Oh Jeez, another bad hair day...

2. How much cash do you have on you?

54 euros.

3. What’s a word that rhymes with DOOR?

Shore.

4. Favorite planet?

Since I'm a girl, I have to say "Venus"...

5. Who is the 4th person on your missed call list on your cell phone?

It says Uknown. But that was from yesterday.

6. What is your favorite ring tone on your phone?

Jeeves and Wooster theme, on piano.

7. What shirt are you wearing?

A tube, black, stretch dress is what I have on.

8. Do you label yourself?

All the time. Bitch, mostly.

9. Name the brand of the shoes you’re currently wearing?

Crocs. These ones. So comfortable.

10. Bright or Dark Room?

Dark. With some hidden lights.

11. What do you think about the person who took this survey before you?

They must have been as bored as I am right now.

12. What does your watch look like?

I never wear watches. Ever.

13. What were you doing at midnight last night?

Keeping my dad company on the phone, he was in the hospital and I was home.

14. What did your last text message you received on your cell say?

It was from my best friend Bill. "Get some sleep and eat something, you skeletor".

15. Where is your nearest 7-11?

Nowhere near.

16. What's a word that you say a lot?

Fuck. Potty mouth, yes.

17. Who told you he/she loved you last?

My best friend, when I told her I loved her for being there for me these days.

18. Last furry thing you touched?

My pet bunny. She's sleeping right next to me right now.

19. How many drugs have you done in the last three days?

Ronal, Panadol extra, Travel Gum, some dramamine, Fenistil and a good handfull of Spasmoapotel.

20. How many rolls of film do you need developed?

None.

21. Favorite age you have been so far?

17.

22. Your worst enemy?

My own mind.

23. What is your current desktop picture?

Dexter.

24. What was the last thing you said to someone?

Don't you dare. (referring to my cat, trying to slap the bunny with a paw full of claws, seconds ago)

25. If you had to choose between a million bucks or to be able to fly what would it be?

The money. I'm not into aviation.

26. Do you like someone?

I honestly do.

27. The last song you listened to?

Back to black, by Amy Winehouse. Oh, so suitable.

28. What time of day were you born?

23:50

29. What’s your favorite number?

8

30. Where did you live in 1987?

In Athens.

31. Are you jealous of anyone?

I'm jealous of those who get to sleep well at night, after causing hurt and misery to others. Lucky bastards, you.

32. Is anyone jealous of you?

Someone told me that they were jealous of me some days ago, for losing weight and looking younger than my age. That's what they said. If only they knew.

33. Where were you when 9/11 happened?

Sleeping.

34. What do you do when vending machines steal your money?

I do what every greek would do. Hit the damn machine with all my might.

35. Do you consider yourself kind?

To the point of stupidity.

36. If you had to get a tattoo, where would it be?

I'd get a G Clef on my arm.

37. If you could be fluent in any other language, what would it be?

Of all the languages I can speak, I'm quite fluent in Spanish.

38. Would you move for the person you loved?

Yes. I have before, I'd do it again.

39. Are you touchy feely?

Yes.

40. What’s your life motto?

I don't have one.

41. Name three things that you have on you at all times?

Cell phone, keys, money.

42. What’s your favourite town/city?

Ermoupolis.

43. What was the last thing you paid for with cash?

Craven and Rizla.

44. When was the last time you wrote a letter to someone on paper and mailed it?

I threw a message in a bottle some months ago, does that count? Otherwise, it's been ages...

45. Can you change the oil on a car?

I can proudly say I can.

46. Your first love: what is the last thing you heard about him/her?

I saw him some days ago, during vacation time. He was with with his wife. I was bartending at a friend's bar. He came and talked to me, all smiley and warm. I gave him his drink and turned the other way. He was kinda disappointed, and probably thought I haven't gotten over him. I gave him a glass of wine that I previously dipped in the bucket, full of lovely dirty water, and made sure the glass brushed on the mop. Ha, ha, you fucking bastard. You deserved every bit of diarrhea and herpetitis you got the next day, from what I heard. You two timing, cheating bastard. I owed you that. Took me 13 years, but your blisters and sore intestines made me happy.

47. How far back do you know about your ancestry?

Further than I wished for.

48. The last time you dressed fancy, what did you wear and why did you dress fancy?

It had to be the day I bartended. I was feeling uber-sexy that night, and decided to dress in skimpy black shorts, white halter top, wonder-bra, trendy hat, and high heels. I got more tips than expected, but also remembered how sleazy men can get.

49. Does anything hurt on your body right now?

Yes, but it's totally worth the ache.

50. Have you been burned by love?

Repeatedly.

Update της ντροπής...

2011-08-31T21:29:00.000+03:00

Έλειπα σε διακοπές, γύρισα, και πέρασα την τελευταία βδομάδα στο νοσοκομείο, όπου ο πατέρας μου έκανε ποδαρικό στο χειμώνα με μια (ακόμα) εγχείρηση.

Αυτά προς το παρόν...

Ελπίζω να είστε όλοι καλά εκεί έξω και θα τα πούμε σύντομα...

Changes.

2011-08-12T01:30:00.000+03:00

Αυτό το post αρχικά το είχα σβήσει, αλλά νιώθω πως είναι καλύτερα να υπάρχει. Όχι πως θα το διαβάσει ποτέ ο άμεσα ενδιαφερόμενος, αλλά για να το βλέπω εγώ. Και να θυμάμαι πόσα πράγματα είμαι ικανή να δώσω σε κάποιον που πραγματικά θα τα θέλει...
Click to read, bloggers...

Nightmares and Dreamscapes

2011-08-11T11:19:00.000+03:00

Χθες μιλούσα με ένα παλιό φίλο στο chat του facebook, και λέγαμε για όνειρα και εφιάλτες.

So there you have it, folks. Top 5 εφιαλτών μου. Και δεν εννοώ τα όνειρα παράκρουσης μετά από κουραστικές μέρες, αυτά είναι τα όνειρα που πραγματικά με κάνουν να ξυπνάω ιδρωμένη, με δακρυσμένα μάτια και μέσα στον τρόμο.

1) Το τηλέφωνο.

Το όνειρο πάντα ξεκινάει με εμένα να βρίσκομαι σε μια μορφή άγχους/κινδύνου. Είτε έχω δίπλα μου κάποιον που πεθαίνει, είτε βρίσκομαι σε αεροπλάνο που πέφτει, είτε είμαι περιοερισμένη σε κλειστό χώρο, και έχω στα χέρια μου το κινητό μου. Προσπαθώ να πάρω τηλέφωνο σε κάποιον δικό μου άνθρωπο αλλά ενώ πατάω τα σωστά πλήκτρα, η οθόνη εμφανίζει ακάτασχετες γραφές, ιερογλυφικά και γράμματα, όχι αριθμούς. Τα σβήνω και ξαναπροσπαθώ πολλές φορές, ενώ το άγχος κορυφώνεται, και καταλήγω να ξυπνήσω επειδή ξέρω πως δεν υπάρχει σωτηρία από την κατάσταση που είμαι.

2) Ο Απρόσωπος.

Βρίσκομαι σε κάποιο δωμάτιο ή δρόμο και μπροστά μου βλέπω την πλάτη κάποιου ανθρώπου να περπατάει ή να κάθεται. Γύρω πάντα δεν υπάρχει κανείς και δεν είμαι σε περιβάλλον που γνωρίζω. Του χτυπάω την πλάτη για να τον ρωτήσω που είμαι και όταν γυρνάει, το πρόσωπό του είναι εντελώς κενό. Μόνο δέρμα. Κανένα χαρακτηριστικό. Ξυπνάω σε τρόμο.

3) Το Ον.

Αυτό παίζει να είναι και το πιο τρομακτικό όνειρο από όλα, και επαναλαμβανόμενο πολλάκις μέσα στο χρόνο.
Βλέπω πως είμαι στο σαλόνι, στο σπίτι μου. Είναι σκοτεινά, αλλά έξω είναι μέρα, τα παντζούρια είναι κλειστά και μπαίνει λίγο φως απ'έξω, και συνήθως κάποιος είναι μαζί μου, τις πιο πολλές φορές η κολλητή μου. Έχω επίγνωση πως κάτι κυκλοφορεί έξω στο μπαλκόνι. Δεν βλέπω τι είναι, αλλά βλέπω την σκιά του μέσα από τις ξύλινες γρύλλιες του παντζουριού. Είναι κάτι ψηλό, που βγάζει ήχους σαν λύκος, σκοτεινό και μέσα μου ξέρω πως είναι πάρα πολύ επικίνδυνο και θέλει να μπει μέσα. Το βλέπουμε που πηγαίνει και έρχεται, που ξύνει το ξύλο στα παντζούρια και που χτυπάει πάνω τους με όλη του τη δύναμη. Δεν κινούμαστε για να μην καταλάβει πως είμαστε μέσα, αλλά ξέρουμε πως δεν θα τη γλυτώσουμε και πως αργά ή γρήγορα θα μπει μέσα. Η σιλουέτα εξαφανίζεται κάποια στιγμή από πίσω μας, πλησιάζουμε στο παντζούρι για να δούμε που πήγε και τότε το γρύλισμα ακούγεται από πίσω μας. Και ξυπνάω.

4) Η Ερήμωση.

Ξυπνάω στο κρεβάτι μου και συνειδητοποιώ πως δεν ακούω κανέναν ήχο. Δεν ακούγεται φασαρία από το δρόμο, δεν ακούγονται φωνές, ζώα, τίποτα. Σηκώνομαι και ανοίγω τα παντζούρια και βλέπω πως έξω έχει χιονίσει, αλλά δεν κάνει κρύο. Είναι σαν ανοιξιάτικη μέρα και όλα είναι καλυμμένα από χιόνι. Προσπαθώ να βρω κάποιον άνθρωπο, αλλά δεν φαίνεται κανείς. Συνειδητοποιώ πως έχουν εξαφανστεί όλα τα αυτοκίνητα, δεν κυκλοφορεί ψυχή και όλα είναι σταματημένα. Βρίσκομαι στο δρόμο, χωρίς να ξέρω πως έφτασα εκεί, περπατάω ξυπόλητη και όλα είναι νεκρά και χιονισμένα, φωνάζω αλλά δεν παίρνω απάντηση. Είμαι εντελώς μόνη μου. Αρχίζω να φρικάρω και σκέφτομαι πως ξέμεινα κάπου επειδή κοιμόμουν ενώ όλοι φύγανε, και πως θα πεθάνω μόνη μου μέσα στην ερημιά. Τρέχω και μπαίνω σε μαγαζιά και σπίτια και δεν βρίσκω κανέναν. Ουρλιάζω, και ξυπνάω.

5) Ο Θάνατος.

Από όλα όσα βλέπω κατά καιρούς, αυτό είναι το μοναδικό όνειρο που δεν έχει αίσθηση ονείρου, αλλά ανάμνησης. Είναι κάτι που βλέπω στον ύπνο μου από όσο μπορώ να θυμηθώ πίσω. Μπορεί να ήμουν 7-8 χρονών ίσως και πιο πίσω ηλικιακά, και πάντα είναι το ίδιο. Είναι το όνειρο που με ώθησε να κάνω την αναδρομή.

Δεν θέλω να το μοιραστώ, αλλά περιγράφει λεπτομερώς τον θάνατο μιας γυναίκας που έζησε σε άλλη εποχή, είχε οικογένεια και παιδιά, ο άντρας της την εγκατέλειψε και της φέρθηκε πολύ άσχημα, και κατέληξε να πεθάνει με ένα άκρως απάνθρωπο τρόπο. Η αναδρομή ανέσυρε από μέσα μου πράγματα που θυμόμουν και πράγματα που δεν θυμόμουν. Αυτά. Πάντως είναι ότι χειρότερο βλέπω όταν κλείνω τα μάτια μου...

------------------------

Μοιραστείτε μαζί μου τους δικούς σας εφιάλτες, είτε σε σχόλιο είτε στο blog σας. Ας ξορκίσουμε μαζί μερικά δαιμόνια...

Παιδιά ενός κατώτερου Θεού.

2011-07-23T20:25:00.000+03:00

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ή ΙΨΔ (Obsessive–compulsive disorder-OCD) περιλαμβάνεται στην ομάδα των αγχωδών διαταραχών και αυτές με τη σειρά τους στην ευρύτερη ομάδα των νευρώσεων. Χαρακτηρίζεται είτε από ιδεοληψίες (obsessions) είτε από ψυχαναγκασμούς (compulsions) είτε και από τα δύο, ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις που συνιστούν πηγή δυσφορίας για το άτομο και απασχολούν σημαντικό μέρος από το χρόνο του και από την επαγγελματική, κοινωνική και την συναισθηματική του ζωή. Το άγχος συνδέεται συχνά με τους ψυχαναγκασμούς, καθώς και με την αντίσταση σε αυτούς, και υποχωρεί αμέσως μόλις το άτομο ενδώσει στον καταναγκασμό. Οι περισσότεροι πάσχοντες αναγνωρίζουν τον παθολογικό χαρακτήρα αυτών των καταναγκασμών καθώς και ότι είναι ανούσιοι και υπερβολικοί, ωστόσο κρίνεται εξαιρετικά δυσχερές από τους ίδιους να τους σταματήσουν. Η κατάθλιψη εμφανίζεται συχνά είτε πριν την έναρξη των συμπτωμάτων είτε ταυτόχρονα με αυτά.

Νομίζω είναι η πρώτη φορά που θα μιλήσω ανοιχτά για αυτό το θέμα, αλλά δεν είναι κάτι για το οποίο ντρέπομαι.

Ναι, λοιπόν, πάσχω από ΙΨΔ. Είμαι η Λίλα, και μάλλον δεν είμαι καλά.

Αφορμή για το παρόν ποστ στάθηκε μια μεγάλη συζήτηση που κατέληξε σε καυγά με ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο.

Από πολύ μικρή, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και νωρίτερα από όσα μου έχουν πει, ήθελα τα πράγματα να είναι σε τάξη. Όχι απλά μαζεμένα και καθαρά, σε αλύπητη τάξη. Οι κούκλες μου ήταν πάντα σε σειρά, ανάλογα με το χρώμα, με το μέγεθος, με την ιδιότητα. Και δεν μιλάμε για εφηβεία, μιλάμε για 5 χρονών παιδί. Τα βιβλία με τα παραμύθια, τα κόμιξ, όλα στο δωμάτιό μου ήταν στρατηγικά τοποθετημένα και εξοργιζόμουν αν οι γονείς ή οι παιδικοί μου φίλοι τα ανακάτευαν ή/και μου χαλούσαν τη σειρά. Το κρεβάτι μου ήταν πάντα στρωμένο από μένα, τα μαξιλάρια έπρεπε να είναι σε συγκεκριμένη θέση και το πάπλωμα διπλωμένο με συγκεκριμένο τρόπο. Με κοιτούσαν και γελούσαν, λέγοντάς μου τι καλή νοικοκυρά που θα γινόμουν όταν μεγάλωνα.

Με τα χρόνια, αυτή η "ανάγκη" κλιμακωνόταν. Από το περιβάλλον μου, πέρασε στον τρόπο που "έπρεπε" να μπουν τα ρούχα στα συρτάρια, τις ώρες που θα μελετούσα μουσική και μαθήματα, τον τρόπο που θα μελετούσα, την θέση που θα είχε το σκαμνί του πιάνου (παράλληλα με το πιάνο, ούτε μοίρα δεξιότερα π.χ.), το πως θα ήταν στημένα τα βιβλία του πιάνου (κατά σειρά ύψους και χρησιμότητας), το πώς θα έβαζα και θα έβγαζα τα μολύβια στην κασετίνα (ύψος, χρώμα, αποχρώσεις του ίδιου χρώματος), και σιγά σιγά τις καθημερινές συνήθειες ρουτίνας (βούρτσισμα δοντιών, μπάνιο, λούσιμο, ετοιμασία για το σχολείο, κλπ).

Τότε ήμουν 15 χρονών.

Μέσα στα επόμενα 3 χρόνια που μεσολαβούσαν μέχρι που τελείωσα το σχολείο (στα 17 μου), η εμμονή πέρασε στον τρόπο που έτρωγα. Νομίζω πως εκεί έπιασα πάτο. Ο αυτοψυχαναγκασμός ήταν κάτι χωρίς προηγούμενο. Δεν ήθελα οι τροφές να αγγίζουν η μία την άλλη στο πιάτο, δεν μπορούσα -όχι απλά δεν ήθελα- ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ να φάω φαγητά που ήταν σε στρώσεις (πίτσα, μακαρόνια με κιμά, ανάμεικτες σαλάτες, παστίτσιο π.χ.), αν δεν τα έτρωγα στρώση-στρώση από πάνω ως κάτω. Και μπορεί ως τότε να μην ήταν εμφανής η εμμονή μου, αλλά σιγά σιγά άρχιζαν να το προσέχουν οι φίλοι μου.

Βγαίναμε για φαγητό και με κοιτούσαν να πασχίζω να τελειώσω ένα πιάτο, αφαιρώντας ένα ένα τα υλικά. Περίγελος, φυσικά. Έβλεπα τους άλλους που έτρωγαν σουβλάκια και νευρίαζα/αγχωνόμουν με το πως μπορούν να βάζουν στο στόμα τους όλα τα υλικά μαζί. Μπορεί να σας φαίνεται παράλογο όπως το διαβάζετε, αλλά η εμμονή δεν στηρίζεται σε λογικά πλαίσια. Εγώ απλά δεν μπορούσα να το κάνω. Βασανιζόμουν σε τέτοιο βαθμό που κατέληγα να γυρίζω σπίτι και να κλαίω από τα σχόλιά τους και την κοροϊδία.

Στα 17 μου έγινε η μεγάλη ανατροπή. Ήταν η μέρα που πήγαινα να δώσω Proficiency. Το θυμάμαι σαν χθες, κι ας έχουν περάσει 13 χρόνια. Ήμουν στην χειρότερη φάση της εμμονής μου και μαζί με το άγχος της Γ' Λυκείου και το μεγαλύτερο άγχος του Proficiency (που με ενδιέφερε περισσότερο από τις πανελλαδικές), χτύπησα κόκκινο.

Πηγαίνω για τα γραπτά, αγχωμένη στο έπακρο αλλά οργανωμένη, μπαίνω στην αίθουσα για να ξεκινήσουμε με έκθεση και διαπιστώνω πως η κόλλα μου είχε πάνω μια μεγάλη στάμπα από μελάνι. Ανοίγω την κασετίνα και βλέπω πως είχε σπάσει η πένα μου και τα είχε κάνει όλα μαύρα. Γυρίζει το μυαλό μου και αρχίζει να ξεσπάει η αυτοκαταπίεση όλων αυτών των χρόνων. Οι 3 ώρες που μας διαθέσανε για να γράψουμε ξοδεύτηκαν ως εξής: 2 ώρες φρίκης και δακρύων και μία ώρα γραψίματος.

Βγαίνοντας από την αίθουσα, και με 5 ώρες ακόμα εξετάσεων, είχα βγει σχεδόν άλλος άνθρωπος. Κάτι μέσα μου έσπασε, ρυθμίστηκε και ισορρόπησε. Σκεφτόμουν πως αυτός ο άρρωστος ψυχαναγκασμός παραλίγο να μου κοστίσει το πτυχίο για το οποίο προετοιμαζόμουν τα τελευταία τρία χρόνια. Η βαθμολογία μου στην έκθεση, εκείνη την ημέρα, ήταν η υψηλότερη όλου του φροντιστηρίου.

Από τότε κάπως έστρωσα. Θα ήθελα να πω πως με τα χρόνια εξαλείφθηκε εντελώς, όμως δεν ζω σε αμερικάνικη κομεντί, και τις μέρες που είμαι υπό το κράτος του άγχους η εμμονή ξανάρχεται. Από όλα αυτά που με καταπίεζαν το μόνο που κυριαρχεί ακόμα είναι η ανάγκη να δημιουργώ οργανωμένες κατάστασεις για να με διευκολύνουν πια (λίστα με το τι θα περιέχει η βαλίτσα των διακοπών, λίστα με βιβλία που έχω στην κατοχή μου, τετράδια με έσοδα/έξοδα δουλειάς και σπιτιού κλπ), και η κλασσική πια εμμονή με το φαγητό.

Αυτό δεν μπορώ να το αποβάλλω. Τώρα πια όμως, οι φίλοι μου (που είναι ίδιοι εδώ και δεκαετίες) το έχουν συνηθίσει και όταν βγαίνουμε έξω παραγγέλνουν εκείνοι για μένα φροντίζοντας να έρθει το κάθε πιάτο όπως το θέλω. Πολλές φορές, για να μου σπάσουν αγαπησιάρικα τα νεύρα, ανακατεύουν π.χ. τη χωριάτικη πριν πέσει στα χέρια μου και γελάνε με το πως κάθομαι και ξεχωρίζω τα υλικά πρωτού περάσουν στο πιάτο μου, αλλά δεν με κοιτάνε ποτέ πια με ειρωνεία.

Ο επι δεκαετίας σύντροφός μου, μου έλεγε στην αρχή της σχέσης μας, πως είναι αυτές οι περίεργες λεπτομέρειες που με κάνουν να ξεχωρίζω. Με τα χρόνια παρατήρησα πως και εκείνος "κολλησε" μερικές συνήθειές μου, είτε επειδή το έκανε για να μην με στεναχωρέσει, είτε επειδή απλά του εμφυτεύτηκε λόγω επανάληψης. Γελούσε και μου έλεγε: Προτιμώ να είσαι από αυτές που ξεχωρίζουν τα λαχανικά από το ρύζι, παρά από αυτές που δίνουνε χιλιάδες ευρώ για μία τσάντα. Το πρώτο μου κάνει πιο ενδιαφέρον από το δεύτερο.

Και κάπως έτσι φτάνω στο σήμερα, ελαττωματική αλλά ενδιαφέρουσα, όπως λέει και ο καλύτερός μου φίλος.

Not too bad. Not too bad at all.

Black Anniversary.

2011-07-18T22:24:00.002+03:00

(Lyric by fucking lyric).

Δεν μπορώ να γράψω τίποτα σήμερα.

Δεν θέλω.

Μέσα μου βράζει λάβα και δεν θα την αφήσω να με κάψει απόψε.

Ένα χρόνο πριν τα πράγματα ήταν αλλιώς. Απόψε είναι η Μαύρη Επέτειός μου. Όλα ξεκίνησαν και όλα τελείωσαν.

Πονάω τόσο πολύ μέσα μου που απλά δεν αντέχω να σκάψω την καρδιά μου για κανένα συναίσθημα και καμία εξήγηση.

Εκπαιδεύτηκα να μην το δείχνω, αλλά απόψε με καταπίνει ζωντανή αυτή η μελανή θύμηση.

Ας είσαι καλά όπου είσαι, με όποιαν κι αν είσαι, όπως και να ζεις.

Ποτέ δεν σε κατηγόρησα για κάτι, ποτέ δεν σε ξέχασα και ούτε πρόκειται να σε ξεχάσω, ποτέ δεν θα σε αποβάλλω από μέσα μου, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσοι άντρες έρθουν και φύγουν.

Ήσουν απόλυτα μοναδικός για μένα, με κάποιο ανεξήγητο τρόπο.

Υπέφερα αξιοπρεπώς, δεν σε ενόχλησα και δεν θα σε ενοχλήσω.

Να προσέχεις, καληνύχτα, σ'αγαπώ...

-----------------------------------

Και λέγοντας αυτά τα λίγα, πάω να κατεβάσω όσο περισσότερα ξύδια μπορώ. Δεν μπορώ να σκέφτομαι λεπτό προς λεπτό τι έγινε σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν. Δεν θα την βγάλω αλλιώς.

Και αύριο θα πάμε καλύτερα.

Δεν έχω τίτλο, μου τελειώσανε.

2011-07-14T18:21:00.001+03:00

Υπάρχει κάτι εξαιρετικά διεστραμμένο μέσα μου, που με γυρνάει πίσω ένα χρόνο. Κάτι που με τρώει κάθε μέρα που ζω και αναπνέω και με σαπίζει λίγο-λίγο.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι καιρικές συνθήκες, οι αναμνήσεις, δεν ξέρω κι εγώ τι στο διάολο μου φταίει και τόσο καιρό ταλαιπωρούμαι και δεν μπορώ να βρω λίγο ηρεμία. Αλλά ξέρετε τι; Κουράστηκα. Μα το Θεό δηλαδή, έχω κουραστεί τόσο πολύ που δεν αντέχω άλλο να το σκέφτομαι.

Έκλαψα, ξενύχτησα, απόρησα και γέμισα τετράδια με όλα όσα σκέφτομαι, που δεν μπορώ να μοιραστώ με κανέναν άλλον.

Αηδίασα πια, το λέω σε ότι έχω ιερό.

Τόση συναισθηματική ξεφτύλα δεν έχω ξανανιώσει στη ζωή μου.

Το ξέρω πως οι επόμενες μέρες θα είναι δύσκολες και ξέρω ακόμη καλύτερα πως όλο αυτό το μαύρο πανηγυράκι είναι καθαρά και μόνο δικό μου, μιας και η άλλη πλευρά με έχει διαγράψει εκθαμβωτικά εύκολα και γρήγορα, αλλά ξέρω και κάτι ακόμα πιο σημαντικό για μένα πια. Το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο.

Η εμπιστοσύνη μας τελείωσε. Την πατάς μία, δύο, τρείς. Λες δεν θα ξανακάνω τις ίδιες μαλακίες. Και εμφανίζεται κάποιος που κάνει τους άλλους πέρα και λάμπει μέσα στον άνθρακα. Και λες, δε γαμιέται; Γάμα τις αποστάσεις και την πίκρα και το πόσο θα μου λείπει σε στιγμές, και πάμε, φύγαμε! Καλός φαίνεται, όμορφος, και τα ρέστα, να νιώθει φαίνεται, να θέλει επίσης, και όλα καλά.

Και δώδεκα μήνες μετά περνάς τα λούκια σου μόνη σου, έχεις μείνει μισή σωματικά, έχεις μείνει μηδέν ψυχολογικά και συναισθηματικά, και δεν μπορείς να εμπιστευθείς κανέναν πια.

Το ότι ζω μόνη μου πλέον είναι κατόρθωμα, δεν λέω. Μπορεί να σκίζομαι στην δουλειά, αλλά δεν χρωστάω σε κανέναν και δεν έχω ανάγκη κανέναν να με βοηθήσει να κάνω έστω ένα μπάνιο, όπως γινόταν μήνες πριν.

Και σκέφτομαι πως ήμουν αρκετά δυνατή να περάσω από τις πατερίτσες και το μπαστούνι στο να ανεβαίνω σκάλες μόνη μου και να σηκώνομαι από το κρεβάτι με τη δική μου δύναμη, ότι έχω δουλέψει από τα 16 μου και δεν περιμένω να με ζήσει ο μπαμπάκας και η μανούλα μου από τότε, ότι έχω τους ίδους φίλους από τότε που ήμουν μικρή και δεν τους άλλαξα ποτέ και δεν τους έχασα ποτέ, και έχω φροντίσει για άλλους οικονομικά και όπως μπορούσα, και μετά από όλα αυτά, έρχεται κάποιος και με γαμάει πατόκορφα και με έχει κάνει να νιώθω εντελώς τελευταία και εντελώς μόνη και εντελώς ξεφτύλα.

Ε, όχι ρε πούστη δηλαδή. Αν ζω για οτιδήποτε σε αυτό τον κόσμο, αν έχω μόνο ένα πραγμα στο μυαλό μου, αυτό είναι το να παραμείνω αξιοπρεπής. Χωρίς ψέμματα και χωρίς παρακλήσεις και χωρίς ξεφτυλίκια.

Μέχρι εδώ ήτανε, αηδίασα με τον εαυτό μου.

Μου λείπει, πόνεσα, κουράστηκα να τα περνάω όλα μόνη μου, αλλά ως εδώ. Φτάνει πια.

Ο φίλος μου ο Μήτσος είχε τόσο δίκιο. Γιατί δεν τον άκουσα;

Τέλος οι σχέσεις και οι υποσχέσεις. Δεν αξίζει στην τελική. Βαρέθηκα τα ψέμματα και τα ωραία λογάκια. Αν θέλω να τα ακούσω, θα δω καμιά αμερικάνικη ταινία, εκεί έχει μπόλικα από δαύτα.

Αφού είναι καθείς για το τομάρι του, θα είμαι και εγώ. Οι σχέσεις είναι στο μυαλό μας, έτσι; Το sex δεν είναι. Θα αρκεστώ σε αυτό. Και μπόλικο από δαύτο. Επειδή προφανώς έτσι πάει, από όσο κατάλαβα.

Ως εδώ, γαμώ το κερατό μου.

Eleven thousand days...

2011-07-13T01:47:00.001+03:00

Χθες πήγα για να κάνω την αναδρομή που ανέφερα σε προηγούμενα post.

Τα αποτελέσματα;

Κάτι περισσότερο από συγκλονιστικά, για μένα.

Αυτό που με τρόμαξε ήταν όχι η διαδικασία, όχι τα ευρήματα, ούτε το μετέπειτα, αλλά το γεγονός πως τώρα πια ξέρω σίγουρα πως αυτή η ζωή δεν ήταν η πρώτη και μοναδική που σε γνώρισα. Και δεν είχα πάει εκεί με αυτό το σκοπό, πήγα από περιέργεια για να δω τί θα μπορούσα να βρω για εμένα, όχι για σένα. Αλλά εμφανίστηκες εσύ, και έπαιζες μεγάλο ρόλο στην πορεία μου...

Πάντα θεωρούσα ότι ήσουν κάποιος εξαιρετικά μοναδικός, ότι σε ήξερα πολύ πριν σε γνωρίσω και ότι αυτός ήταν ο λόγος που ένιωσα αυτή την αμεσότατη οικειότητα μαζί σου, και σε ερωτεύηκα πριν καλά-καλά σε γνωρίσω, και σε ήθελα τόσα χρόνια πριν, αλλά τώρα ξέρω το γιατί.

Και δεν μπορώ να πιστέψω πως σε βρήκα, ύστερα από υπερβολικά πολλά χρόνια, ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους,έχοντας στο μυαλό μου όλα όσα "ξύπνησαν" μέσα μου χθες, είναι πραγματικά μία στο ένα εκατομμύριο οι πιθανότητες, αλλά ξέρω πως τίποτα δεν ήταν τυχαίο μεταξύ μας.

Όπως ξέρω πως σε έχασα και άλλοτε, όπως σε έχασα και τώρα. Και θυμήθηκα -να το πω;- τι έγινε τότε. Κρίμα που δεν μιλάμε, κρίμα που κάνεις πως μια μέρα σταμάτησα να υπάρχω και έπεισες τον εαυτό σου πως αυτή είναι η αλήθεια, γιατί αυτό ήταν κάτι που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου.

Δεν ξέρω τι είναι πιο σημαντικό για μένα αυτή τη στιγμή. Το γεγονός πως η αθανασία της Ψυχής είναι αδιαμφισβήτητη ή το γεγονός πως όσες ζωές και να ζήσουμε, θα κάνουμε τα ίδια λάθη; Με τους ίδιους ανθρώπους; Ίσως για άλλους λόγους, αλλά τα συναισθήματα θα είναι τα ίδια;

Σε έψαχνα πολλές ζωές και σε βρήκα τυχαία σε αυτήν. Και εσύ με αντιμετώπισες σαν άλλο ένα πρόσωπο στο πλήθος, ένα ακόμα τηλέφωνο στο κινητό και μια ακόμα γνωριμία που έληξες.

Η Ζυγαριά μου γέρνει απότομα από χθες...

Κλεμμένο...

2011-07-10T02:10:00.000+03:00

1. Ένα αντικείμενο από τη ντουλάπα σου χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζήσεις ;

Υποθέτω πως θα έπρεπε να πω την τσάντα μου. Που αλλάζει συχνά, είναι συνήθως τεράστια και χωράει τα πάντα, και την έχω γεμάτη με ένα σωρό αηδίες που ποτέ δεν χρειάζομαι αλλά τις θέλω μαζί σε περίπτωση που τις χρειαστώ. Από βελόνα και κλωστή, υγρό φακών, συσκευασίες ταξιδίου κάθε είδους -οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα, κρέμα χεριών, lip balm, σύριγγα αναρρόφησης για δάγκωμα από φίδι, ένεση αδρεναλίνης, αναδιπλούμενη λεπίδα, compeed, πάτους για παπούτσια. Και δεν είναι περίεργα αντικείμενα, στο νησί χρειάζεσαι πάντα μια σύριγγα αναρρόφησης, μιας και είναι γεμάτο φίδια και η ένεση αδρεναλίνης -που όλοι με κοροιδεύουν που την κουβαλάω- έσωσε ένα σκυλάκι που κάποιος μαλάκας του είχε ρίξει φόλα και πέθαινε σε ένα παράδρομο κοντά στο σπίτι μου. Παρ'αυτά θα ήθελα να είχα κοντά μου το γκαντέμικο charm-bracelet μου. Μπορεί να ήταν η ενσάρκωση της ατυχίας, αλλά ήταν δώρο του πατέρα μου. Whatever, ένας θεός ξέρει τι χέρι κοσμεί και που βρίσκεται.

2. Τι είναι αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν για σένα ;
Πάσχω (εκτός των άλλων :P ) από ιδεο-ψυχαναγκαστική διαταραχή. Επικεντρώνεται μόνο σε μερικούς τομείς της ζωής μου, αλλά προφανώς αυτό με κάνει να φαίνομαι πολύ περίεργη σε άτομα που δεν με ξέρουν. Εντάξει, είναι αστείο για τους άλλους, αλλά για μένα είναι επιτακτική ανάγκη. Να εξηγήσω; Όποιος θέλει με ρωτάει...

3. Ονόμασε κάτι που θα ήθελες να κάνεις πριν πεθάνεις
Να γράψω ένα βιβλίο.

4. Μια τροφή χωρίς την οποία δεν μπορείς να ζήσεις;
Ψωμί. Δαγκωτό.

5. Μια φράση που χαρακτηρίζει τον τρόπο που ζεις
"Αν όμως;...."

6. Ποιο είναι το τραγούδι που ακούς περισσότερο στο i-Tunes;
Αυτή τη στιγμή; Adele - Someone like you

7. Τι στυλ θεωρείς ότι έχεις;
Εγώ ποτέ δεν θεώρησα πως έχω ιδιαίτερο στυλ, οι άλλοι με λένε goth και alternativού. Τρέχα γύρευε.

8. Δύο χόμπι σου;
Μαγειρική και crafting διαφόρων ειδών.

9. Δύο χαρακτηριστικά που μισείς ή σε ενοχλούν;
Ειρωνεία και αυτοπροβολή.

10. Απόλαυση που σου δημιουργεί ενοχές;
Τσιγάρο.

11. Ποιο είναι το αγαπημένο σου vampire;
Ο Lestat των βιβλίων της Anne Rice, όχι των ταινιών όμως...

12. Αγαπημένα Cartoon
Οτιδήποτε του Disney, με αυτά μεγαλώσαμε άλλωστε...

13. Ποιο είναι πιο σημαντικό: αγάπη, φήμη, δύναμη, ή λεφτά;
Θα έλεγα η αγάπη, αλλά επειδή πήρα τα @@ μου από δαύτη, θα πω τα λεφτά. Τα άλλα έρχονται μαζί με το χρήμα.

14. Αν μπορούσες να ζεις σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο, ποια θα ήταν, και γιατί;
Θα επέλεγα την Βικτωριανή Αγγλία, επειδή τότε άνθισαν πολλά λουλουδάκια του κακού που γουστάρω, ή ένα χωριό στο Βορρά κάπου στην εποχή του Χαλκού. Δεν ξέρω το γιατί, απλά μου πάει σαν τόπος και ιδιοσυγκρασίες.

15. Μπορείς να θυμηθείς, τι έκανες σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν;
Μετά μεγάλης μου λύπης, ( η αυτολοβοτομή δεν έπιασε, ναι...) θυμάμαι. Ήμουνα εδώ που είμαι, και ένιωθα μια κάποια ευτυχία. Αρχίδια δηλαδή, έτσι πίστευα τότε. Το μόνο που άλλαξε από τότε είναι το laptop μου και ο αριθμός φίλων και αγαπημένων προσώπων που πήρε μαζί του αυτό το 12μηνο.

2011-07-07T22:11:00.000+03:00

Αχ, ρε La Koumbara, πόσο δίκιο είχες...

Με μια σου φράση τα είπες όλα.

The graveyard shift

2011-07-05T03:14:00.000+03:00

Trivial stuff, things I learned today and s'mores...

1. Apparently, I have see-through skin. My dermatologist, to whom I payed a visit today, told me so. He's a kind, old man who looks like Jack Lemon, but he tends to forget a lot of things (probably because of his age), and presents me with the same exclamation-mark-over-the-head look everytime he sees me. He told me that I should keep away from the sun and wear light linen clothes, long sleeved shirts and trousers or else melanoma is around the corner. I have extremely white skin, yes, but I don't think that's the reason that's gonna make me dress like an Arab. I also have this beauty mark near my lips, and he always tells me that his late wife had one just like mine. Every time he says that, he gets all misty-eyed. I think he really misses his wife.

2. You can't keep a seven year old down. You just can't keep them quiet. I've been giving piano lessons to a friend's daughter and let me tell you, she is just unstoppable. Her mother insisted on her starting a course of music, no matter the instrument, and the child just refuses. And that is frustrating for me, and me alone. I am not patient, especially with chiildren. I started learning the piano at age five, and I remember paying attention and loving it more day by freaking day. This is not working. It's summer, children want to go out and play, not stay indoors and practice and listen to a moody teacher.

3. I am thinking of adopting a child. And when I finally get it, I'll give it to my dad, who's begging to be a grandpa soon. Yeah, sure, daddy. And what am I going to feed the child? Catfood? In case you haven't noticed, I can barely take care of myself. That's why I'm getting you a puppy. There. You'll have some kind of life form to keep you busy. A puppy with a nice, red bow.

4. I've been busting my head to find this recipe I once read in a Sunday newspaper, I think it might have been in a doctor's waiting lounge. It is called "Kaiserli" or something similar to that. It involves sundried apricots and meat, served with rice. It's turkish. I can't find the damn recipe. I'm driving myself mad with that.

5. Since the days are approaching fast, I'm struggling to find a place to go. Somewhere outside of Athens. I don't want to be here in a fortnight. Not here, not in this house, not anywhere near where I live. I don't want to go into details, I just don't want to be in the same place I was 12 months ago. I'm a memory retiever, and I don't want to spend those days thinking where I was or what I was doing a year ago. Fuck this, I've been avoiding days for a year, and it's July now, the fucking month totally sneaked up on me. I'll plan a trip to Wherever and back, I just want to be away for a few days, around the 19th of July.

6. ... and while I'm posting all of these sorrows here, my friend Bill is having a hard time keeping any water down, having been poisoned by some wicked baker who decided to make rotten croissants this morning. And I do know that this is very insensitive of me, but he has turned green and blue, and is moaning on my bed as we speak, being unable to move or walk without throwing up, so I gues I'll be playing nurse and bucket-carrier all night long.

Όσα ζούμε, Χίμαιρες...

2011-07-02T17:16:00.000+03:00

"Πέρασα, για να σε βρω, μακρυνά πελάγη,
χίλιες βάρκες ήρθανε στη δική μου πλάγι
άλλες με συνόδευαν στα μισά του δρόμου,
άλλες μείναν λιγοστές ώρες στο πλευρό μου

άλλες μ' απαράτησαν δίχως να με δούνε,
άλλες, πάλι, αδιάφορα, δίπλα μου περνούνε
άλλες ήτανε μαζί, κι άλλες ήταν μόνες,
άλλες ήταν σκαλιστές, στην πρύμη γοργόνες

άλλες τα μεσάνυχτα ήρθαν το κατόπι:
τι τα θες! χαμένοι τους ήταν όλ’ οι κόποι...
Κι όσο μου φωνάζανε και μου λέγαν: στάσου!
τόσο εγώ βιαζόμουνα για να ρθω κοντά σου

Κι ένα βράδυ σίμωνα κι ήρθα δίχως κρότο:
έδεσα τη βάρκα μου στο σκαλί το πρώτο
και τρελός από χαρά τέλος, που' χα αράξει,
κάθισα και πρόσμενα πότε θα χαράξει

Ξαφνικά με κύκλωσε βάρβαρα ένα πλήθος,
μ' έπιασαν, μου τσάκισαν το φτωχό μου στήθος
μες στ' αγκάθια μ' έσυραν, μου λέγαν: περπάτει,
κι έπειτα με σταύρωσαν μες το μονοπάτι

ένα αγκάθι κάρφωσαν στο κεφάλι απάνω
κι ύστερα μ' αφήσανε μόνος να πεθάνω...
...Σε λιγάκι πρόβαλε μια γραμμή από πέρα,
σκόρπισαν τα σύννεφα, φώτισεν η μέρα

γύρισα τα μάτια μου μέσα από το αγκάθι,
και μ' όση άχνα μου' μεινε κοίταξα τα βάθη
κι είδα και τη Χίμαιρα κι ήταν ένας Τέρας!
Τότε, μόνο, πέθανα, μες στο φως της μέρας..."

Ναπολέων Λαπαθιώτης

--------------------

Μην κρίνεις από τις όμορφες μάσκες που φοράω. Μέσα μου ζει το κενό.

People are...

2011-06-27T03:01:00.000+03:00

Κουράστηκα να γράφω.

Όλη τη ζωή μου κάτι γράφω. Βιβλία, κείμενα, μεταφράσεις, λόγια, γράμματα.

Απελπίστηκα με τους ανθρώπους και το ξορκίζω με γράμματα, αλλά τίποτα δεν φεύγει. Τίποτα δεν τελειώνει έτσι απλά.

Ειλικρινά βαρέθηκα τον εγωισμό τους και τα κολλήματά τους, όλων. Το μόνο που έχουμε καταλήξει πως πρέπει να μας νοιάζει είναι πως θα φάμε, ποιον θα πηδήξουμε και πόσα θα βγάλουμε. Μερικά πτωματάκια στον δρόμο μας; Αμελητέα.

Μερικές φορές νευριάζω με αυτούς που με μεγάλωσαν και μου είπαν πως πρέπει να είμαι σωστή και δίκαιη και να τηρώ το Γράμμα του Νόμου. Ποιού Νόμου; Της Ζούγκλας ίσως, μιας σε αυτή ζούμε...

Αυτό το πράγμα δεν θα το χωνέψω ποτέ, αδυνατώ να το καταλάβω. Πώς κάποιοι βάζουν την πάρτη τους πάνω από όλα; Υπάρχουν εκατομμύρια πράγμαα στη ζωή που αξίζει να θυσιάσεις την καλοπέρασή σου για να τα αποκτήσεις και να τα έχεις.

Τελικά όλοι φοβούνται τον κόπο. Τον κόπο της δουλειάς, τον κόπο του να αντέξεις, του να κάνεις κουράγιο για κάποιον άλλο και όχι για το τομάρι σου, τον κόπο της αγάπης, που θα σε κάνει να φοβάσαι κάθε λεπτό ότι χάνεις τον άλλον, αλλά μαζί θα εκτιμάς και κάθε λεπτό που περνάς μαζί του.

Και όλοι την βρίσκουν με υποκατάστατα. Σόγιες συναισθημάτων.

Εγώ δεν φοβήθηκα ποτέ την προσπάθεια αλλά δεν είδα να το εκτιμάει και κανείς στην τελική. από αύριο θα γίνω και εγώ ένα χοντρόπετσο γουρούνι και θα πληγώνω όποιον μου φέρεται κάπως καλύτερα. Να δω πως είναι η ζωή από την άλλη πλευρά του φράχτη.

Ποτέ δεν ξέρεις, ίσως να μην είμαι τόσο κομμάτια ύστερα από λίγο καιρό.

To Hell with feelings. Έτσι κι αλλιώς αυτά με φτάσανε ως εδώ που έπεσα. Έπιασες πάτο; Μια χαρά. Πιο κάτω δεν πάει, από δω και πέρα ανεβαίνουμε.

I'm losing the battle...

2011-06-19T02:24:00.000+03:00

I can see, see you there
Hanging weightless in the air
Wind and sunlight in your hair
And I can see you, I can see you there
Olive skin, your secret smile
Can trade again a secret island in your mind
Lost forever, lost before your time
Who is to say?
Who is to know the truth?
And who is there left?
Nothing they said can save you
Broken glass, bleeding wrist
A second chance for a simple kiss
I waited for you at the edge
Could you take such a risk?
On your knees, on your back
Who'd you call when things got bad?
Did they answer? Did u ask?
Cuz I would answer, I would tell you this
Who is to say?
Who is to know the truth?
When no one is left and nothing they said can save you
And who is to say who is to blame?
Who will you give yourself to?
Cuz no body wants, more than I want you
Who is to say?
Who is to blame?
There's nobody wants you like I do
Who is to say?
Who is to say?
Who is to know the truth?
When no one is left and nothing they said can save you
Who is to say? Who is to blame? Who will you give yourself to?
Cuz nobody wants, more than I want you
I can see you...

You'll be the death of me.

2011-06-18T02:10:00.000+03:00

Φαντάσου πως είσαι μέσα στο Σκοτάδι. Δεν υπάρχει γύρω ούτε ένας ήχος, δεν ακούς και δε βλέπεις τίποτα. Είναι κρύο και φοβάσαι, επειδή δεν ξέρεις που είσαι, αν υπάρχει διέξοδος και πόσο θα μείνεις εκεί.

Και ξαφνικά νιώθεις ζεστασιά, ο τόπος γεμίζει χρώματα και μελωδίες, εκκωφαντικές αλλά πανέμορφες. Νιώθεις το στήθος σου να πάλλεται, το σώμα σου να δονείται και το αίμα σου να φτάνεις δυνατά σε κάθε σημείο του σώματος σου. Δεν ξέρεις σε τι οφείλεται αυτό, αλλά είσαι ευτυχισμένος και νιώθεις πως σώθηκες.

Και ξαφνικά όλα σταματάνε και γυρνάς απότομα στο Σκοτάδι. Σα να βούτηξες σε πίσσα και όλα μαύρισαν και καίνε γύρω σου, πάνω σου, μέσα σου...

Αυτό που έζησες ήταν όνειρο; Ήταν αλήθεια; Θα το ξαναζήσεις ποτέ; Επειδή αυτή τη στιγμή το μόνο απο όσα θυμάσαι που είναι πραγματικό είναι αυτή η μαυρίλα και η απελπισία, και ο πανικός που σου προκαλεί η θύμηση...

---------------------------------

Απόψε είχε έρθει από το σπίτι μου η κολλητή μου.
Μιλούσαμε για διάφορα και με είχε στριμώξει στην γωνία, λέγοντάς μου πως με βλέπει να καταρρέω μέρα με τη μέρα και πως πρέπει να δώσω μία και να σηκωθώ. Με πίεσε να βγούμε, ενώ ξέρει πόσο πεισματάρα είμαι σε κάτι τέτοια, να πάμε να πιούμε και/ίσως να γίνουμε λιώμα και να ξενυχτήσουμε μακρυά από το σπίτι.

Είπα να της κάνω την χάρη μιας και ξέρω πως με αγαπάει και με νοιάζεται και θέλει το καλό μου, μπλα μπλα μπλα.

Τέσπα, μην τα πολυλογώ, βρεθήκαμε με τους υπόλοιπους στο Θησείο για να πάμε σε ένα μπαράκι που συχνάζουμε, καθόμαστε, παραγγέλνουμε και πάσχιζα να αφαιρεθώ με τις βλακείες που λέγανε οι άλλοι.

Είχε και δεν είχε περάσει κάνα μισάωρο, σηκώνομαι για να βγεί η κολλητή μου έξω να μιλήσει στο κινητό της και τα μάτια μου πέσανε πάνω σε κάποιον που καθότανε πίσω από μας.

Και μου πέφτει από τα χέρια το ποτήρι, ψιλοχάνω τον κόσμο, γέρνω προς τα πίσω, πέφτω πάνω στην κολλητή μου που έφευγε, της φεύγουν από τα χέρια κινητά-τσιγάρα-τσάντες, με κρατάει και μέχρι να το πάρω είδηση είχανε σηκωθεί όλοι από την παρέα και με πιάνανε.

Στο πίσω τραπέζι από εμάς, καθότανε κάποιος που του έμοιαζε σε τέτοιο υστερικό βαθμό που τα έχασα. Ένοπλοι κουκουλοφόροι της Αλ Κάιντα να μπούκαραν στο μαγαζί, με χειροβομβίδες στα χέρια, πιο ήρεμα θα αντιδρούσα. Η ομοιότητα ήταν τόσο δαιμονισμένη που τα χρειάστηκα, έχασα τη Γη από κάτω μου. Το στυλ, ο σωματότυπος, τα ρούχα, το καπέλο. Κλωνοποίηση. Και είναι αυτά τα δευτερόλεπτα που μοιάζουν αιώνας μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να είναι ο ίδιος άνθρωπος, δεν παίζει με την καμία, επειδή μένει στην άλλη άκρη της χώρας, επειδή απλά δεν γίνεται, αλλά σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα μπαίνεις σε άλλο επίπεδο και νομίζεις πως στέκεται μερικά βήματα πιο δίπλα σου και δεν είναι αποκύημα της φαντασίας σου και μπορείς να τον αγγίξεις αν απλώσεις το χέρι.

Περιττό να πω πως από εκείνη την ώρα εγώ τα έχασα. Τα παιδιά το πήρανε είδηση ότι κάτι έγινε, αλλά μόνο η κολλητή μου κατάλαβε ακριβώς τι είχα πάθει. Σκύβει και μου λέει "αν είναι δυνατόν, τέτοια ομοιότητα δεν έχω ξαναπετύχει, ο διάολος τον έφερε κι αυτό τον μαλέα εδώ απόψε;!" Λες και μας έφταιγε ο ξένος άνθρωπος να ακούσει τα εξ αμάξης...

Ε, μετά το μυαλό μου μπήκε πάλι στην σκοτεινή πλευρά και έπαθα blackout. Καθόμουν εκεί, κοιτάζοντας μια τον άτυχο καημένο που έπινε στο δίπλα τραπέζι και μια την κολλητή μου που είχε το βλέμμα "Μην λες τίποτα. Κατανοώ απόλυτα...".

Μέχρι εκεί ήμουν.

Μετά από κάνα τέταρτο, η κολλητή μου με έσυρε στην τουαλέτα για να μιλήσουμε ελεύθερα και μου λέει, αν θες να φύγουμε φεύγουμε τώρα, δεν θα σε αφήσω να το υποστείς αυτό όλο το βράδυ και να μην μπορώ να σε κάνω καλά όταν πάμε σπίτι. Της είπα πως θέλω απλά να φύγω, χωρίς να καταλάβουνε πολλά οι φίλοι μας, συμφώνησε, βγήκαμε, τους είπαμε πως θα φύγουμε και χωρίς πολλά-πολλά πήραμε το τρένο και γυρίσαμε πίσω. Το ξέρω πως οι άλλοι νευρίασαν, αλλά ο Βασίλης που με νιώθει από ένα βλέμμα και μόνο τους έκλεισε το στόμα και είμαι ευγνώμων για αυτό.

Αυτή τη στιγμή, η κολλητή μου κάθεται πίσω μου και μου χτενίζει τα μαλλιά ενώ εγώ γράφω όλα αυτά. Με παίρνει αγκαλιά που και που, και με σφίγγει και νιώθω πως πραγματικά δεν χρειάζεται να της εξηγήσω πλέον τίποτα.

Και ο μόνος λόγος που τα γράφω είναι επειδή πρέπει να ξορκίζω ότι νιώθω, λες και είναι τίποτα που πρέπει να ντρέπομαι γι'αυτό. Ενώ δεν είναι και δεν ντρέπομαι. Καθόλου. Αλλά ας υπάρχει κάπου καταγεγραμμένο, για να θυμάμαι πόσο άσχημο είναι αυτό το βαθύ Σκοτάδι.

... και θα χτυπώ στα βράχια σου, ως το τέλος της σιωπής σου...

2011-06-17T04:47:00.003+03:00

Ξέρεις πότε έρχεται η Σκοτεινή Ώρα;...

Όταν πεθαίνουν οι φύλακες άγγελοί μας.

Γιατί ρε παιδιά; Γιατί να υποφέρουμε τόσο πολύ και τόσο βαθειά;

Τι αξίζει τόσο πόνο;

Δεν ξημερώνει απόψε, θεέ μου, δεν ξημερώνει και δεν εξημερώνεται η Απώλεια μέσα μου και δεν αντέχω πια άλλο.

Έχει γεμίσει ο τόπος μου και η καρδιά μου Σκιές και τίποτα δεν με ησυχάζει.

Απόψε όλος ο κόσμος είναι μια φρίκη ανείπωτη.

Ξημέρωσε γαμώτο, ξημέρωσε μια άλλη μέρα, μια άλλη ζωή, ξημέρωσε μια μέρα καινούργια, που δεν τον γνώρισα ποτέ και δεν τον άγγιξα και ο κόσμος δεν τον έχει μέσα του γιατί όσο ζω σε αυτή την πραγματικότητα δε θα ξημερώσει Ήλιος για μένα...

When the stars threw down their spears and watered heaven with their tears...

2011-06-14T23:40:00.003+03:00

So I'm back home. Home home, not the parent's home. I live alone as of yesterday. Which is a good thing, a brilliant situation, though the last time I was here many things happened. Awful things.

The thing is, I had to move out quickly and rent the place furnished and all, a friend of friend lived here and I was lucky enough to acquire a decent rent when financial smackdown came upon me. That girl is now getting married to the man she broke up when she had to move, back in October and the house was suddenly free.

I grabbed the chance by the throat and I am now living here, along with an eager-to-suddenly-rent roomate, to cut down costs by 50%. Seemed like a decent deal.

I couldn't live here alone.

This house is full of memories I'm trying to shake off my head and shoulders.

I was cleaning one of the bedroom's closets when I came upon a wrapped gift. It's just a small box, containing two keys. This flat's keys. I kinda struggled not to move it, but as it was, it couldn't remain there, in that space, and I had to move it, open it, extract the keys, place them in my bedroom drawer and get on with the rest of my chores.

When I cooled down from the rush of the move, I sat down and I remembered putting the gift together. That gift was meant for someone I was with, months ago. I was going to give it to him back in the end of the summer, but life caught up with me. I am Libra, I love metaphors and symbolisms, so those keys would mean he got access to my home, as well as to my heart. A place to stay when he was in Athens.

Just the thought of him opening the door and coming in, at unsuspected times, when least expected by me, somehow used to make me all kinds of happy back then. I never told him, because a) I wanted it to be a surprise and b) what good would it do if I told him? Surprises are meant to be well hidden until unveiling.

I just loved the idea of liking someone so damn much, that I was willing to share a space and a bed and a house with. Even for a few hours every month.

And then, it poured with all kinds of bad luck. Love gone, health destroyed, legs and back damaged and feelings drowned in the echo of what used to be happyness.

Nowdays, it's all gone down the drain, and recovering the lost gift didn't do me any good. I am fiercely struggling to clear my head and ease my heart, but apparently it takes longer than I imagined. For me at least.

So, here I am, back in my bedroom, alone as always, my ghosts keeping me company. My flatmate is fidgeting with some furniture, and thank god for flatmates these days of financial crisis or else I'd still be living with my parents.

Tomorrow, I shall clean up, tidy up, get some work done. And then I'll put the keys back in their little wooden box and cram them in the closet once more. That gift was meant for him, it's not gonna be used by anyone else, but I still do not possess the heart to throw it away. Yes, I am spineless. If anyone of you could have felt the vast variety of good feelings I felt for that man, you would understand.

For tonight, all things stop. I'll hang around, wait for sleep and if I'm lucky, I'll get some dreamless, deep sleep.

Today is not a good day.

2011-06-13T17:42:00.000+03:00

Απλά δεν την παλεύω σήμερα... Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα και εννούνται.

I am a girle, deep deep deeeeeeep down inside.

2011-06-09T21:53:00.000+03:00

Σε ένα παλιό, παμπάλαιο βιβλίο μαγειρικής, διάβασα πως ότι και να συμβεί, στην κουζίνα σου πρέπει να έχεις τα εξής 7 πράγματα.

1. Αλεύρι
2. Γάλα
3. Αυγά
4. Τυρί
5. Πιπεριές
6. Ζάχαρη Μαύρη
7. Σοκολάτα

Με βάση αυτά μπορείς να δημιουργήσεις σχεδόν τα πάντα για ένα πλήρες γεύμα, με οτιδήποτε άλλο μπορείς να ανασύρεις από ντουλάπια και συρτάρια.

Απόψε έχω παρέα την καλύτερή μου φίλη και μαγειρεύουμε. Λίγο από όλα, με πολύ φαντασία: Rigattoni φούρνου με 4 είδη μανιταριών, ασιατική δροσερή σαλάτα και μια bread pudding με άρωμα μαστίχας.

Και ευτυχώς που δεν ειναι πουθενά κοντά οι άντρες της παρέας γιατί θα κάνουμε και full spa μόνο με προιόντα δικής μας παρασκευής. Παίζει να ζήσουμε και ένα απλό όμορφο βράδυ, πριν βγούμε για shopping αύριο το πρωί.

Η αναζήτηση μαγιώ ξεκινάει και ελπίζω να μην αποβεί δισκοπότηρο, γκαντάμιτ.

Συγνώμη που σε σκότωσα, αλλά δε σε είδα.

2011-06-08T02:47:00.000+03:00

Και στο μυαλό μου να ακούγεται η φωνή του Bob Dylan "I hurt easy, I just don't show it
you can hurt someone and not even know it, the next sixty seconds could be like an eternity".

Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα καυγαδίσει. Ούτε φωνάζω, ούτε υστεριάζομαι. Για να φτάσω να φωνάξω θα πρέπει να με έχεις φέρει στα όρια της παράνοιας. Το ότι δεν φωνάζω όμως, δεν σημαίνει πως γράφω ότι μου λένε εκεί που δεν λάμπει ο ήλιος.

Σήμερα νευρίασα τόσο πολύ με έναν από τους καλύτερούς μου φίλους, που πραγματικά σε κάποια στιγμή είπα πως θα του φέρω στο κεφάλι ότι είχα μπροστά μου. Με εξόργισε, για λόγους που δεν θέλω καν να αναφέρω ούτε να ξαναθυμηθώ. Και το χειρότερο που μπορείς να μου κάνεις (και να με πυροδοτήσεις περισσότερο) είναι να έχεις και αυτό το στυλάκι του ωχαδερφισμού και της ειρωνείας. Εκεί γίνομαι Τούρκος.

Ε, σηκώθηκα κι εγώ να φύγω, λέγοντάς του πως πραγματικά με στεναχώρεσε, και πως θα κάνω καιρό να του μιλήσω. Δεν ξέρω αν τρόμαξε ή όχι, σκυθρώπιασε σίγουρα και πήγε να πει κάτι αλλά είχα ήδη γυρίσει να φύγω. Και ειλικρινά, όταν ξέρεις κάποιον από τότε που γεννήθηκε, είσαστε φίλοι τριάντα χρόνια και σου πετάει μαλακίες ενώ συμπεριφέρεται σαν 15χρονο, νομίζω πως φτάνει.

Έκλεισα και το κινητό, επειδή έχω μια σεβαστή ποσότητα δουλειάς να βγάλω απόψε, και ξέρω πως θα έχει πέσει κάνα ΣΜΣ τύπου "ΟΚ, δεν το εννοούσα", αλλά μου την έδωσε τόσο πολύ που δεν με ενδιαφέρει αυτή την ώρα. Ήξερα ότι έχω δουλειά, παρ' αυτά κατάλαβα πως είχε ανάγκη για παρέα και παράτησα τη δουλειά για να τον βρω, και ενώ στην αρχή ήταν ο φίλος που ήξερα μετά μετατράπηκε σε ένα γίδι που δεν είχε προηγούμενο. Ε, όχι ρε φίλος. Δεν είσαι όποιος και όποιος, είσαι ο κολλητός μου.

Από τους ξένους, από τους γκόμενους, κάτι τέτοια τα περιμένω, όχι από σένα να πούμε. Εκτός αν ήθελες να μου σπάσεις τα νεύρα επίτηδες, όπου και -συγχαρητήρια- το κατάφερες, όπότε καλύτερα να μη δω ΣΜΣ στο κινητό τύπου "Λυπάμαι" γιατί θα σε γδάρω ζωντανό και θα κάνω παλτό με το τομάρι σου.

Δεν ξέρω, φέτος γαμήθηκε τόσο πολύ η ψυχολογία μου και το συναίσθημά μου που δεν την παλέυω άλλο. Και ο Βασίλης το ξέρει, και ξέρει πόσο ανάγκη έχω από ανθρώπους δικούς μου που δε θα ξεσπάνε πάνω μου και θα νιώθω ασφαλής μαζί τους.

Αν είναι να σκέφτομαι να πάω και για ένα καφέ με τον κολλητό μου, κλάφ' τα Χαράλαμπε δηλαδή.

The Craft

2011-06-07T14:20:00.000+03:00

Ξέρεις πως μπορείς να βγάλεις ανεξίτηλη βαφή ρούχων από το δέρμα σου;

Δεν μπορείς! Μόλις έβαψα ένα φόρεμα κόκκινο και δεν πρόσεξα πως τα γάντια μου είχαν τρυπήσει. Όταν τα έβγαλα ανακάλυψα πως έχω κατακόκκινα χέρια από τον καρπό και κάτω, yeah!

Δοκίμασα χλωρίνη αδιάλυτη, ξύδι και στάχτη αλλά τίποτα. Άσπρισε το ήδη καθαρό δέρμα αλλά το κόκκινο παραμένει. Είμαι σαν serial killer μετά από την νυχτερινή του εκτόνωση!

Γκαντάμιτ, πως θα βγω έξω τώρα, αν είναι δυνατόν.

Το φόρεμα πάντως έγινε εξαιρετικό, αξίζει η ξεφτύλα που θα φάω σήμερα. Pics to come μόλις το τελειώσω...

Εντάξει.

2011-06-04T02:48:00.000+03:00

Πόσο τραγικά άσχετη είμαι με το Blogger;

Ένα background πήγα να αλλάξω και τα έκανα όλα ρόιδο. Κανείς με γνώσεις web design ρε παιδιάααα;

Και γιατί ποτέ δεν μπορώ να βάλω κάποιο από τα έτοιμα templates που τόσο εγκάρδια μοιράζει ο κόσμος στο internet? Γιατί πάντα μου βγάζει σφάλμα;

Άι, μωρή βλάχα, τα ξέρες και στο χωριό σου τα τεμπλέιτ και τα μπακ-γκράουντ. Ουσταποδώ.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε.

2011-06-01T02:37:00.000+03:00

Αφού έκανα μια γύρα από τα blog των φίλων, και ειλικρινά να είστε καλά γιατί μου ανεβάσατε την διάθεση, είπα να μοιραστώ και εγώ το ψυχοκόμματο μου επειδή δε βλέπω ύπνο να έρχεται και μιας και θα πρέπει στις 7 να είμαι κέντρο, λέω να το πάω σερί και απόψε.

Οι κανονικές γυναίκες, ρε διάολε κιαρατά, όταν έχουνε τις μαύρες τους πάνε κομμωτήριο, πάνε για shopping therapy, αγοράζουνε καλλυντικά, ρούχα, παπούτσια, κοσμήματα. Εγώ γιατί να διαφέρω; Δεν είμαι του κολωνακίου, δεν ξυπνάω στις 5μιση για να βαφτώ/ντυθώ/χτενιστώ για να είμαι στην ΔΑΠ της Νομικής στις 7μιση λες και μόλις βγήκα από βιτρίνα.

Εγώ τα ξοδεύω αλλού. Και λέγοντας το αυτό, σήμερα μου την έδωσε και έκλεισα ένα ραντεβού για την άλλη βδομάδα για hypnotic regression. Μάλιστα. Θα πάω να δω τι με βασανίζει εδώ και δέκα ζωές, για πλάκα, για να μου φύγει η απορία που είχα από τα 16 μου. Έπεισα και την κολλητή μου να έρθει μαζί για μάρτυρας, και λίγο επειδή ξέρω πως σκιάζεται με όλα αυτά και της χρωστάω ένα καλό τρόμο.

Εμείς στην Wicca ξέρουμε από καλούς τρόμους.

Βασικά ήθελα κάτι να απασχολήσει το μυαλό μου. Απο προχθές η γατούλα μου δεν είναι καλά και έχω περάσει 2 μέρες ξάγρυπνη δίπλα της, με φόβο μην την βρω τέζα. Την σκουντάω κάθε 3 και λίγο για να σιγουρευτώ πως ζει, και σαν καλή ελληνίδα μάνα δε θα ηρεμήσω αν δεν τη δω ΟΚ ξανά. Ε, ναι λοιπόν, δεν έχω παιδιά και καταπιέζω τα κατοικίδια μου. Όσοι έχετε κατοικίδια κατανοείτε το άγχος μου.

Γι' αυτό και είπα να απασχοληθώ με κάτι εντελώς διαφορετικό για λίγο καιρό και να στρέψω αλλού την προσοχή μου.

Είμαι τόσο περίεργη για το τι θα γίνει, ειλικρινά I can't wait.

Definately maybe.

2011-05-30T09:55:00.000+03:00

I apparently have a cold. Suits me for going out Saturday, in skimpy clothing and spending all night in a garden with no long sleeved something to put over me, but the dress was beautiful and I had to show off. Losing half your weight does that to you. You become cocky and vain, and want to wonder around in short dresses for your best friend's birthday party and then, the next day, you realise you sneeze and cough and you feel cold all the time.

But it was a blast.

And I'm only posting about it, because this blog is funeral-like at times. It's nice to have something good to remember.

Since my best friend had to work Saturday till the evening hours, I took responsibility of the Food section. There were others managing music and decorations, but for me cooking is the best way to show someone that I care about them. I started making preparation early Friday morning. It's the rush of having to care for 50 people, making sure you have the best ingredients around, being absolutely certain of the menu days ahead so that no unpleasant surprises may occur and having long lists of things to buy and ingredients to obtain.

For other people, cooking is a drag. An unpleasant chore to get over with and then party. For me the party starts in the Kitchen, Day One and ends by the time I serve what I prepared.

Ground Zero (the kitchen) is always a battlefield. And, being the General, I hate people mingling and messing around with my space. I am Monica-organized when it comes to cooking. So, everyone knew that I'd disappear for two days and then re-emerge with trays to be carried, covered in tin-foil, not to be unveiled till late Saturday night.

I won't go into the messy details, but I have to say, the look on everyone's faces when they tasted what I made, made me so proud of myself I could just burst into a thousand pieces from pride and joy. And since I'm a recipe hound, most of the things I made weren't the finger-part-food that everyone is accustomed to. I could just die on the spot when they started eating, when the surprised look on everybody's faces started forming and when the trays ended up entirely empty back in the kitchen late at night.

I was congratulated warmly and it felt better than any work achievement I've had over these past years. People tend to open up when they are well fed. They come and hug you, and share some wine with you, and ask you about the ingredients you used and how long it took you to make all of that, and though it was my best friend's party, I felt like the center of attention. I loved that.

And then someone came up with the idea of me having a catering business. An idea that's been going round my mind for a long time. I am seriously thinking about it, since the translating job is getting more hateful by the day.

what makes me happy is the simple things. You can't imagine how simple it is for me to clean out my head, just empty it, when I step into the kitchen. Everyone and every trouble has to wait outside the kitchen door. I'm deeply focused on what I do, and then I'm gonna have to worry about the bills, and the money, and the boys, and everything else.

So, happy barfday Georgia. Your party made me happy. My food made you happy. We're even. And thanks for being a friend. And for finishing off the remaining of the cake.

Ten + 1 movies about cooking, eating, sharing.

2011-05-29T21:23:00.002+03:00

In no particular order of affection...

----------------------------------

I'll explain later.

Alone - E.A. Poe

2011-05-28T01:07:00.000+03:00

From childhood's hour I have not been
As others were; I have not seen
As others saw; I could not bring
My passions from a common spring.
From the same source I have not taken
My sorrow; I could not awaken
My heart to joy at the same tone;
And all I loved, I loved alone.
Then- in my childhood, in the dawn
Of a most stormy life- was drawn
From every depth of good and ill
The mystery which binds me still:
From the torrent, or the fountain,
From the red cliff of the mountain,
From the sun that round me rolled
In its autumn tint of gold,
From the lightning in the sky
As it passed me flying by,
From the thunder and the storm,
And the cloud that took the form
(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view.
--------------------------------------

What I wish for?

Dreamless sleep. I need it now more than ever. No dreams of anyone, of nothing, no dreams of people who left with the first rays of the sun, of those who left in the dark of the night, of those who vanished like the mist when the day got warmer. I don't want this summer to progress. Its days will bring memories and revive feelings that I am almost aware that I shouldn't remember or relive inside of me.

A decent job. This job took its toll on my body and mind. I might just get a job waiting tables or being a cashier at a bank. But no more translations, I've had enough with being home-bound and I'm fed up with dealing with all sorts of weirdos.

Xmas. I need Xmas. I won't spend it like I did last year, dazed, sore and confused. I spent all of those days crying and feeling inferior, feeling alone and very deeply depressed, and I'm sick of that. So I can't walk and run and skip and jump. So I'm single. So I'm 30 years old. So, what? I won't go dancing, but I can still play some mean piano. I can still make people smile and laugh. and I may be just guilt-ridden and empty as the next single 30 year old woman, but I'm not that keen on quitting anytime soon.

A decent movie, goddamnit. I'm tired of watching crap like Red Riding Hood. Tired, I tells ya.

Goddamn, fucking insomnia, get the fuck away from me.

Blah, blah, BLAH.

2011-05-24T08:33:00.000+03:00

Νυστάζω και πρέπει να κατέβω κέντρο και οι συγκοινωνίες τον παίρνουν τόσο άσχημα αυτές τις μέρες που φρικιάζω ακόμα και στη σκέψη.

Νυστάζω τόσο πολύ που σκέφτομαι να γείρω στον καναπέ αλλά δεν ξέρω τι ώρα θα σηκωνόμουν αν το έκανα. Και έχω και τραγικά πολύ δουλειά να βγάλω.

Το μόνο που με κινητοποιεί σήμερα είναι πως στο Κέντρο θα βγάλω εισητήρια. And, this year, Crete. Προσκύνημα στα πάτρια, πατρικά εδάφη. Χανιά, χερσόνησο, οπουδήποτε αλλού καταφέρω. Ρακή, ρακή και πάλι ρακή. Και μετά λίγη ρακή ακόμα. Να δω το Νάσο και την Εύη, να τους ακούσω να τσετσενίζουν και να ξεχάσω τα πάντα όσο καίγομαι από τον Ήλιο.

Αργεί το τέλος Ιουλίου;

Πωωωω, νύστα...

I feel summer creepin' in and I'm tired of this town again.

2011-05-16T22:55:00.000+03:00

Εξηγώντας το post της Δευτέρας, 9 Μαϊου...

Υπήρχε λόγος που έφυγα από το πατρικό μου στα 19 μου. Υπήρχε λόγος που με το που ενηλικιώθηκα έφυγα τρέχοντας από την "οικογένεια", που τόσοι άλλοι φίλοι και γνωστοί ακόμα διατηρούν. Άλλοι φέυγουν για σπουδές στο εξωτερικό ή σε άλλη πόλη, άλλοι φεύγουν λόγω δουλειάς, εγώ έφυγα επειδή δεν τους άντεχα άλλο.

Το γεγονός ότι δεν θέλω γάμο και παιδιά δεν είναι σκέψη του συρμού. Το γεγονός ότι πάντα έψαχνα έναν άντρα που θα μου στεκόταν στα δύσκολα δεν είναι ρομαντική απόρροια. Για μένα, είναι ανάγκη. Δεν πέρασα όμορφα παιδικά χρόνια, ούτε εφηβικά, και η δουλειά είναι διέξοδος εκτός από ανάγκη διαβίωσης. Απλά, δεν είμαι από αυτούς που γνώρισαν την Οικογένεια στα καλά της, και τώρα που τριαντάρισα μου βγαίνει περισσότερο από ποτέ.

Βλέπω τους άλλους να παντρεύονται, να κάνουν παιδιά και αναρωτιέμαι τι στραβό έχω. Ξέρεις, οι κλασσικές σκέψεις "Θα πεθάνω μόνη και θα με βρούνε οι γείτονες μισοφαγωμένη από τις 15 γάτες μου"...

Και ειλικρινά έχω απογοητευτεί από το πόσο εύκολα τα θέλουν όλοι όλα. Δεν παίζουμε σε ταινία της Νόρα Έφρον. Δεν υπάρχει πάντα happy end και αν υπάρχει, είναι τόσο σπάνιο όσο να βρεις λίρες χτισμένες στον τοίχο σου.

Δεν μπορώ ρε πούστη μου τους ανθρώπους που τα παρατάνε με την πρώτη ευκαιρία. Αυτό το "δε μου κάνεις; καλά, αντίο!" δεν είναι του στυλ μου.

Τέσπα, μπορεί να είναι η φρίκη που με έχει πιάσει αυτές τις μέρες. Μπορεί στην τελική να λέω μαλακίες, δεν ξέρω πια. Μπορεί οι άλλοι να έχουν δίκιο και εγώ άδικο.

Είναι που μου λείπεις, κατάλαβες; Αυτό το κενό που νιώθω και μεγαλώνει ώρα με την ώρα και μέρα με τη μέρα, και στο τέλος θα πέσω μέσα να ηρεμήσω. Είναι που ζεις μέσα στα όνειρα μου και δεν βλέπεις αυτά που βλέπω, και ενώ εσύ είσαι μακρυά, είσαι ταυτόχρονα και μέσα μου...

Ωραία, θα πέσει θανατικό φέτος το καλοκαίρι. Κουνούπι δε θα μείνει.

Α, ναι. Και για τους rabid readers, θυμάστε τον τυπάκο στο τρένο, τον πιανίστα; Σήμερα που είχα ξαναπάει για ένα βιβλίο πιάνου στο Κέντρο, αυτός είχε αφήσει και δεύτερο σημείωμα για μένα, στην ίδια κοπέλα. Πάλι τηλέφωνα και ιστορίες. Και, ο τύπος είναι παντρεμένος. Yeah baby, ένας από τους μουσικούς που συχνάζουν εκεί, είναι φίλος της γυναίκας του. Και προφανώς, δεν είμαι η πρώτη που της την πέφτει έτσι. Ο μουσικός μου είπε πως το κάνει συχνά. Ψαρεύει γυναίκες από το τρένο και τους κάνει τον γκόμενο...

Ωραίος, ρε φίλε, σωστός. Αν δεν το μάθει η άλλη, δεν πιάνει δηλαδή το κέρατο; Καρτούλες έπρεπε να βγάζεις, να τις μοιράζεις στο Μετρό, όνομα, τηλέφωνο, και ώρες που λείπει η γυναικούλα σου, για να μην ενοχλούνε και οι τύπισσες που τους την πέφτεις. Μην πάρουνε όσο κοιμάται και το μωρό και το ξυπνήσουνε...

Κάτι δεν μου πήγαινε καλά εξ' αρχής με δαύτον, αλλιώς θα είχα μπει στον πειρασμό να στείλω SMS. Ας είν' καλά οι γνωριμίες στους χώρους αυτούς.

Γι' αυτό σου λέω φίλε μου Ατάσθαλε, δεν είναι θέμα τύχης, προφανώς είναι θέμα σχεδίου...

Οver and out. Σιχάθηκα. Θα πεθάνω μόνη, αρχίζω και το παίρνω απόφαση...

Μα πως είναι δυνατόν;

2011-05-11T23:40:00.000+03:00

Κάθε καλοκαίρι που κατεβάζω τα καλοκαιρινά, παρατηρείται ένα πολύ περίεργο φαινόμενο.

Όλα τα καλοκαιρινά μου παπούτσια, μου είναι μεγάλα.

Εντάξει, πως διάολο γίνεται αυτό; Αφού πέρυσι μου έκαναν, πως είναι δυνατόν τώρα να μου είναι γόνδολες;

Έχω βαρεθεί να αγοράζω παπούτσια και δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές στο νούμερό μου.

Ας μου το εξηγήσει κάποιος αυτό, είμαι ο πρώτος άνθρωπος στο σύμπαν που μικραίνουν τα πόδια μου.

Please, please me.

2011-05-09T23:08:00.001+03:00

Νομίζω πως αυτό που πονάει περισσότερο δεν είναι το ότι κατανοείς, ενσυνείδητα ή ασυναίσθητα, περίπου το τι γίνεται, αλλά η στιγμή που κατανοείς πως η ελπίδα ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο νόμιζες, καταποντίζεται.

Αυτό το μικροσκοπικό σημείο στο χρόνο, όπου το άγιο πνεύμα έρχεται και κάθεται πάνω στο κεφάλι σου και σου ανοίγει τα μάτια και βλέπεις πως το worst case scenario είναι -στην πραγματικότητα- η πραγματικότητα.

Δεν γκρινιάζω, δεν παραπονιέμαι, απλά αργώ να πάρω μπρος και να κατανοήσω διάφορα θέματα και συναισθήματα, ίσως επειδή δεν με βολεύουν στην τελική. Ο στρουθοκαμηλισμός έχει ημερομηνία λήξης, δυστυχώς, και όταν βγάλεις το κεφάλι σου από το χώμα για να πάρεις ανάσα, τότε βλέπεις γύρω σου τι γίνεται.

Κατά ένα πολύ περίεργο τρόπο, είμαι ήρεμη. Ίσως επειδή δεν έχω και άλλες αντοχές να αντιδράσω, ίσως επειδή ξέρω τι γίνεται από εδώ και πέρα.

Περίεργες μέρες ζούμε.

-----------------------------------------

Και κάτι εντελώς άκυρο.

Σήμερα το πρωί είχα κατέβει στο Κέντρο για να πάρω παρτιτούρες και βιβλία πιάνου.

Ποτέ δεν μετακινούμαι αν δεν έχω το mp3 player μαζί μου. Με βοηθάει να βλέπω τα πράγματα να κυλάνε γύρω μου σαν μουσικά βιντεοκλίπ.

Μπαίνω στο τρένο, κάθομαι, ανεβάζω την ένταση και κοιτούσα έξω να περνάνε οι σταθμοί ένας-ένας.

Κάποια στιγμή ένιωσα κάποιον να με σκουντάει στο χέρι. Γυρίζω, βλέπω έναν τύπο, μου κάνει σήμα να βγάλω τα ακουστικά.

Βγάζω τα ακουστικά, και τον ρωτάω αν θέλει κάτι.

Χαμογελάει, μου λέει, παίζεις πιάνο ε;

Του λέω, ναι.

Σπέυδει να με διαβεβαιώσει πως δεν είναι κάνας ψυχάκιας και πως απλά έβλεπε τα χέρια μου όσο ακουγα μουσική, και θα έσκαγε αν δεν με ρωτούσε.

Τα χέρια μου; τον ρωτάω.

Ναι, λέει και γελάει. Ανεβαίνεις και κατεβαίνεις οκτάβες εδώ και ένα τέταρτο, με τα δάχτυλα πάνω στο πόδι σου. Συνεχίζει τα γέλια.

Γενικά δεν είμαι του χαμόγελου και του flirty στυλ, αλλά με έκανε και χαμογέλασα.

Και, το καλύτερο είναι, συνεχίζει, πως η τελευταία οκτάβα πέφτει πάνω στο δικό μου πόδι. και ξαναγελάει.

Εγώ, να πω την αμαρτία μου, έχω συνηθίσει τόσους μήνες μετά να μην έχω αίσθηση στο πόδι μου, ειδικά στο μηρό, και δεν κατανόησα προφανώς που ξεκίναγε και που τελείωνε το δικό μου πόδι. Και αυτό το νευρικό που με πιάνει με τα χέρια, ούτε αυτό το κατανοώ πια. Νομίζω πως κουνάω τα δάχτυλά μου όλη μερα πλέον.

Turns out, ο τύπος είναι δάσκαλος μουσικής σε ένα ιδιωτικό σχολείο, πιανίστας και κιμπορντίστας στον ελεύθερο χρόνο του, τραβιέται χρόνια με μια μπάντα και μένει Ερυθραία. Σήμερα πήρε τυχαία το τρένο, μιας και το αυτοκίνητό του τον άφησε κάπου στην Κηφισιά. Πήγαινε Κέντρο για να πάρει παρτιτούρες για το σχολείο. Μέχρι να φτάσουμε Σύνταγμα μου είχε πει για πολλές μουσικές "τρύπες" στην Αθήνα που δεν ήξερα καν τόσα χρόνια.

Φτάνοντας, προσφέρθηκε να με συνοδέψει στο Νάκα, για να μου δείξει την Βίβλο των Blues που τόσο ένθερμα συζητούσε μέχρι τον Σταθμό Λαρίσσης. Φτάνοντας στον Νάκα, τον ήξεραν και οι πέτρες. Και αν δεν σφιχταγκάλιαζα αυτή την κλαβινόβα που τόσο καιρό έχω βάλει στο μάτι, νομίζω πως θα με συνόδευε και στα υπόλοιπα μαγαζιά που μου έλεγε, από απλή καλοσύνη και μόνο. Με άφησε στον όροφο με τις κλαβινόβες και έφυγε.

Πήρα τα βιβλία μου και στο ταμείο, η κοπελιά που είναι εκεί, μου λέει, έχω κάτι για σένα, σου το άφησε ο νέος σου φίλος. Και μου δίνει ένα βιβλίο πιάνου με κλίμακες, ένα από τα πρώτα που αγοράζεις όταν μαθαίνεις πιάνο. Ντράπηκα στην αρχή, αλλά η κοπέλα επέμενε και τελικά το πήρα.

Φτάνοντας σπίτι, άνοιξα τα νέα μου αποκτήματα και είδα πως στο βιβλίο που μου άφησε, είχε γράψει το κινητό του, το όνομα του και από κάτω μια μικρή σημείωση "Είναι κρίμα να τα λέμε μόνο στο τρένο..."

Σιγή Ασυρμάτου.

2011-05-07T23:18:00.000+03:00

When you have nothing important to say, you should shut up. Just don't talk. Lay there and don't think, don't cry, don't talk, don't move, just breathe.

And wish for the night to be over sooner than you feel it will be.

Desperation strikes down souls at any given time.

These last days I've been hurt, yelled at, was wronged by people close to me. Big, big time.

And though I thought it wouldn't hurt, it did.

But these are issues I don't feel like sharing, not even here. Apparently, I was hurt more than I want to believe.

So, I'll be around here somewhere, just breathing.

At times like these, I have a little ritual, to help myself calm down. A ritual from years ago, when things were milder, not so sharp in emotions. I know it sounds silly, but here goes...

My favourite tv series of all time was The X Files. I know almost every single episode by heart.

My most favourite one of all was "The field where I died".

Watch it, and you will completely understand why it makes me hopeful once more.

Some relationships in life are, in my pagan beliefs, based in the depths of time. You simply cannot avoid some people, some souls. You have to meet them, again and again, till there is no soul left at all to meet. You love them before you even meet them, because you have been loving them all eternity long, time after time, life after life.

I cannot stress how important these souls are to me. In this lifetime, I've felt that for three people. In my thirty years of walking this earth, there were only three people that I knew and loved to death, before I even met them.

And I will always love them, because I have always loved them. It doesn't matter how far away emotionally or in distance they are. They are my people. Mine. My souls, my family, my lovers and my children. And I miss every single of them right now.

So deeply, I'd rather have a dagger through my heart, than this stinging emotion.

I'm just too hurt to go on right now.

I'll watch "the field".

Goodnight, souls.

Ψόφα μωρή Murphy.

2011-04-26T23:07:00.000+03:00

Ξεκίνησα να γράφω ένα ωραίο post, τέλειωσε η μπαταρία, έκλεισε το laptop, πάει το post, βαριέμαι να το ξαναγράψω.

Oh well, Game of Thrones, δεύτερο επισόδειο.

Facebook.

2011-04-21T01:56:00.000+03:00

It's calling me to come back.

Goddamnit, it does. I miss my international friends so much, I'm this close to activating it again. Oh, Mark, Liese, you rats, I miss you deeply.

The Girlie Post.

2011-04-20T03:01:00.000+03:00

All of these things are me.

The Eternal Perfume.

The Shampoo of Choice

The Heavenly ShowerGel

The Beloved Nailpolish

The Ultimate Concealer

The Lightest Body Silk

The One and Only Hair Dye

(on my naturally blonde hair, it turns out like this...)

My Eyeshadow Fetish

My Scarce Lipstick Choice
(I almost never wear any king of lip product)

My Adorned Earrings

So, that's pretty much it. I passionately love all kind of Dove and Bourjois products. Dove products smell like angels and Bourjois cosmetics are my obsession. I'm a plain Jane when it comes to clothes and make-up, my hair is straightened 95% of the times (except really hot summer days), and I don't wear jewelry. Except earrings. I have an earring-madness. And a charm bracelet now and then, but it's been quite long since I wore one. My clothes are very plain, I have moved past the uber gothic days when I used to go out dressed, well, gothic-y, and I now feel better in a plain black dress or a pair of jeans and a tight shirt.

This post was inspired by Electra, with whom I was talking this afternoon and she mentioned that she knows I've been in a place (like Nick's home), after I was gone. I laughed and asked her why, and she said "It's your perfume. It's a very uncommon perfume and though I've smelled it on other people, it reacts so good with your skin, it totally gives off a different scent. It's your trademark."

That made me blush.

She went on telling me that she's a smell hound, as I am, and she loves the way my hair smell. If only I was a man, I'd kiss her. I love a person who's keen on details. Like the smell of a shampoo. We went girlie-talking for hours on the phone and I decided to write down this post. You can now, officially, blame her. :P

2011-04-19T15:09:00.001+03:00

Αυτό το wallpaper, κι εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια κοσμεί το desktop μου. Το αλλάζω μερικές φορές αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο πάντα σε αυτό καταλήγω...

Post χωρίς νόημα ύπαρξης, αλλά είπα να το μοιραστώ...

... επειδή με κάποιους τραγουδιστές μεγαλώσαμε...

2011-04-18T21:45:00.000+03:00

... και θα μας λείψουνε από δω και πέρα.

Γλυκιά μου όταν θα με δεις
τα μάτια μου να σκύβω
και μες τα δύο μου χέρια
να παίζω τα κλειδιά,
μη με ρωτάς, παρακαλώ,
τι σκέφτομαι, τι κρύβω
μόνος περνά καθένας μας
τον πόνο στην καρδιά.

Μη μου ζητήσεις να μιλώ
τι αισθάνομαι να λέω
καθώς μέσα θα κλαίω
με δάκρυα σιωπηλά,
τα μάτια μου είμαι σίγουρος
θα δείχνουν τι συμβαίνει
γι' αυτό δε θα στα δείξω
σαν πούμε γεια χαρά.

Θα μου λείψει το κόκκινο φουλάρι.

Ζητείται Ελπίς

2011-04-18T02:40:00.000+03:00

Δεν περνάει η νύχτα απόψε με τίποτα. Νιώθω σαν να έχουν περάσει 3 μέρες από την ώρα που ξύπνησα το πρωί.

Εντάξει, έβγαλα δουλειά, σε αυτό δεν μπορώ να παραπονιέμαι, είμαι η πιο αισχρά επιμελής εργαζόμενη τον τελευταίο καιρό. Αφού πήρα και επαίνους για το πόσο γρήγορα τελειώνω τα κείμενά μου.

Μια βιαστική βόλτα στην Κηφισιά με τον Δημήτρη για καφέ και κουβεντούλα το απόγεμα, ένα κατσάδιασμα που του έριξα για την φρίκη των Τριάντα που τον έχει πιάσει, που δεν έχει γκόμενα και την πληρώνουν τα θηλυκά της παρέας, η αληθινή μεταμέλειά του για τις μαλακίες που κάνει όταν τον γραπώνει η φρίκη του, μερικά χιλιόμετρα περπάτημα αργότερα, και μετά πάλι σπίτι. Παρέα με το Δημήτρη, να βλέπουμε ταινία που εκείνος διάλεξε και φυσικά ήταν χάλια, και 3 ώρες αργότερα, μόνη μου, εδώ, τώρα, να ξερνάω τις σκέψεις μου πάλι σε ένα blog.

Κατά ένα περίεργο τρόπο όμως, είμαι ήρεμη μέσα στο Χάος μου. Χάος και μοναξιά. Νομίζω πως αρχίζω να συμφιλιώνομαι με τα δύο άνωθεν.

Πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου πεπεισμένη πως για κάθε έναν από εμάς, υπάρχει εκεί έξω κάποιος. Μια αδελφή ψυχή, ένα ταιριαστό σώμα, μια πανάκεια για όλα μας τα προβλήματα.

Δεν το πιστεύω πια αυτό.

Σαν σκέψη και μόνο, είναι κυνήγι μαγισσών. Και το Malleus Malleficarum πέφτει πολύ βαρύ, οι ιεροεξεταστές είναι πολλοί. Αρκετοί για να σε πείσουν πως έχεις το Διάολο μέσα σου και αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις και κάνεις, δεν είναι λογικά πράγματα, είναι τοποθετημένα εκεί από μια ανώτερη, ανίερη δύναμη για να σε κάνουν να παραφρονήσεις και να πάρεις μαζί σου όσους πιο πολλούς μπορείς. Την Ελπίδα.

Σατανική εφεύρεση.

Ξεψυχάς, και με την τελευταία σου πνοή, ελπίζεις ακόμα πως θα δεις άλλη μια μέρα να ξημερώνει.

Μόνο αν την ξεριζώσεις από νωρίς έχεις πιθανότητες να ζήσεις και λίγο ελεύθερος. Το είπε και ο Καζαντζάκης. Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος.

Γιατί αλλιώς, πάντα θα αναμένεις το πρόσωπο, πάντα θα ελπίζεις σε ένα τηλέφωνο, πάντα θα διακατέχεσαι από το φόβο του "Αν είχα κάνει αυτό, ίσως..." και αυτό οδηγεί στην παράνοια.

Μπορώ να ελπίζω πως δεν θα ελπίζω κάποια μέρα;

Γιατί προς το παρόν είμαι ήρεμη, αλλά θυμάμαι. Θυμάμαι την κάθε λεπτομέρεια, από το κάθε τι, και ας λένε οι φίλοι μου πως έχω μνήμη χρυσόψαρου. Είναι εντελώς παρανοικό το τι θυμάμαι. Μπορεί να μυρίσω ένα άρωμα δέκα χρόνια μετά, και να θυμηθώ τα πάντα, πότε το είχα πρωτομυρίσει, ποιός το φορούσε, τι ρούχα φορούσε,τι συζητήσαμε, τι ώρα ήταν, τι ημέρα έγινε όλο αυτό...

Θα περάσω άλλη μια νύχτα εδώ, βλέποντας σειρές και ταινίες, σκεπτόμενη πρόσωπα που μου λείπουν και πίνοντας ωκεανούς καπνού, ελπίζοντας να έρθει μια μέρα που να μην ελπίζω πια σε τίποτα.

Τι νιώθω αυτή την στιγμή...

2011-04-16T22:10:00.000+03:00

Καλημέρα με πρόταση γάμου...

2011-04-15T12:51:00.000+03:00

Mitsos said
Κοίτα με τρόπο δίπλα σου.
Είναι κανείς;
Svartedauen . said
oxi, giati?
Mitsos said
Γιατί χθες το βράδυ φιλιόσουν με έναν άγνωστο άνθρωπο μπροστά σε όλο το μπαρ.
Svartedauen . said
sto stoma?
Mitsos said
Ναι.
Svartedauen . said
me glwssa?
Mitsos said
Ναι.
Svartedauen . said
mpraaaaavo mou!
Mitsos said
Σήκω τώρα να πας να κάνεις κάνα καφέ και να ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ.
Svartedauen . said
mlka den 3erw ti einai pio kammeno
to oti 3erw egw th mish ekpomph ape3w
h oti THN 3EREIS ESY?
Mitsos said
Μαζί την βλέπαμε, τη θυμάμαι από τα σχόλιά σου, βλάκα!
Svartedauen . said
giati grafeis ellhnika re prodoth?
sth douleia eisai pali?
Mitsos said
Ω ναι.
Είπα να περάσω.
Svartedauen . said
8a tous kakoma8eis kai meta 8a sou zhtane na phgaineis 8wro
Mitsos said
Ποτέ.
Svartedauen . said
nomizw pws tyflwnomai
ti hpiame x8es? petrelaio?
Mitsos said
Α, συνεχίζεις βλέπω :P
Svartedauen . said
GAH.
Mitsos said
Θα με παντρευτείς;
Svartedauen . said
a de mporw shmera, exw kommwthrio
Mitsos said
Καλά, αύριο;
Svartedauen . said
ayrio exw lousimo.
Mitsos said
Με ξενέρωσες.
Svartedauen . said
me rwthses kai xtes to vrady, ti sou eipa tote?
Mitsos said
Μου πες πως αν ξυρίσω το μούσι θα το σκεφτείς.
Το ξύρισα.
Λοιπόν;
Svartedauen . said
"ayth kai moystaki 8a se valei na 3yriseiiiiiis...." :P
Mitsos said
Εγώ το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα και αποφάσισα πως θέλω να σε αποκαταστήσω
εσύ μου κάνεις τη δύσκολη
γιατί κυρία μου;
Δουλειά έχω, σπίτι έχω, λεφτά δεν έχω, αλλά έχω καλή καρδιά.
Λοιπόν;
Svartedauen . said
ti les re mlka prwi prwi?
8a se mpinelikwsw kai den mporw, exw hangover
Mitsos said
Δε γίνεται, το πήρα απόφαση.
Θα σε αποκαταστήσω με παπά και κουμπάρο.
Svartedauen . said
8a sou ferw to gato sto kefali kai lypamai to gato, oxi esena...
Mitsos said
Καλά, θα πάμε σινεμά μετά;
Svartedauen . said
de 3erw re fileeeeeee, ponaw oloklhrhhhhhh
*mir mir mir*
kafe isws kai poly mou einai
Mitsos said
Έστω, καφέ.
Είδες, δε σου χαλάω χατήρι.
Θα με παντρευτείς τώρα;
Svartedauen . said
You're cruising for bruising.
Mitsos said
Είμεθα ανοικτοί και σε BDSM εμπειρίες! :p
Svartedauen . said
ai re flwre:P
Mitsos said
Γιατί μανίτσα μου;
Εμένα μου το είπε η μάνα μου, εσένα θέλει για νύφη,
Μαγειρεύεις, καθαρίζεις, πλένεις, είσαι όμορφη, παίζεις μουσική, είσαι από καλή οικογένεια, έχεις τσαγανό, σε γουστάρω κιόλας.
Γιατί δε με θες;
Svartedauen . said
den 3erw re c, kati mou leei pws thn exeis mikrh kai anhsyxw... :P
Mitsos said
ΑΙΣΧΡΑ ΨΕΥΔΗ ΡΕ. Με έχεις δει με σορτς.
Svartedauen . said
sorry, can't take the risk.
ela apo dw kai fere kana espressaki me koulouri giati den exw kouragio na paw sthn kouzinaaaaaa
Mitsos said
Ότι θέλει η γυναικούλα μου!
Svartedauen . said
kala asto, 8a paw monh moy
Mitsos said
Μη μου το χαλάς ρε φίλε.
Svartedauen . said
einai h epoxh anaparagwghs sou kai 8a thn plhrwsw egw e?
Mitsos said
Με πληγώνεις.
Svartedauen . said
vale hanzaplast.
Mitsos said
Marry me, Lilly.
Svartedauen . said
fuck off, Dimitris.
Mitsos said
Αχ ναι μίλα μου βρώμικα.
Svartedauen . said
8a se vgalw sto blog na gelaei o kosmos mazi sou
Mitsos said
Δε με ενδιαφέρει, βγάλε με και στο κεντρικό του Mega.
Svartedauen . said
mh me prokaleiiiiis....
Mitsos said
I am not provoking, I'm proposing.
Svartedauen . said
apo poy soy hr8e pali ayto? einai san tote pou h8eles na pas sto Miami na gineis epaggelmatias serfer?
Mitsos said
Όταν φτάσαμε χθες με ρώτησε η κοπέλα του Μάνου αν είσαι η κοπέλα μου και της είπα ναι :p
Και μετά της είπα πως είμαστε ένα βήμα πριν την εκκλησία.
Svartedauen . said
kai to pistepse?
what a dumb bitch.
Mitsos said
Ναι ρε, αλλά μου αρέσει η ιδέα.
Svartedauen . said
fyge re saliagka apo dw mh me frikareis prwi prwi
Mitsos said
Γιατί ρε; Λίγος σου πέφτω;
Svartedauen . said
sou eipa, den se exw dei gymno, den 3erw:P
Mitsos said
That can be arranged.
Svartedauen . said
siwph, anagouliazw.
Mitsos said
Εγώ θα επιμείνω.
Svartedauen . said
kai egw 8a se kanw rompa. sto lew.
Mitsos said
Θα το υπομείνω για την αγάπη μας.
Svartedauen . said
geia soy dhmhtrh.
Mitsos said
Που πας;
Svartedauen . said
na se kanw rompa.
Mitsos said
Έλα, μη φεύγεις, πες μου τι δαχτυλίδι θέλεις.
Svartedauen . said
8a sou lega twra tpt, alla de mou ftaine oi alloi...
Adios.
Mitsos said
Άπονη γυναίκα.
Svartedauen . said
yeah, what do you know, zhta ta lefta sou pisw.
efyga prin peis ki alles vlakeies.

----------------

Δεν τον ξαναβγάζω έξω αυτόν. Τέλος, τελευταία φορά.

It's showtime.

2011-04-14T23:31:00.002+03:00

Full gothic attire, make up and attitude. Feels so fucking good to be back "home"... Now, off to meet the others.

White flag, raised.

2011-04-10T01:26:00.000+03:00

Having spent more than an hour's worth before the Blogger New Post screen, I'm just gonna say a few words and log out.

I was about to leave for a trip a few days back, all things packed and ready, everything in my head put in order, emotions set aside, thoughts sorted.

And the day before the trip, my mother had a car accident. She was shocked more than hurt and things changed. I spent the last days caring for her, trying to make her better, and then I woke up one morning realising I don't care anymore. For anyone or anything.

And why should I? No matter how hard I try, things end in variously fucked up ways.

I kept thinking, I work, only to pay the medical bills. I strive for relationships, only to be shut out of their worlds. I'm anxious for situations, only to be proven right on the worst case scenario. Is there a reason for me to dream and hope? No. I'll propably slave over another issue, call it love, or work, or future, just to find out that I slaved over nothing. These thoughs surrounded me over the last few days.

And, once more, the world came upside down for me. Stuff like that take their toll on me physically. I am, officially, emotionally dead. I mean, how many slaps in a year can someone take and be ok in the end? You have to be pretty reckless and a complete pachyderm not to care in the end. Some people manage to pull that off. I am not one of them.

And I thank whatever higher power looked over my mother at that day, and I curse the idiot who drank too much and decided to play pinball with my mother's car, but that's as far as I can go right now. I don't even have the power to be angry or vengeful.

And I am quite aware of how many people read this blog, friends and loved ones. Apparently, I have more readers than I imagined I would have. But I can't screen my posts in order to keep things hidden or secret from them. Nor do I post my thoughts to gain sympathy or pity. I'm not that kind of person. I don't need a friendly pat on the shoulder, nor do I hope for one through my posts. I write things down as a diary, to exorcise my demons, to lay my cards down and think things over later on.

I've been aware of how shitty life can get, but I just don't like it anymore. Trying to swim, while someone stomps your head underwater while trying to get a breath of air. I'm sick of bad things happening to me. I'm tired of people sympathizing and lending helping hands, though I appreciate them deeply.

I just want to be calm. And possibly happy. Hell, if that's a lot to ask for, I can die right now and save me the rest of the worrying. It's the tiniest glimmer of hope that keeps me going. Stacy calling to see if I'm ok. Dimitris coming over to stay with my mother when I had to go to physio. Even the Viking guy called 4-5 times to see if I'm ok, if I could use his help, if I wanted something, having heard of the accident. I mean, he didn't have to, but I could make it out in his voice, he was truly concerned about me. And that's the same guy I pushed away and shot down a month ago.

It's the simple things like that, that keep me going nowdays. But I honestly can't tell what the future holds for me, or for anyone of you. I just can't take any more randomly bad happenings right now. I want to be left alone, and try to work out what the hell I did wrong and Karma is fucking me up for.

So please pardon my lack of posting or communicating, my dear friends.

I'm wishing for your lives to be heavenly or even calm, from the depths of my cave. Keep in mind, there are no emotional airbags. And go with that.

Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως.

2011-03-28T11:13:00.000+03:00

Έτσι. Μέχρι να το μάθετε.

There are things I have done
There's a place I have gone
There's a beast and I let it run
Now it's running my way

There are things I regret
You can't forgive, you can't forget
There's a gift that you sent
You sent it my way

So take this night
Wrap it around me like a sheet
I know I'm not forgiven
But I need a place to sleep

So take this night and lay me down on the street
I know I'm not forgiven but I hope that I'll be given some peace

There's a game that I play
There are rules I had to break
There's mistakes that I made
But I made them my way

So take this night, wrap it around me like a sheet
I know I'm not forgiven, but I need a place to sleep
So take this night, and lay me down on the street
I know I'm not forgiven, but I hope that I'll be given
Some peace
Some peace
Some peace

Αγαμήσου Άνοιξη.

2011-03-28T08:56:00.003+03:00

>>Το διάβασα, μου άρεσε, διαβάστε το. Έχει κάτι από την ιδιοσυγκρασία μου.<<

Ξύπνησα στραβωμένη, και το μισώ όταν γίνεται αυτό. ΠΟΛΥ στραβωμένη. Σιχάθηκα να βλέπω όνειρα γεμάτα από πρόσωπα και πράγματα που δεν μπορώ να έχω, γεμάτα αγκαλιές που παγώσανε στην πορεία της ζωής μου, γεμάτα τύψεις που βγαίνουν με μορφές που με φοβίζουνε και δεν μπορώ να πολεμήσω.

Είναι μια από τις κωλομέρες που απλά δε θέλω να δω και να μιλήσω σε άνθρωπο. Καταθλιψάρα; Ποιος ξέρει; Θέλω να φορέσω το μπλουζάκι "Αφήστε με ήσυχη, ΡΕ" και να τους διαολοστείλω όλους. Και όταν πρέπει να βγεις έξω και να πέσει interaction με άλλο κόσμο, δεν μπορώ να επιλέξω ανάμεσα στο αν αυτό με τρομάζει ή με νευριάζει ακόμα πιο πολύ.

Είναι από τις μέρες που δεν γουστάρω να έχει κανένας απαίτηση από μένα. Που θέλω να με παρατάνε όπως είμαι, στη μαυρίλα μου, στην ησυχία μου, πεσμένη πάνω στο κρεβάτι μου να κοιμάμαι και να κλαίω όσο και όποτε θέλω και να μην μου λένε ούτε λέξη για την "κατάστασή" μου.

Και πες πως σηκώθηκα. Και πες πως φόρεσα το άσπρο φόρεμα και βγήκα έξω με το χαμόγελο στα χείλια. Πως έβαλα στο μυαλό ότι όλα θα πάνε καλά, ότι δε με μαστίζει μοναξιά, ότι υπάρχει και η φωτεινή πλευρά της ζωής. Και πες πως βγήκα έξω και καλημέρισα τους πάντες. Όλους αυτούς που το κάνουν αυτό εγώ δεν τους καταλαβαίνω. Μου έρχεται να τους σπάσω το σαγόνι, απλά και στεγνά, όταν μου λένε πως όλα καλά θα πάνε. Πότε πήγανε καλά δηλαδή;

Συζητούσα προχθές με την Ηλέκτρα και λέγαμε πως όλα αυτά είναι μαλακίες. Γιατί όταν έχεις περάσει τόσο άσχημες καταστάσεις, αρχίδια θετικότητα μπορεί να σου βγει. Και δεν είναι όλα όσα ζω τώρα. Προσωπικά θέματα, αλλά δεν είχα καθόλου καλή παιδική ηλικία. Όταν άλλα κοριτσάκια παίζανε με τις Μπάρμπι και γκομενίζανε, εγώ έπρεπε να είμαι η γυναίκα του σπιτιού. Ούτε καν θέλω να τα θυμάμαι όλα αυτά τέτοια (πρωινή) ώρα γιατί θα συφυλιαστώ και έχω ένα σκασμό δουλειές να κάνω σήμερα.

Η Ηλέκτρα πρέπει να γυρίζει σε ένα σπίτι και να ζει με ένα φάντασμα κάθε μέρα. Ο Νίκος, που την αγαπάει κατά τα άλλα, αυτό δεν θέλει να το βλέπει και δεν σκέφτεται να της ζητήσει να μείνουν μαζί. Το τι καυγάδες έχουνε γίνει για αυτό το θέμα είναι απίστευτο.

Και μπορεί σαν γυναίκες να είμαστε πιο διαλλακτικές, ίσως να φταίει και το ζώδιό μας που είναι κοινό, αλλά όπως το βλέπω, και οι δυο μας θα εξαφανιστούμε μια μέρα και μετά οι άλλοι θα ψάχνονται γιατί συνέβει αυτό και τότε θα καταλάβουνε πόσα συνέβαιναν πίσω από μας, που εκείνοι δεν θέλανε να δούνε και να καταλάβουνε. Και ύστερα λένε, πως φταίει ο φονιάς.

Και έρχεται το καλοκαίρι, που η διάθεση του κόσμου ανοίγει, και όλοι βγαίνουν έξω φορώντας τα εμπριμέ χαμόγελά τους. Θα γίνει σφαγή φέτος. Μου μυρίζει αίμα και καμμένες καρδιές.

Στο διάολο και ακόμα παραπέρα.

2011-03-27T00:02:00.001+02:00

You wouldn't know, but you somehow bright up my darkest moments. Just the thought of you. An image, some words, a mind game.

Thank you for that.

I know people are far from perfect, and I am quite aware of how nasty things can get, but I also recognize kindred souls when I see them.

And no matter the outcome, no matter how things might eventually turn out, you will always be kindred.

Και μερικές σοβαρές κουβέντες...

2011-03-24T22:17:00.000+02:00

Ένας από τους καλύτερούς μου φίλους ξεκίνησε να βγαίνει με μια κοπέλα πριν μερικούς μήνες.

Εγώ, εκείνη την εποχή ήμουν -νομίζω- στην χειρότερή μου φάση. Οι άνθρωποι δεν με κερδίζουν εύκολα. Ούτε εγώ κερδίζω τους ανθρώπους. Όμως με την συγκεκριμένη κοπέλα, κάτι έδεσε. Κάτι μου έκανε κλικ. Η έκφρασή της, η αύρα της, δεν ξέρω τι ήτανε.

Με έπεισε πως αξίζει να ασχοληθώ μαζί της και να την γνωρίσω. Και γνωρίζοντας τον φίλο μου, από παιδάκια, και ξέροντας πως είναι πολύ εντάξει άτομο, του είχα εμπιστοσύνη.

Σήμερα το απόγεμα πέρασαν από το σπίτι, εδώ, για καφέ και κουβέντα. Ο φίλος μου είναι ηλεκτρολόγος και πετάχτηκε σε ένα κοντινό σπίτι να τελειώσει μια δουλειά, και έμεινα εδώ με την Ηλέκτρα ως να γυρίσει.

Αυτό που έμαθα ήταν -πως να το θέσω- αναπάντεχο;

Η Ηλέκτρα είναι η κοπέλα με το μελαγχολικό βλέμμα. Γενικά με την μελαγχολική ψυχοσύνθεση. Δικός μου άνθρωπος δηλαδή. Ήξερα πως είναι μορφωμένη, και ψαγμένη, και ένα σωρό ωραία, αλλά δεν ήξερα το πιο βασικό.

Η αδελφή της Ηλέκτρας αγνοείται εδώ και 6 χρόνια.

Ένα απόγεμα έφυγε από το σπίτι τους, και δεν γύρισε ποτέ. Δεν την βρήκανε ποτέ, δεν μάθανε ποτέ νέα της. Εξαφανίστηκε, και έκτοτε, όλα άλλαξαν για την Ηλέκτρα.

Η αδελφή της δεν τα πήγαινε καλά ποτέ με τους δικούς της, και πάντα έλεγε πως θα φύγει, αλλά η Ηλέκτρα δεν πίστευε πως θα την άφηνε χωρίς ούτε ένα τηλεφώνημα. Πως ενώ εκείνη την λάτρευε, η μικρή δε την αγαπούσε τόσο ώστε να το σκέφτεται αυτό.

Ειλικρινά, ποιός από μας μπορεί να μπει στη θέση της; Εγώ δεν μάθαινα νέα για κάποιον επί πέντε μήνες και κόντεψα να χάσω το μυαλό μου, πόσο μάλλον έξι χρόνια; Χωρίς να ξέρεις αν κάποιος ζει ή δεν ζει, αν περνάει καλά, αν σε έχει ανάγκη, αν τον εκμεταλλεύτηκαν, πού είναι;

Η Ηλέκτρα μου είπε πως ποτέ δε θα είναι η ίδια. Πως πάντα κάτι θα λείπει, ένα κομμάτι που δε θα γεμίσει πια. Πως μερικές φορές μισεί την αδελφή της, και πως άλλες φορές απλά κλαίει μέχρι να την πάρει ο ύπνος. Στην γιορτή της, στα γενέθλιά της...

Όλοι οι υπόλοιποι στην παρέα την θεωρούν κλειστή και απόμακρη. Και αν είναι, με το δίκιο της. Έχει την αξιοπρέπεια να μην κοινωνικοποιεί το δράμα της. Την καταλαβαίνω απόλυτα.

Το ξέρω πως δεν ήρθε σήμερα εδώ για να μου το πει, όμως έτυχε. Και φεύγοντας μου είπε πως εκτός από τον Νίκο, δεν το ξέρει κανείς άλλος από την παρέα μας. Και φυσικά ούτε θα το μάθουν. Με εμπιστεύτηκε, και αυτό για μένα είναι το παν. Με έκανε να νιώσω τόσο όμορφα, και ας έκλαιγε όλο το απόγεμα πάνω μου. Και δεν προβάλλω το δράμα της, απλά το αναφέρω γιατί σήμερα ήταν σημαντική μέρα. (Και επειδή κανείς από τους φίλους μας δεν γνωρίζει την ύπαρξη του blog.)

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να μου κάνει ένας άνθρωπος είναι η εμπιστοσύνη του. Αυτό έχει αξία τελικά για μένα.

Fuck these dreams.

2011-03-24T10:39:00.000+02:00

Seriously, I fell asleep for some hours and these dreams came along, and woke me up. Strange mood they put me into. Not necessarily bad, but strange.

:-)))))))))))))

2011-03-21T22:52:00.002+02:00

(oh, yes, i'm smiling an ear to ear smile)

Oh yeah baby.

2011-03-21T15:06:00.000+02:00

19 ώρες δουλειά από χθες. Συνολικά 7 μέρες και πολλά νεύρα.

Μερικές φορές σκέφτομαι μήπως είναι καλύτερα να δούλευα σε γραφείο, να κάνω ένα 8ωρο και να έχω την ησυχία μου.

Αλλά όντας νυχτόβια, επαναστατικό πνεύμα, γεμάτη νεύρα και αντίλογο, αν είχα κάνα μαλάκα πάνω από το κεφάλι μου, θα τον είχα ξεκοιλιάσει και θα είχα φύγει την πρώτη μέρα.

Το καλό είναι πως αυτή τη φορά, αν και το βιαζότανε απίστευτα, τα χρήματα ήταν υπερβολικά καλά για να είναι αληθινά. Το κείμενο ήταν ένα μαρτύριο βαρεμάρας, αλλά τώρα που το τέλειωσα, γουστάρω και σκέφτομαι ότι οι λογαριασμοί βγήκανε για τους επόμενους 7-8 μήνες.

Εργασιοθεραπεία rules. Freelance rules, αλλά το θέμα είναι να έρχονται οι δουλειές και να μην πέσουμε πάλι σε λάκκο.

2011-03-18T21:10:00.002+02:00

Βεντούζες.

Gotta love traditional healing methods.

Αν και η πλάτη μου αύριο θα είναι πολύ kinky-looking.

Blog tag game.

2011-03-18T09:34:00.000+02:00

Bold the ones that correspond to you.

I miss somebody right now.
I don't watch TV these days.
I wear glasses or contact lenses.
I love to play video games.
Ive tried marijuana.
I have been in a threesome.
I have been the psycho-ex in a past relationship.
I believe honesty is usually the best policy.
I have changed a lot mentally over the last year.
I carry my knife/razor everywhere with me.
I'm TOTALLY smart.
I've broken someones bones.
I'm paranoid sometimes.
I would get plastic surgery if it were 100% safe, free of cost, and scar-free.
I need money right now.
I LOVE sushi.
I talk really,really fast.
I have long hair.
I have lost money in Las Vegas.
I have at least one sibling.
I have worn fake hair/fingernails/eyelashes in the past. (Hell yeah.)
I couldn't survive without Caller ID.
I am usually pessimistic.
I have a lot of mood swings.
I have a hidden talent.
I'm always hyper no matter how much sugar i have.
I have pecked someone of the same sex.
I enjoy talking on the phone.
I practically live in sweatpants or PJ pants.
I love to Shop.
I Enjoy window shopping.
I would rather shop than eat.
I don't hate anyone.
I'm a pretty good dancer.
I'm completely embarrassed to be seen with my mother.
I have a cell phone.
I believe in God.
I watch MTV on a daily basis.
I have passed out drunk.
I've rejected someone before.
I have no idea what i want to do for the rest of my life.
I want to have children in the future.
I have changed a diaper before.
I've called the cops on a friend before.
I'm not allergic to anything.
I have a lot to learn.
I have been with someone at least 10 years older or younger.
I am shy around the opposite sex.
I have tried alcohol before.
I have made a move on a friend's significant other or crush in the past.
I own the South Park movie.
I would die for my best friends.
I think that Pizza Hut has the best pizza.
I have used my sexuality to advance my career.
I love Michael Jackson, scandals and all.
Halloween is awesome because you get free candy.
I watch Spongebob Squarepants and i like it.
I am happy at this moment.
I'm obsessed with guys.
I study for tests most of the time.
I tie my shoelaces differently from anyone I've ever met.
I am comfortable with who I am right now.
I have more than just my ears pierced.
I walk barefoot wherever i can.
I have jumped off a bridge.
I love sea turtles.
I spend ridiculous money on makeup.
Plan on achieving a major goal/dream.
I'm proficient in a musical instrument.
I worked at McDonald's restaurant.
I hate office jobs.
I love sci-fi movies.
I think water rules.
I went to college out of state.
I love sausages.
I love kisses.
I usually like covers better than originals.
I can pick up things with my toes.
I can't whistle.
I can move my tongue in waves, much like a snakes slither.
I have ridden a horse.
I still have every journal I've ever written in.
I can't stick to a diet.
I talk in my sleep.
I try to forget things by drowning them out with loads of distractions.
Climbing trees is a brilliant past-time.
I have jazz in my blood.
I wear a toe ring.
I have a tattoo.
I can't stand at LEAST one person that i work with.
I am a caffeine junkie.
I cosplay or know what cosplaying is.
I have been to over 15 conventions.
I will collect anything, and the more nonsensical the better.
I'm an artist.
I only clean my room when necessary.
I like a person of the same sex.
I love being happy.
I am an adrenaline junkie.

So, you're all tagged. Go ahead a leave a comment, for me to come sniff around your blog for answers.

Things I learned today.

2011-03-17T22:36:00.000+02:00

So i'm really sick. Not in the mental way, just physical for the time being. High fever and cough and womanly issues and tonsilitis. I've been watching TV all day, tucked in bed, web tv and online news were here, too, some tv series and then some youtube surfing, where apparently whole movies and series have been uploaded. So, here we go, the things I learned today.

- Gheishas paint their face white, because in the old days, where there was no electricity and tea halls were candle-lit, the white paint reflect the light and made their face and neck emerge from the darkness.

- Tobacco itself is not highly addictive. It's the substances the tobacco companies put into the cigarettes that does it so.

- There are mosquitos in the winter-time, and apparently their favourite meal is me.

- You can polish leather shoes and garments with a banana peel. They turn out astonishing good. I tried it.

- Bananas contain tryptophan, which is an ingredient your body needs in order to create serotonin. Serotonin helps raise your spirits. So, when depressed, have some bananas. I also tried that, but I think I need a whole plantation of bananas to feel somewhat better.

- In order to prevent an oven baked cheesecake from cracking when baking, you need to gently tap it in the middle before cooking. Not so sure about that.

- Potato chips taste so much better with vinegar and salt.

- Four out of five friends who called asked me in I had the H1N1 flu. This means that more people read newspapers and watch the news every day.

- You can't sneeze and keep your eyelids open at the same time.

- The most intelligent sea creature is the octopus, and horse's meat is a delicacy in France and Italy.

- If you sneeze when plucking your eyebrows, it's because of the nerve endings in the area, that react when teased.

- If you mix white and blue nail polish, you don't get baby blue. Especially if the brand of the nail polishing used was different.

- Lack of sleep causes blackouts. Like Windows, the mind needs to restart from time to time. I'm finding it difficult to type and send a proper SMS. However, I don't feel sleepy yet, so I'm turning myself into a guinea pig, in order to establish just how long this will go on.

- Black people don't have big cocks. Yeah, you heard me. They are long, yes, but they are not big. This is because, black womens' uteri are located higher up in their bodies than caucasian women, and apparently the Wise Mother Nature gave their men a chance of species procreation. Asian womens' uteri are much lower than caucasians', thus the asian guys penes is relatively shorter to what we perceive as normal. Yeah, poor Asians.

- Lemon cake? No. Big failure. So many ingredients gone to waste. Ganache on the other hand, was orgasmic. But it has to be 70-80% good cocoa chocolate, not the cheap fakes.

- My deranged mother went out shopping and brought me two dresses. To cheer me up. She said they were better than chocolate, none of the calories, yummy to try. What's really surprising is that they both were amazingly vintage (totally 50's) and absolutely fabulous when put on. My waist has thinned down but the huge, big, greek ass remains. *sigh* 50's dresses and skirts were below-knee long. They accented the waist and the bust, and were most usually worn with bustiers or corsets. I have a thing for 50's clothing. I am a vintage clothing and underwear fanatic.

- There is a movie, where the plot takes place in one room, with twelve actors. It's one of my most favourite movies of all time. The plot twisting and writhing before you is just amazing. 12 angry men.

- If you want your taffeta or tulle skirt/dress to never lose its shape, you need to starch it. Spray it with a water-corn starch solution (ratio 10-1) and it's gonna hold its shape like it was holding its final breath.

I'm tired. It took me an hour to write this post. Oy.

2011-03-16T09:52:00.002+02:00

Με γυροφέρνει ή άνοιξη,
άλλα εγώ άλλη φορά
πορεία δεν αλλάζω για ένα έαρ.

Ας μοιάζει μ' οτιδήποτε το σούρουπο.

Δεν θα ποτίζω με το αίμα μου ομοιότητες.

Τα όνειρα πού είδα
αποδείχτηκαν ανυπόληπτα:
πήγαν και μ' άλλους ύπνους.

Κική Δημουλά.

Passion leaves a trace...

2011-03-15T12:23:00.000+02:00

I have to sleep. It's been 3 days since i last slept. Don't wanna go out, see friends, haven't been much further than my doorstep for about a week now. Friends say i need to eat or something, but I'm not listening. I just want to sleep a deep, unnatural sleep of no dreams. Spent the whole night last night crying, trying to vent, hoping to tire myself and then go to sleep but no. At about four thirty this morning i decided to get some work done, but my eyes were stinging like crazy from the tears. Got rid of work at around nine thirty and since then I've been walking around, listening to music and playing the piano. I don't even know if it's day or night outside, i keep the blinds and curtain shut and drawn, what's the point in knowing if it's sunny or rainy? I really couldn't give a damn anymore...

Fucking night, last night, it's one of the moments when you feel truly alone in the universe. Not even my net buddies were around to poke fun at my limpness, that would have made a huge difference. No one was online, no one was awake. And being so emotionally fucked up, things get to grow bigger in one's head.

Where has all the happiness gone?

It's like, I woke up in another person's dream. Another person's nightmare. I went to bed, happy and warm, full of dreams and hopes, and woke up in an other house, with an other human's body, an other's set of eyes, an other's broken heart, an other's troubled life, and a fucking insomnia to go with the rest.

I just want to be the person who smiled and danced in the photographs I see around the house. The ones i took so long ago, i can barely remember it was me posing there, with friends, in the summer, in the sun, on the beach, covered in snow, cuddling with someone...

It's so lonely here, such a dense loneliness, you can cut it with a knife.

Δεν έχω/θέλω να πω τίποτα άλλο...

2011-03-15T01:43:00.002+02:00

Ήμουν μες στην αγάπη σου τόσον καιρό κλεισμένος,
μ’ αυτό δε θέλω και να πω, πως μου ήταν φυλακή:
μα τι τα θες, όλα περνούν, ας μένει ίσαμ’ εκεί·
θέλω να φύγω τώρα πια, γιατ’ είμαι κουρασμένος…

Ίσως κανένας πιο τρελός, ή πιο βασανισμένος
να βρει σε σένα την παλιά χαρά, τη μαγική·
όσο για μένα δεν μπορώ, μου είν’ αρκετό ως εκεί·
θέλω να φύγω τώρα πια, γιατ’ είμαι κουρασμένος.

Θέλω και πάλι να χαθώ στην πρώτη μου σιωπή,
να μη θωρώ, να μη γροικώ τι γίνεται τριγύρω.
να λησμονήσω ως και χαρά και αγάπη τι θα πει·

θέλω τα μάτια μου τα δυο να κλείσω και να γείρω,
–κι αφήνοντάς σε να χαθείς στα πέρατα του δρόμου ,
να σ’ έχω, τότε, συντροφιά, για πάντα, στ’ όνειρό μου.

Ποιήματα έγραψαν πολλοί.

2011-03-13T20:49:00.002+02:00

Αλλά σαν τον Λαπαθιώτη, δεν έγραψε ποτέ κανείς...

Είναι ψυχές…

Είναι ψυχές πλασμένες από μάρμαρο
κι άλλες από χαμόγελο, είτε πόνο,
–κι είναι και μια πλασμένη από τριαντάφυλλα,
όμως, εκείνη, δεν τη φανερώνω!

Πόσο η καρδιά μου θα ’τρεμε, αν την έλεγα!
Βάνω μια κλειδαριά γερή στο στόμα!
Τόσοι σοφοί που βρίσκονται τριγύρω μου
και δεν τη μάντεψε κανείς, ακόμα;…

Είναι ψυχές πλασμένες από κρύσταλλο
κι άλλες ψυχές με κλάματα έχουν γίνει.
– κι είναι και μια πλασμένη από ροδόσταμο·
μα δε θα σας την πω, ποτέ μου, εκείνη!

Όρκο έβαλα να μην την πω, ως τον τάφο μου,
μα πάλι... ποιος ξέρει... –καμιάν ώρα...
Κάτι μου καίει τα χείλη μου! Καλύτερα
να κλείσω το τραγούδι μου από τώρα...

Ποτέ ξανά...

2011-03-12T22:07:00.000+02:00

... δεν χάρηκα τόσο που άκουσα την λέξη Αυστραλία.

Να εξηγήσω.

Δύο καλοί μου φίλοι, αδέλφια, ζούνε και εργάζονται στην Ιαπωνία. Εδώ και δυό μέρες δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους και -φυσικά- μας είχε καταλάβει ανείπωτη φρίκη.

Πριν πέντε λεπτά έλαβα τηλεφώνημα από τη μητέρα τους, την οποία είχα πρήξει στα τηλέφωνα για να μάθω νέα, ότι τα παιδιά είναι καλά, ευτυχώς είχαν φύγει ταξίδι για δουλειά στην Αυστραλία την προηγούμενη μέρα του σεισμού και βρίσκονται ακόμα εκεί.

Το καλό είναι πως θα γυρίσουν Ελλάδα σε μερικές μέρες. Το κακό είναι πως γίνεται ένας χαμός με τις πτήσεις και δεν βρίσκουν εισητήρια.

Όταν λέμε πήγε η ψυχή μας στην Κούλουρη, νομίζω πως είναι understatement. Αλλά ηρέμησα και τώρα θα βγούμε. I need alcohol. Loads.

Ελπίζω να είστε καλά όλοι εκεί έξω στην blog-οσφαιρα.

Βαθιά, τὴ νύχτα...

2011-03-10T10:42:00.002+02:00

Βαθιά, τὴ νύχτα τὰ μεσάνυχτα,
μὲ τ᾿ ἀνοιχτὰ φτερὰ τοῦ ὀνείρου,
πετᾷ ἡ ψυχή μου, σκλάβα ἐλεύθερη,
στοὺς μυστικοὺς κόσμους τοῦ Ἀπείρου,

τὴ νύχτα βλέπει ὅλα τ᾿ ἀθώρητα,
ποὺ ἀπόκρυβεν ἡ πλάνα μέρα
τὴ νύχτα ἀκούει ὅλα τ᾿ ἀκούσματα
στὸν ἀτρικύμιστον ἀέρα.

Βλέπει τῶν κάστρων τὰ φαντάσματα
καὶ τὰ λευκὰ στοιχειὰ τῶν κάστρων
κι ἀκούει τῶν δέντρων τὸ μεγάλωμα
καὶ τὸ περπάτημα τῶν ἄστρων.

Γεώργιος Δροσίνης

Ouf.

2011-03-06T22:45:00.000+02:00

Θα ήθελα να μπορούσα να διαγράψω/ακυρώσω/καταστρέψω παντελώς τις μέρες του καρναβαλιού και του Πάσχα. Όχι ότι πολυπάω το καλοκαίρι, αλλά αυτή η εποχή μου προκαλεί απλά αηδία. Το μισώ το καρναβάλι. Πωωωω, δεν μπορώ να περιγράψω πόσο.

Δεν γίνεται να περνάμε από το Φθινόπωρο στον Χειμώνα και πάλι στο Φθινόπωρο;

Θέλω κρύο γμτ. Και όχι ηλίθιες γιορτές με μασκαράδες και άλλους καραγκιόζηδες.

Να μετακομίσω βόρειο Ευρώπη; Μια Νορβηγία, μια Ισλανδία, μια Σουηδία;

Untitled (of lack of imagination)

2011-03-03T02:31:00.000+02:00

Yeah, the thing is, I really don't know what to do with you.

One day is fine, the next is not. One minute I feel like a human being, alive and warm and the other is October all over again.

And since I don't have the luxury to freak out, I'm just laying here in the candle-lit darkness and thinking and wondering if it's me who's totally fucked up or if the world could be a better place without too much effort and trouble. And, frankly, I still can't get any answers.

So I'm still laying, not a muscle moving, wondering where all the joy has gone.

Picture yourself in a, boat on a river, with tangerine trees and marmalade skies...

2011-02-28T08:54:00.000+02:00

Κάτι θέλω να γράψω, κάτι να μοιραστώ, αλλά δεν έχω να πω και τίποτα σημαντικό...

Ευτυχώς που έχω καλούς φίλους και με τραβάνε από τη μιζέρια μου και με ξενυχτάνε και ξεχνώ όλα τα άλλα.

Οπότε, πολύ καλημέρα σας, σε όλους εκεί έξω. Κρατήστε τα μάτια σας ανοιχτά στις λεπτομέρεις, αυτές κάνουν την διαφορά και κρύβουν πολλά λόγια που δεν θα ακούγατε αλλιώς!

And, yes, I'm smiling.